Verslag Suriname 2018

21 april was het dan eindelijk zo ver! George de Jong, Rob Rijna, Marisya Overdijk en ik, Marleen van Milgen, vertrokken naar Suriname. De brilmonturen, kant- en klare leesbrillen, visuskaarten, etc waren ingepakt en we waren er klaar voor om flink wat mensen te helpen aan een gezondheidsbril.

 

Tijdens deze missie zouden we district Sipaliwini bezoeken, dit is in het binnenland en het grootste district van Suriname. In samenwerking met Rob Jansen, een Nederlander die al meer dan 20 jaar in Suriname woont, was alles geregeld en wisten de mensen van onze komst. Rob Jansen was heel gastvrij en nam ons de eerste avond mee naar zijn huis in Parimaribo voor een kopje Saoto soep. Hierna werden we naar onze overnachtingsplek gebracht. Dit was in een huis van de Mr. Huber stichting, waar Rob Jansen zich ook veel voor inzet. Na een nachtje slapen waren we klaar om het binnenland in te trekken. Er was een bus geregeld waar we mee naar Atjoeni zouden rijden. Deze rit duurde ongeveer 4 uur en tijdens deze rit konden we al genieten van de natuur die Suriname biedt. Eenmaal aangekomen bij Atjoeni zouden we verder reizen per boot. Dus nadat we alle spullen over hadden gezet in de boot konden we we verder. Op naar Nieuw-Aurora. Tijdens de tocht zagen we mensen zich wassen in de rivier, de afwas doen en zelfs eten schoonmaken. De rivier was hun levensbron waar ze alles in deden. Deze bootreis zou ongeveer 1 uur duren. Dit was op zich niet zo’n probleem aangezien de natuur prachtig was vanaf het water. Echter begon het al snel te regenen, en dan niet een klein beetje. We kwamen drijfnat aan bij het resort van meneer Mandje, dit lag iets verder dan Nieuw-Aurora. Meneer Mandje had het resort helemaal zelf gebouwd en heette ons die middag welkom. Dit was onze slaapplek voor de komende week.

De volgende dag gingen we op weg naar Nieuw-Aurora, dit was 10 minuten varen. En daar aangekomen zaten er al flink wat mensen te wachten op ons. Dus zette we gauw alles op en gingen we aan de slag. Marisya deed een visuscheck en controleerde de oogdruk, daarna gingen de mensen naar Rob en mij en deden wij een oogmeting. Als ze een (lees)bril nodig hadden gingen ze naar George. Zo gingen we er lekker doorheen. Wat opviel was dat de mensen vaak slecht Nederlands konden, voornamelijk de ouderen. Er werd hier Saramakaans gesproken, dit is een creooltaal wat afkomstig is van de weggelopen slaven toentertijd. Gelukkig waren er een aantal mensen aanwezig die konden vertalen en die ons de rest van de dag hielpen. We hadden vandaag 90 mensen gezien waarvan we helaas niet iedereen van konden helpen. Sommige ogen waren al zo slechtziend door glaucoom of mat geslagen corneae dat we ze niet beter konden laten zien met een bril. Dit was soms wel lastig uit te leggen en begrepen ze ook niet altijd.

We waren rond 4 uur klaar en konden nog wat relaxen bij het resort en waar ’s avonds ook ons eten werd klaar gemaakt door Marit (vrouw van Rob Jansen).

De volgende ochtend gingen we weer terug naar Nieuw-Aurora voor de 2deronde. We hadden de dag ervoor wat mensen moeten teleurstellen en die wilden we vandaag toch nog wel helpen. Alles stond snel weer op zijn plek en we konden weer! We hadden dezelfde routine als de dag ervoor en gingen lekker zo. Na een kleine lunchpauze om 1 uur gingen we weer door tot ongeveer 4 uur waarna we weer teruggingen naar het resort. Hier kregen we van meneer Mandje nog een tour op het terrein van het resort en een stukje van de achterliggende jungle. Hij vertelde ons over verschillende soorten planten, bomen en dieren die we zagen. Dit was erg leuk om te doen! Na de tour schoven we weer aan om te eten en keken we weer uit naar de volgende dag.

Goejaba stond vandaag op het programma, dit was een dorpje stroomopwaarts en was 15 minuten varen. Het was een vrij groot dorp in vergelijking met Nieuw-Aurora en lag uitgestrekt aan de waterkant. We konden in het dorpszaaltje onze spullen uitstallen. Er zaten nog niet veel mensen op ons te wachten, die moesten blijkbaar nog wakker worden. Maar zodra de eerste mensen kwamen opdagen druppelde er steeds meer mensen binnen. We hadden hier goede/fijne tolken tot onze beschikking. Dit waren voornamelijk jongeren die in Paramaribo naar school gingen en tijdelijk hun familie opzochten. Zonder deze tolken zouden de metingen een stuk moeilijker zijn verlopen. Mensen begrepen vaak ook niet wat een oogmeting inhield en kostte het ons vaak al veel tijd om de Landolt-C uit te leggen. Uiteindelijk hadden we vandaag nog aardig wat mensen gezien en kunnen helpen.

De volgende dag gingen we weer op weg naar Goejaba, er zouden deze dag ook schoolkinderen komen die we zouden screenen. Er waren door de schooljuf al wat kinderen geselecteerd die zeker gezien moesten worden. Er was onder andere een meisje met een forse exotropie die we door hebben moeten verwijzen naar Paramaribo. Bij de oudere zagen we veelal diepe cataract, pterygium en cornea aandoeningen.

