Verslag bezoek Blindenschool Tirana

Verslag bezoek aan de blindenschool in Tirana, Albanie.
Door George de Jong en Bram Bol.
2 t/m 4 april 2012

Om 4.00 uur op douchen en naar Schiphol. Op de A4 kom ik onderweg Bram Bol al tegen. We worden door onze meisjes afgezet op Vertrek en na een hevig afscheid, zijn waren we snel door de douane. Omdat we thuis al ingecheckt hadden ben je tegenwoordig snel door alle controles heen. Vlucht om 7 uur met Austrian Air vertrekt op tijd en we arriveren tegen negenen in Wenen. We wisten dat we daar 3 en een half uur moesten wachten. Dus van de nood een deugt gemaakt en een agenda gemaakt om de gesprekken enigszins een richting te geven en om een manier te bedenken om met zo weinig mogelijk vragen zoveel mogelijk te weten te komen. Om drie uur s. middags komen we in Tirana aan op het Moeder Theresa vliegveld aan. Bardhyl Selimi stond ons keurig op te wachten en na zo’n 30 km kwamen we in onze hostel aan met de naam Freddys Hostel. Een keurig kneuterig hotelelletje met twee keiharde bedden en een douche. wat wil je nog meer voor 12,50 euro pppd. We hebben ons even opgefrist en zijn op pad gegaan. Lopend door Tirana, een stad van 700.000 inwoners, heeft Bardhyl ons de high lights laten zien. De opera, het Nationaal Museum en het gemeente huis en de diverse departementen. Tirana heeft brede straten en het is duidelijk te zien dat hier de sovjet overheersing zijn sporen heeft achtergelaten. Maar ook waren we een beetje verwonderd over het feit dat de stad niet echt armoedig overkwam. Een beetje gelijk aan onze indruk in Roemenie en Bulgarije. Ook is duidelijk te zien dat het in de bovenlaag van de bevolking erg goed gaat. Het wagenpark ziet er soms mooier uit dan in de PC Hooft in Amsterdam. Na deze inleiding en rondleiding in de stad hebben Bram en Ik een hapje gegeten en daarna hebben we ons redelijk vroeg overgegeven aan een nacht vol folteringen op een keihard bed. Bram sprak over een plank, maar dat is redelijk uitgedrukt.

3 April, de dag dat de Blindenschool 20 jaar bestaat. In 1991 is er een einde gekomen aan de Sovjet overheersing en direct daarna is het Blinden instituut opgericht. We hebben eerst ons voorgesteld en uitgelegd dat we ons op de hoogte kwamen laten stellen van alle activiteiten die onze voorganger Jacques Tuinder gerealiseerd had. Ik moet zeggen, dat ik na een rondleiding onder de indruk was van de inspanningen van Jacques. De school zag er verzorgt en schoon uit. En de gerealiseerde projecten waren tip top uitgevoerd. Zelfs de speelplaats was nu betegeld en een waardige plaats voor blinde kinderen. De blindenschool heeft 65 leerlingen. Waarvan 27 geheel blind en de resterende leerlingen zijn zeer slechtziend (oa albino’s). Van deze kinderen zijn het grootste gedeelde op het aangrenzende internaat.

2 Weken voor onze aankomst was de vorige directeur ontslagen en de nieuwe directeur Ylli Xhagerry legde ons een en ander uit wat er nog aan projecten op het programma staat. Wij hebben hem vragenformulier gegeven van de stichting Wilde Ganzen en op deze vragenlijsten kunnen ze uiteen zetten wat er verder nog moet komen en wij zullen dan eventueel met Wilde Ganzen in zee kunnen gaan. Om 11.00 uur had de school een feestprogramma in elkaar gezet voor de speciale gasten uit Holland. Dit programma werd uitgevoerd door de blinde kinderen en na een uur van zang, dans en voordrachten hebben we ons overleg voortgezet. Bardhyl was een goede vertaler en de gesprekken waren voor beide partijen goed te volgen. Om 15.00 dachten we alles te weten en zijn Bram en ik gaan lunchen. En hebben Bram en ik doorgenomen wat er besproken was en hoe we de zaken konden verwoorden naar de stichting toe.

Om 17.00 uur stopt er voor ons terras een auto en daar zit de directeur van de school in en hij vraagt ons mee te komen naar de voorzitter van de Blindenbond; de heer Sinan Tafaj. Een grote blinde kerel met een plastic hand en littekens in zijn gezicht. Op zevenjarige leeftijd is er een bom ontploft in zijn gezicht en sindsdien is hij blind en invalide. Een breedsprakige man, maar hij sprak Engels, Frans en Duits dus alles bij elkaar wel te volgen. Na een half uur kwam er een vertaler. Sinan vertelde dat hij het niet eens was met hoe het op de school het er aan toe ging en hij had betere plannen. Bijvoorbeeld hoe de blindenbond het deed. Hij vertelde dat ze buiten Tirana een blindencentrum aan het bouwen waren. Met de mogelijkheid om blinden ter plekke op te leiden en hun ervaring te geven met werk en met hun voor te bereiden op de toekomst. Nou mijn nieuwsgierigheid was opgewekt en vroeg om hoe een en ander in elkaar stak. 7 km buiten Tirana werd gebouwd en als we wilden dan konden we er naar toe rijden en het miljoenen projekt aanschouwen. Vol verwachting zijn we naar de plaats gereden en ongeveer na 45 minuten reden we over een zeer smal landweggetje naar een mega constructie. Het leek wel de nieuwbouw van een luxe hotel. Met plaats voor een binnen zwembad, een conferentiehal en euro size kamers voor de blinde mensen in opleiding. Echter de aap kwam snel uit de mouw. 4 jaar geleden was de bouw gestopt door gebrek aan geld. Een miljoen euro nutteloos uitgegeven aan een droom. We hebben met open mond naar de Heer Tafaj geluisterd en hij had de stellige overtuiging dat het buitenland samen met de 11.000 blinden de resterende 3.5 miljoen wel bij elkaar zouden krijgen en dan kon het plan verder doorgang vinden. Ik vraag me af hoe groot kan het vertrouwen in een droom zijn?

Onze conclusie is dat het beter ware als de blindenbond en de school zouden samenwerken en de zorg dragen voor het blindenonderwijs in het algemeen. Maar we wachten af wat ons vragen formulier gaat opleveren. En ik heb vandaag een mail gestuurd naar Bardhyl. Ik heb hem een paar vragen gesteld en wacht op antwoord. Ik hen om een eerlijk antwoord gevraagd en geen Albanees politiek antwoord. Daarna zullen we onze conclusie trekken ,wat ons te doen staat.

George de Jong, Jisp 5 april 2012

[dcwsb inline=”true”]