Verslag Thailand (januari 2014)

Missie vluchtelingenkampen Thailand van 18 januari t/m 2 februari 2014.
Deelnemers: George de Jong, John Moen en Leo en Erna Leenders

Doel van de missie: Werken in vluchtelingenkampen bij de grens met Birma met George de Jong, John Moen en Leo Leenders. Erna Leenders zou eigenlijk ook mee gaan, maar had problemen met haar linkeroog. Omdat men in een afgelegen gebied ging werken, was dit te riskant! We hadden Tjeerd Bouwma bereid gevonden om ons de laatste week te helpen. De eerste week niet, omdat hij geen kamppas had.

Vertrek op 18 januari 2014: Schiphol- Dubai-Bangkok met Emirates. Daarna met Bangkok airlines naar Chiang Mai. Het is 6 uur later dan in Nederland. Op 20 januari om 10 uur gesproken met Tjeerd (Nederlandse opticien). We hebben overleg gehad over eventuele hulp vanuit Nederland voor zijn Optiek-project. `s-Middags vertrokken met minibusje en na 3 uur rijden kwamen we aan in Mae Sariang. Wat gegeten en gedronken en dan slapen in hotel.

21 januari: `s-Morgens vroeg wakker. We vertrokken met drie Toyota`s Hilux fourwheeldrive naar vluchtelingenkamp Maelamu. Wat een slechte weg! We reden 90% van de rit in de eerste versnelling! Veel bochten, gaten, stijgen en dalen! Ongeveer 3 uur werden we door elkaar geschud. Een jeep was volgeladen met eten voor het kindertehuis op het kamp. Bij aankomst moesten we bij de slagboom onze kamppas laten zien. Hier staan militairen om te controleren wie er in en uit het kamp gaan. De vluchtelingen mogen nooit van het kamp af! De eigengemaakte hutten waarin ze wonen bestaan uit bamboe en bladeren. Het is er overdag bloedheet en `s-nachts erg koud. We zijn meteen onze spullen uit gaan pakken en begonnen met oogmetingen. Rond 17uur waren we genoodzaakt om te stoppen omdat er geen verlichting was. De zon ging weg en in de hut zagen de mensen de Landolt kaart niet meer hangen. Nog even doorgegaan met hulp van een zaklampje (verder was er nergens verlichting), maar dit was toch wel erg moeilijk werken. Toch nog 104 mensen geholpen. Op het kamp kregen we daarna wat te eten (rijst, rijst en nog eens rijst). Daarna slapen in een hut op het kamp. Erg moeilijk: op de grond op een harde mat onder een muskietennet. We werden elk uur wakker omdat onze botten pijn deden en we om moesten draaien. Hierbij was het ook nog verschrikkelijk koud. Het was vlakbij het water en de hut had zoveel openingen en gaten, dat het verschil met in de open lucht slapen niet veel anders is.

22 januari: om 6 uur de wekken. Zullen we ons wassen of toch maar een keertje overslaan? Er stond een bak gevuld met koud water en een klein stukje zeep. Brrrrrr en we hadden het al zo koud. Dus maar een beetje water door de ogen en de rest laat maar zitten. Het ontbijt om 7 uur was rijst met ei en groenten. Zeer drukke dag met metingen. Tussen de middag een kleine pauze en daarna weer hard werken tot 17 uur. Daarna eten en beetje wassen. Men noemt het Mandieen. Als men de betekenis in het woordenboek opzoekt krijg je: je staat naast een grote betegelde bak met water en een bakje. Je gooit grote scheppen water over je heen en kan zelfs je haren wassen. Nou, dat was hier niet het geval. We stonden naast een grote betonnen bak op een betonnen vieze vloer. Dus het was vlug het nodige wassen en die haren laat maar zitten. Ondertussen hoorden we het geknor van een varken (onze buurman). We sliepen weer in dezelfde hut. Leo had een slaapzak op het harde matje gelegd en een leeg waterflesje gevuld met warm water, wat als kruikje diende.

23 januari: Ontbijt, werken, eten en slapen. Weer veel mensen gezien!

24 januari: Op tijd opstaan, ontbijt en vertrek naar vluchtelingenkamp Maelaon. Het was ongeveer 1 ½ uur met twee Toyota Hilux door water en steile hellingen. Prachtige route. Daarna snel spullen uitpakken en weer aan het werk. Veel probleemgevallen gezien en opgelost. Om 5 uur weer genoodzaakt om te stoppen i.v.m. de duisternis. `s-Avonds had men speciaal voor ons de aggregaat aangezet en konden we nog iets lezen. Ook hier sliepen we weer op onze matjes en onder ons muskietennetje. Gelukkig hadden we `s-middags zelf ons eigen bedje al geïnstalleerd en het net opgehangen. Het was pikkedonker!

25 januari: Om ons te wassen moesten we naar de overkant van de weg. Hier stond ook zo`n bak met water en een Frans toilet. Je raadt het al…ik treed niet in details. Weer volop gewerkt. Een meisje van 15 jaar had Rechts en Links -11.50 nodig en nooit een bril gehad!! `s-Avonds aggregaat om 19uur weer aan. Deze stopte er mee om 20uur. We hebben ons verder bij kaarslicht moeten vermaken tot 22uur en uit verveling zijn we maar gaan slapen.