We hadden bedacht de volgende dag een vrije dag in te lassen. We hadden op aanraden van meneer Mandje een jungle tour in Gunzi geregeld. We werden vroeg opgehaald omdat het in de middag anders te warm zou zijn. Eerst kregen we een tour door het dorp heen, waarbij de gids vertelde dat het een typisch traditioneel dorp was met verschillende rituelen. In de jungle achter het dorp zagen we in de verte nog aapjes rennen door de bomen, heel gaaf! De middag hebben we nog wat kunnen relaxen en met het avondeten sloot een filmcrew bij ons aan. Deze zou ons de komende twee dagen filmen en interviewen over het werk wat we deden. Dit alles zou uitgezonden worden op 1 voor 12, een Surinaamse televisiezender.

 

De volgende ochtend gingen we nog verder stroomopwaarts naar Grantatai, wat grote slang betekend. Hier werden we welkom geheten op de openbare school door Theo. We zouden hier schoolkinderen meten maar in de ochtend zagen we voornamelijk ouderen. De vertaling werd gedaan door de schooljuffen. Tijdens onze werkzaamheden werden we gefilmd door 1 voor 12 en werden er interviews gedaan. Na onze lunch zagen we een groep schoolkinderen waarvan sommige overduidelijk een bril nodig hadden. Marisya en Rob Jansen gingen nog op pad om een aantal mensen thuis te meten, deze mensen waren aan huis gebonden. Hier zijn nog een aantal kant- en klare leesbrillen voorgeschreven. Dit was onze laatste dag in het binnenland en de volgende ochtend zouden we terugkeren naar de stad.

30 april namen we afscheid van meneer Mandje en zijn resort en gingen met de boot op weg naar Atjoeni. Echter begon het als snel te regenen en werd er een afdekzeil geregeld voor ons als hele grote paraplu. Na een uur kwamen we weer aan in Atjoeni en gingen een stop maken bij de school daar. Hier hebben we in een ochtend ongeveer 120 kinderen gezien, waarvan meerdere kinderen een bril nodig hadden. We verbaasde ons soms om het weinige zien van de mensen hier en het gaf dan ook voldoening om ze te helpen met een bril.

Echter zaten er afgelopen dagen ook mensen tussen die deden alsof ze slecht zagen omdat ze graag een bril wilden. Dit was voor ons er wel uit te filteren gelukkig. Marit deed deze ochtend bij iedereen een bloeddrukmeting, waaruit bleek dat het merendeel hoge bloeddruk hadden. Mensen waren hier onwetend over, net zoals over diabetes. Waar we vaak nog wat uitleg over probeerde te geven.

Na deze drukke ochtend in Atjoeni gingen we op weg naar Brownsweg om wat te lunchen en onze weg te vervolgen naar Paramaribo. Eenmaal in Paramaribo aangekomen reden we langs het kantoor van 1 voor 12 om de filmcrew af te zetten. We kregen hierbij nog een uitgebreide rondleiding door het gebouw van de trotse presentator.

Hierna werden we weer afgezet bij de Mr. Huber stichting en haalde Rob Jansen voor ons roti kip en konden we de avond wat bijkomen.

 

De komende 2 dagen zouden we oogmetingen uitvoeren in de stad. Er was voor ons plek bij het commissariaat van Sipaliwini te Paramaribo.Echter was het 1 mei, de dag van de arbeid, wat hier groots gevierd en dus was het gebouw zelf gesloten. We zouden buiten moeten meten en er zaten al flink wat mensen op ons te wachten. De tamtam werkte goed hier. We zouden hier een groep Indianen meten die Rob Jansen had geregeld, maar toen hij de groep mensen had zien wachten had hij de Indianen afgezegd. En zouden zij de volgende dag komen. We hebben deze dag heel wat mensen gezien waarvan er een aantal ook echt een bril nodig hadden en die we daarmee blij hebben kunnen maken. Aan het einde van deze intense dag werden we door Rob Jansen en Marit meegenomen om te gaan uiteten. Dit was erg gezellig en zagen we wat van het centrum.

Onze laatste meetdag gingen we weer terug naar het consulaat, en ook dit keer zaten er weer een heleboel mensen op ons te wachten. We hadden een heleboel mensen weer kunnen voorzien van een bril. Aan het einde van de dag waren we moe maar voldaan. We gingen terug naar ons huis en werden die avond weer opgehaald door Rob Jansen, Marit en haar zus. We zouden met z’n allen uit eten bij Sarinah. We hadden hier heerlijk gegeten op onze laatste avond. We besloten de volgende ochtend nog wat sightseeing Paramaribo te doen onder begeleiding van Rob Jansen, voordat we afscheid moesten nemen van Suriname.

We bezochten op onze laatste ochtend Fort Zeelandia, dit was erg indrukwekkend. Voornamelijk doordat er ons verteld werd dat daar de decembermoorden plaats hadden gevonden. In het museum zagen we hoe de geschiedenis zich had ontwikkeld door verschillende invloeden van andere landen. Tot slot liepen we een stuk over de waterkant en door de palmentuin.

Uiteindelijk werden we 3 mei weer bij vliegveld Zanderij afgezet en namen we afscheid van Rob Jansen en bedankte hem voor zijn hulp en zorgen.

Na alle brilorders ingevoerd te hebben konden we concluderen dat we totaal 933 mensen hebben gezien. Waarvan 318 kant- en klare leesbrillen zijn voorgeschreven en we 196 brillen gaan maken hier in Nederland, welke later worden opgestuurd en uitgedeeld worden door Rob Jansen. Al met al een geslaagde missie!

Door: Marleen van Milgen, 21 mei 2018