Verslag Missie Thailand (familie van den Berg)

Hieronder kunt u het verslag lezen van familie van den Berg. Met behulp van de apparatuur van Stichting Zienderogen konden zij een prachtige missie organiseren.

Wellicht is het eerst even handig om ons voor te stellen; wij zijn fam. van den Berg welke bestaat uit Paul en Wieteke van den Berg die eigenaar zijn van van den Berg optiek & optometrie gevestigd in Sliedrecht. Tevens hebben we onze twee kinderen meegenomen; Regina van 9 jaar oud en Henrika van 6 jaar oud. We hebben bewust onze kinderen meegenomen om ook eens te laten zien hoe kinderen in zulke landen leven.

Voor ondersteuning hebben we de optometrist Alida Kadijk bereid gevonden. Voor ons allemaal was dit onze eerste reis met dit doel voor ogen.

Heenreis begon op Maandag 7 januari en ging vanaf Schiphol met de Air France met twee tussenstops; één in Parijs en één in de hoofdstad van Thailand, Bangkok waarna we na zo’n 14 uur op onze eindbestemming Chiang Mai aankwamen.  Bij aankomst in Chiang Mai bleek één van de totaal zeven koffers nog in  Parijs te zijn achtergebleven. Daar zaten natuurlijk net de I-Pad in, maar ook de opladers van de telefoons! Gelukkig waren alle optiekkoffers wel meegekomen en na twee dagen is de laatste koffer keurig in het hotel bezorgd.

Dinsdag 8 en Woensdag 9 januari hebben we gebruikt om de omgeving te verkennen en om de jetlag een beetje te verwerken (6 uur tijdsverschil).

Donderdag 10 januari zijn we naar een basisschool genaamd “Thasala” School geweest, waar kinderen uit zeer arme gezinnen op zitten. De meeste van hen komen uit Laos en Myanmar ( voormalig Birma ) en zijn dus allochtoon. Totaal hebben we die dag 142 kinderen gemeten en een aantal leraren en Leraressen, zo’n 31 daarvan hadden een bril nodig. Voor ieder kind hadden we ook een kleinigheidje meegenomen en wat vonden ze dat prachtig!

Vrijdag 11 januari zijn we ´s middags bij een soort buitenschoolse opvang geweest in “the Red Light district”, een beetje vergelijkbaar met onze “wallen” in Amsterdam. Het is een opvang met Christelijke grondslag, welke de kinderen van de ouders die meestal in de sex industrie of bij de daarnaast gelegen “night bazaar” werken. Vaak zijn het kinderen die hele lage eigendunk hebben en vaak door de ouders meer als lastig gezien worden. De kinderen komen dan na schooltijd naar de opvang, waar ze met veel liefde door een handjevol vrijwilligers worden opgevangen.

Aangezien we pas na 4 uur terecht konden ( omdat er gewacht moest worden voordat ze uit school kwamen ) hebben we ’s morgens rustig aan gedaan en zijn we pas laat naar het ontbijt gegaan en is Paul met de kinderen naar het zwembadje van het Hotel gegaan en zijn de dames even de omgeving gaan verkennen en even gaan winkelen. De B.S.O. was kleinschaliger dan de school waar we twee dagen daarvoor geweest waren en we hebben er 29 mensen gemeten, waarvan er 3 een bril nodig hadden.

Het leuke van onze reis m.b.t. het opmeten van ogen en het verstrekken van monturen en glazen is dat we elke keer weer hele andere omstandigheden tegenkwamen.

Zaterdag 12 januari zijn we naar het “Im Jay” weeshuis geweest. Het weeshuis is door christelijke zendelingen opgezet. We zaten in een soort grote kantine van een school. Bijzonder is dat Sorin een vraag van hun gekregen had, of hij niet iemand wist die brillen kon verstrekken. Deze vraag was gekomen in een tijd dat het nog helemaal niet zeker was dat we naar Thailand toe zouden gaan.