26 januari: Er staan 2 jeeps klaar. George en John gaan met een jeep terug naar Mae Sariang. Leo gaat met Berdien (Nederlandse vrijwilligster) een kind ophalen bij het kindertehuis op het vluchtelingenkamp. Het is een jongetje van 1 jaar. Een maand geleden was hij geopereerd aan een hersentumor en nu ontstond er aan de andere kant van zijn hoofdje, ook een bult. Hij moest nu voor controle mee naar Chiang Mai. Dit moet allemaal heel stiekem gebeuren, want de vluchtelingen mogen nooit van het kamp af! Ze hebben geen status! Het kindje werd door ons meegenomen zonder de vader en moeder. Om 12 uur waren we in Mae Sariang en hebben we gegeten. Hier ontmoeten we ook een Amerikaans stel met een baby. Hij is van oorsprong ICT-er. Hij had een cursus in Mexico gehad van 1 week en kon nu zonder elektriciteit gaatjes boren in tanden en deze opnieuw vullen! Hij zou 6 weken in dit kamp gaan werken. Daarna gingen we naar een hotel en konden we eindelijk douchen en het thuisfront iets van ons laten horen. De eerste week lukte dat nl. niet. Daarna een lekker biertje gedronken. Heerlijk!! In de kampen is het verboden om alcohol te drinken en te roken. Ook krijgen vluchtelingen etensbonnen voor bv rijst van de UNHCR. Wij hebben eindelijk weer een echt bed……..heerlijk geslapen!

Maandag 27 januari: Vroeg opstaan i.v.m. vertrek naar Maehongson. Tjeerd komt niet, hij heeft afgemeld met een dubbele longontsteking. We werden opgehaald met een klein busje en kwamen rond 12uur aan. Snel iets eten en vertrek naar een werkplek in een kerk. Dit was dicht bij een open vluchtelingenkamp d.w.z. dat de mensen naar ons toe mogen komen vanuit het kamp. Dit viel echter een beetje tegen. We hebben tot 16uur gewerkt en daarna kwam er niemand meer. Men zei dat ze vandaag niet van het kamp af mochten, maar waarom niet…..? We zijn in een restaurantje gaan eten en nadat Leo weer alles in zijn dagboek geschreven had en de aantal metingen geteld waren, gingen we om 23 uur slapen.

Dinsdag 28 januari: Toch op tijd opgestaan en maar afwachten, hoeveel mensen we vandaag gaan zien. Ook nu was de opkomst minder dan verwacht. Jammer, maar het zij zo!

Woensdag 29 januari: Vandaag was de jeugd aan de beurt. In totaal hebben we 70 oogmetingen gedaan, waarvan er 16 een bril nodig hadden en we 15 mensen aan een leesbril konden helpen.

Donderdag 30 januari: Op tijd vertrokken naar een dorpje aan de grens met Birma. Hiervoor moesten we met een bootje een rivier oversteken met alle brillen en apparatuur. Hier wonen de Karen, het volk van de langnekken. We hebben hier in een open gebouw (soort kiosk) midden in het centrum gewerkt. Dit was echt behelpen: rommelig, geen wachtruimte en erg warm. Om 12 uur snel iets gegeten en weer met het bootje terug en met het busje naar het volgende langnek-dorp. Hier had een mevrouw haar woonruimte ter beschikking gesteld. Dus snel twee oogmeetruimtes gemaakt. Het was er druk en ook rommelig. De mensen zaten allemaal binnen. In totaal hebben we vandaag, ondanks al het reizen, toch nog 100 oogmetingen kunnen doen.

Vrijdag 31 januari: Om 9 uur naar het vliegveld van Maehongson. We vliegen om 11uur met NOK-Air naar Chiang Mai (half uurtje vliegen). Het vliegtuigje was een Saab-Virgin voor 31 personen. We willen zo een verschrikkelijke route vermijden, waarin ruim 1400 haarspeldbochten zitten en waar we ongeveer 6 uur over zouden doen. De rest van de dag waren we vrij en hebben o.a. wat rondgereden in een tuk-tuk.

Zaterdag 1 februari: Om 9 uur afscheid van Astrid en Berdien (onze begeleidsters). Om 9.30uur een afspraak met Tjeerd Bouwma. We hebben hem een aantal spullen geschonken o.a. een pasdoos, Landolt letterkaart, zonnebrillen en het restant monturen. Deze dag zijn we nog met familie van George op stap geweest.

Zondag 2 februari: Chiang Mai / Bangkok / Dubai en om 12.40 landen we in Amsterdam.

Conclusie: we zijn blij dat we veel mensen hebben kunnen helpen op de kampen. Zij hebben verder totaal geen mogelijkheden omdat ze niet van het kamp af mogen. Ondanks het vele reizen hebben we toch 985 mensen kunnen onderzoeken. We hebben in totaal 350 kant-en-klare leesbillen afgegeven en met de ruim 200 brillen-op-maat brillen zijn we momenteel in Nederland bezig: glazen bestellen en in laten slijpen door diverse opticiens. Daarna worden ze per post opgestuurd naar Thailand.

Leo Leenders, 13 februari 2014

 

Ps. Nog meer genieten van de prachtige foto’s die George gemaakt heeft? Klik hier voor het volledige fotoverslag!