Verslag Thailand (januari 2016)

Loading
Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

In november verstuurde Stichting Zienderogen een enthousiaste oproep; er was een missie gepland in Januari naar Chiang Mai, Thailand. Marcel en ik, twee onervaren reizigers en enthousiaste vrijwilligers, stuurden als eerste een reactie en werden daarom geselecteerd om te gaan.
Marcel heeft met zijn vrouw een eigen zaak in Borne en is afgestudeerd als optometrist. Ik werk als professional service manager bij NKL Contactlenzen en heb in 2014 de optometrie-opleiding met succes weten af te ronden. De missie zou geleid worden door George de Jong die als extra helpende hand zijn vrouw Joke mee zou nemen. Ongeveer een maand voorafgaand aan de reis spraken we af om kennis met elkaar te maken en de reisdoelen te bespreken. De inentingen waren geregeld, de tickets waren geboekt, de handen staken al uit de mouwen; we waren er klaar voor.

Vrijdag 15 januari 2016 was de geplande vertrekdag; helaas liet de zaterdag ervoor het netvlies los van George; deze is direct gelaserd, maar zou de middag van de vertrekdatum worden nabehandeld. Conclusie: het zou onverstandig zijn voor George om te vliegen; hij en zijn vrouw hebben deze reis dan ook helaas moeten cancellen.

Na een lange vlucht van Amsterdam naar Bangkok en vervolgens van Bangkok naar Chiang Mai werden we na aankomst zaterdagmiddag in Chiang Mai opgehaald door Tjeerd Bouma; bedenker en oprichter van Lanna Ta Dee. Dit is een gesponsorde organisatie bestaande uit enkel vrijwilligers die zich inzet om de armere gebieden van Noord Thailand te voorzien van de benodigde oogzorg. Het doel is zoveel mogelijk mensen voorzien van een bril die hen kan helpen hun dagelijkse werk en inkomen te behouden. De naam ‘Lanna Ta Dee’ staat voor het gebied waarin wordt gewerkt en het doel van de organisatie; ‘Lanna’ betekent het gebied in Noord Thailand en ‘Ta Dee’ betekent ‘goede ogen’.

Na een acclimatisatiedag vertrokken we zondag met de auto de bergen in; om verschillende ‘hill tribes” te bezoeken. We zouden een tocht maken van 640 km waarbij we minimaal het viervoudige van dit aantal kilometers aan haarspeldbochten tegen zouden komen. De eerste kliniekdag was gepland op maandag in een school in Mae la Noi in het Mae Hong Son-district. Zondag werd na een rondleiding door het prachtige Mae La Noi de kliniek geprepareerd; spullen werden uitgeladen, gemonteerd en gepositioneerd zodat we maandag op tijd zouden kunnen beginnen. Enkele weken voorafgaand aan de reis had Tjeerd de verschillende plaatsen al aangedaan om afspraken te maken met directeuren van de verschillende scholen. Door afspraken te maken met de locals werd gehoopt dat de lokale ‘tam tam’ zou zorgen voor een flinke opkomst.

Dit viel niet tegen; de volgende ochtend kwamen Tjeerd en zijn vrouw Yvonne, Marcel en ik, samen met 16 andere vrijwilligers aan en stond er al een wachtrij voor de kliniek. Er werd een provisorische wachtkamer geprepareerd, mensen kregen een nummer toegewezen en er werd een anamnese afgenomen. Vervolgens werden lees- en vertevisus bepaald en een autorefractormeting gedaan. Daarna werden de patiënten gezien door één van de drie aanwezige optometristen, waarbij een oogdrukmeting en een veraf- en nabij-refractie werden verricht, Indien er sprake was van een subnormale visus of iets anders suspects werd er al dan niet gedilateerd met de oogspiegel of de spleetlamp gekeken. Vervolgens werden de patiëntgegevens ingevoerd, en mocht de patiënt een montuur of een kant-en-klare leesbril op de voorgeschreven sterkte uitzoeken. In Mae La Noi eindigde de dag om circa 17:00 uur. Na een heerlijk rijstgerecht vielen we voldaan in slaap.