Men had meegedeeld dat we ongeveer totaal zo’n 60 kinderen en medewerkers konden verwachten. We hadden dan ook gedacht dat in een ochtend te doen zodat we ’s middags tijd hadden om voor onszelf wat te doen. Maar het liep anders, want toen het in de omgeving bekend werd, kwamen er steeds meer volwassenen binnen die op de 1 of andere manier connecties hadden met het tehuis. Dus kwam b.v. ook de kok, de tuinman, de buurman, opa en oma enz. We zijn er van overtuigd dat 98% van degene die zijn opgemeten nog nooit hun ogen hebben laten meten.

Bij de ouderen kwamen we hier ook best wat cataracten tegen, welke we meestal met een (lees) bril toch nog wel konden helpen. Ook was er een jongen van 15 jaar met oogproblemen die – voordat hij in het weeshuis aankwam – door zijn ouders ernstig misbruikt en verstoten was. Volgens de begeleider was hij erg slecht aan toe toen hij in het tehuis aankwam. Hij dacht ook dat hij hersenletsel had. Bij onderzoek bleek dat beide ogen een forse nystagmus hadden en er nauwelijks visus (ook niet binoculair) uit te halen was. Helaas konden we hem met een correctie niet meer helpen. Op zo’n moment voel je je wel machteloos en weet je in je hart dat de meeste van de weeskinderen een verschrikkelijk verleden hebben, wat bij deze jongen dan met het meten naar voren kwam. Het was maar goed dat we geen vaste plannen gemaakt hadden voor de middag, want uiteindelijk hebben we totaal 100 personen gemeten, waarvan er 42 een bril nodig hadden! Om 4 uur waren we klaar en moe, maar voldaan.

Zondag 13 januari zijn we met Sorin naar de kerk in Chiang Mai geweest. Van de leden van deze kerk zijn de meeste zendeling. Het is fijn om na zo’n week tot bezinning te komen. Ieder van ons heeft de dienst op zijn eigen manier ervaren, maar het maakte wel wat bij ons los we en voelden ons gesterkt om deze week met onze missie door te blijven gaan. ’s Middags zijn we bij zendeling echtpaar Dave en Shirley geweest die ook bij deze kerk horen. Trouwens; 90% van de zendelingen in Thailand komt uit Amerika, zo ook dit echtpaar. Zij hebben een andere manier om weeskinderen op te vangen. De kinderen worden namelijk opgevangen in pleeggezinnen.

Maandag 14 januari hebben we de ontspanning opgezocht en de toerist uitgehangen waarbij we o.a. op olifanten hebben gereden, wat een bijzondere ervaring was.

Dinsdag 15 januari. Naar deze dag hebben we lang uitgekeken. Sinds de geboorte van Regina, onze oudste dochter hebben we via de stichting “Woord en Daad” een meisje die nu intussen 12 jaar oud is gesponsord. Toen het bekend werd dat we naar Sorin en Corine in Thailand zouden gaan hebben we geïnformeerd waar het meisje woonde. Het bleek dat ze op 3 uur rijden van Chiang Mai zat en Sorin heeft toen ook in die omgeving naar een aantal tehuizen gezocht waar we ogen konden meten. We konden het bij elkaar niet in 1 dag doen, maar gelukkig konden we in het dorpje waar ons pleegkind verbleef in het gasten verblijf slapen. Halverwege de reis zijn we weer bij een kleinschalig weeshuis geweest die ook nu weer door een gepensioneerd echtpaar uit Amerika werd geleid. We hebben daar zo’n 39 personen gemeten, waarvan de meeste kinderen waren. 4 daarvan hadden een bril nodig.

Woensdag 16 januari: Na de nacht in 1 van de huisjes in dit dorpje te hebben doorgebracht, zijn we vandaag bij een weeshuis geweest op een uur rijden van het dorpje van ons pleegkind.

Hier zijn we in tegenstelling tot Chidaphon’s dorpje, een goed georganiseerd en ruim opgezet weeshuis tegengekomen welke gesponsord wordt door een kerk in Engeland en Australië. We hebben hier 68 kinderen gemeten en 6 van de medewerkers. Totaal hadden er 8 een bril nodig. We kwamen om 4 uur in ons hotel aan, waar we zo snel mogelijk het zwembad opgezocht hebben om ons lekker op te frissen.

Donderdag 17 januari hebben weer een dagje vrij genomen. Aangezien we – als we naar één van de instanties gaan – vroeg wegmoeten, zijn we deze morgen later naar het ontbijt gegaan en hebben het extra rustig aangedaan. We zijn eerst bij Corine langs geweest voor een bakkie en na te praten over onze tweedaagse reis samen met Sorin naar o.a. Chidaphon.

Vrijdag 18 januari zijn we naar een school geweest in de buurt van Chiang Mai genaamd: “Nantaran School” Ook hier zaten voornamelijk allochtone kinderen uit Myanmar het voormalige Birma. Typisch is dat je b.v. in groep 3 ( dat is in Nederland tegenwoordig groep 5 ) alleen kinderen van rond de 9 jaar zou verwachten, maar er zitten soms ook kinderen van 15 jaar bij die pas veel later naar school gegaan zijn. We zouden hier zo’n 75 kinderen te meten krijgen en dachten rond het  middaguur klaar te zijn. Uiteindelijk zijn het er 150 geworden, zodat we aardig door moesten werken.

Resumerend kunnen we zeggen dat we na een kleine twee weken 610 oogmetingen gedaan hebben, waarvan er bij 121 brillen zijn aangemeten. We hebben dan ook zeker het idee dat we veel mensen blij hebben kunnen maken en dan niet alleen de mensen die een bril gekregen hebben, maar we merkten dat onze aanwezigheid alleen al erg werd gewaardeerd. Veelal betreft het kinderen die niet gewild zijn door hun ouders of de  samenleving, of geen ouders meer hebben. Ook de prostitutie is in dit land  een groot probleem, waarvan de kinderen vaak zoals gewoonlijk dan de dupe zijn.

Zoals Corine al tegen ons zei: “Thailand is het land van de glimlach, je zult dan ook niemand hier boos zien; maar achter die glimlach ( lees masker ) zit heel veel ellende, pijn, onbegrip en ga zo maar door.” We zijn erg dankbaar dat we op alle fronten zoveel ondersteuning hebben gekregen.

We willen Sorin en Corine bedanken voor hun hulp voor, tijdens en na onze reis. Zonder hun hulp hadden we hier niet veel uit kunnen richten. Ook hun altijd warme ontvangst en Corine’s kookkunsten werden zeer gewaardeerd. We bidden dan ook dat ze samen met hun kinderen Eli en Aron nog een lange tijd  hier mogen blijven om hier nog veel goed werk mogen verrichten en Gods licht te mogen laten schijnen in Thailand!

Ook onze trouwe brillenglazen leverancier HOYA willen we graag noemen. Ze hebben ervoor gezorgd dat we de bestellingen van de glazen en de monturen hier op hun bijkantoor in Chiang Mai af konden geven, waarna ze de glazen maakte, maar ook in de bril monteerde! HOYA heeft in Thailand één van de grootste fabrieken ter wereld staan waar ongeveer 1 miljoen glazen per maand worden geproduceerd welke over heel de wereld afgeleverd worden. Ze zorgen hier dus voor veel werkgelegenheid. Ook de Stichting Zienderogen willen we bedanken voor het leveren van de monturen en de apparatuur. Fijn dat ze zo’n goed werk over de hele wereld doen bij de armste van de samenleving.

Tot slot willen we iedereen bedanken die ons tot steun was op welke manier dan ook! We hebben hier heel wat meegemaakt en dan is het fijn dat we zo gesteund worden door onze achterban. We voelen ook dat het als een soort virus in je doordringt en zijn stiekem al aan het denken om over 2 á 3 jaar weer terug te gaan.

Paul van den Berg, 26 januari 2013