Dinsdag vervolgden we onze reis naar het hoger gelegen Rak Thai. We prepareerden de kliniek in een erg arme school en deelden cadeautjes, die we uit Nederland hadden meegebracht, uit aan de kinderen. Ter plaatse bleek echter dat de gemaakte afspraken niet erg duidelijk waren; de school leek zich onze komst niet te herinneren, de lokale mensen waren dus niet op de hoogte van onze komst. Gelukkig stuitten we vervolgens per toeval op een kennis van Tjeerd die ons in contact bracht met de dorpsoudste. Onder het genot van een kop thee werd besproken dat hij die avond, wanneer de bevolking terugkwam van het werk in de rijstvelden of koffieplantages, zou omroepen dat er ‘oogdoktoren uit Nederland’ waren. Het dorp Rak Thai is gebouwd rondom een meer; die avond galmde door de luisprekers over het meer het nieuws over onze aanwezigheid. De opkomst de volgende dag was massaal, gelukkig zouden we de kliniek de volgende dag voortzetten, zodat we zoveel mogelijk mensen konden helpen. Omdat in Rak Thai een stam woont (Hmong) waar een andere taal gesproken wordt dan het ‘gewone’ Thai ,was het soms lastig om met name de oudere mensen goed te begrijpen. Gelukkig kregen we spontaan goede hulp van enkele lokale mensen die zowel de taal van de stam als Thai of Engels spraken. Na een enerverende dag sliepen we in een erg basic hotel met kieren in de houten wanden en op een betonnen bed met een dun matrasje. Daar kwam bij dat de temperatuur overdag de dertig graden overschreed, maar ’s nachts daalde tot een graad of 6. Gelukkig hadden Tjeerd en Yvonne extra slaapzakken geregeld, zodat we weliswaar fris, maar toch fruitig konden beginnen aan de tweede kliniekdag.

Het uitzicht na zonsopkomst was overigens zo waanzinnig mooi, dat je spontaan de kou, de slechte nachtrust en de geur van rijstsoep om 7 uur ’s ochtends vergat.

De tweede dag in Rak Thai zagen we iets minder mensen. Tegen 14:00 uur vertrokken we naar Pang Mapha en stalden onze spullen in de school aldaar. De volgende ochtend zouden we vroeg beginnen, als we voor 16:00 uur klaar zouden zijn, konden we die avond de kliniek inpakken en naar Chiang Mai terugreizen. De weg van Pang Mapha naar Chiang Mai wordt op dit moment opnieuw aangelegd; de gaten in de weg en de 1864 bochten zorgen ervoor dat wordt afgeraden deze weg in het donker af te leggen. Na een redelijke kliniekdag vertrokken we tegen 15:30 uur richting Chiang Mai.

In totaal hebben we 456 mensen gezien, waarvan 157 mensen werden uitgerust met een kant en klare leesbril. Er werden 89 receptbrillen aangemeten. Vanzelfsprekend moesten er ook mensen worden doorverwezen; 2 mensen met glaucoom, 15 cataract-gevallen en 1 kind met congenitaal cataract resulterend in een erg lage visus.

Het woord ‘kant en klare leesbril’ klinkt hier overigens wel erg oneerbiedig. Voor de mensen die we gezien hebben maakt een kant en klare leesbril soms echt het verschil tussen wel of geen inkomsten. Veel oudere vrouwen verdienen hun geld met het naaien van kleding. Bij het voorhouden van (bij benadering) de juiste leessterkte verscheen er dikwijls een grote glimlach op het gezicht van deze mensen. Voor ons is het een ‘goedkoop brilletje’; voor hen is het hun brood en dat van hun gezin.

Het was een bijzondere ervaring om mee te mogen draaien in een organisatie als Lanna Ta Dee. De vrijwilligers bestaan uit een vaste groep enthousiastelingen zonder opleiding in de oogzorg die allemaal een interne training van Tjeerd hebben gehad. Het is een hartelijk en gestructureerd team dat zich belangeloos het zweet uit de naad werkt om mensen voor wie oogzorg allesbehalve vanzelfsprekend, maar zeker broodnodig is, hiervan te voorzien. Ik zal nog regelmatig met een grote glimlach terugdenken aan de zichtbare dankbaarheid van de patiënten en de hartelijkheid van alle vrijwilligers. Bedankt Stichting Zienderogen, namens alle mensen die dankzij jullie/ons weer goed kunnen zien en voor de onvergetelijke ervaring waar ik deel van uit mocht maken.

Bianca Schut, 22 februari 2016

Deel deze pagina: Share on Facebook15Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Buffer this pagePrint this pageEmail this to someone