Verslag Tanzania (juni 2011)

Woensdag 1 juni
Rond 18.30 uur arriveren de 5 mensen van de Tanzania-missie (Saskia Gerritsma, Wim Schouten, Jan Albert Jongkees, Jacques Tuinder en Christien Kiewiet de Jonge) op Schiphol. De vliegtijd blijkt mee te vallen, via Nairobi arriveren we om ongeveer 10.00 uur donderdagochtend in Mwanza, Tanzania.

Donderdag 2 juni
We worden door een delegatie van onder andere mensen van de blindenbond en esperantisten opgehaald, bij elkaar ongeveer 10 man. In een groene safari-jeep leggen we het ene na het andere officiele bezoek af. We beginnen bij het kantoor van de blindenbond, hier ontmoeten we voorzitter Selestin Kaluhawhe en zijn assistente Joy (die beiden blind zijn).

Daarna rijden we door naar een dokterspost waar we het tweede gastenboek tekenen en ons weer moeten voorstellen. Dan naar het districtskantoor, waar we ook weer worden verwelkomd en men over onze missie wil horen. Vervolgens gaan we door naar het kantoor van de plaatsvervangende gouverneur, waar we alweer een praatje krijgen, ons voorstellen en tekenen in het gastenboek.

We dachten dat dit wel het laatste zou zijn maar nee we bezoeken ook nog de blindenschool zelf, waar vele negeralbino’s zijn en weeskinderen. Het was echt een treurig geheel. Uiteindelijk gaan we, totaal uitgeput na 24 uur wakker te zijn, ergens pizza eten.

We dachten nu naar onze slaapplaatsen te gaan, inmiddels is het 10 uur ’s avonds. Maar nee, we gaan bij Jayraus brillen ophalen en tot overmaat van ramp staat daar weer eten klaar. We worden steeds chagrijniger, vooral voor Saskia begint het op een marteling te lijken. De Tanzanianen brengen ons naar onze slaapplaatsen en tegen al onze verwachtingen in blijken we in een hotel te slapen. We krijgen allemaal onze eigen kamer met badkamer. Lekker douchen en naar bed.

Vrijdag 3 juni
Om 7.00 uur worden wij allen gewekt door het vriendelijke geluid van de stem van Jacques. We vertrekken weer met veel begeleiding naar onze eerste bestemming, Igombe, waar we in een gebouwtje van een soort kliniek onze spullen neerzetten. Onze eerste werkplek is een feit. Christien is degene die op elke plek waar we komen een of meerdere keren gebruik maakt van het sanitair. We krijgen steeds een beschrijving in welke staat het toilet wordt aangetroffen.

Het is er druk, er staan vele mensen te wachten en het verloopt allemaal bijzonder ongeorganiseerd. We werken met 2 mensen aan de refractie, één doet de voormetingen met de retinomax en de andere past brillen aan. Jacques staat altijd aan te wijzen op de leeskaart en roept vrolijk 100 als iemand goed ziet. Eén van onze begeleiders (Shadrack Amery) heeft inmiddels een witte jas aangetrokken en bemoeit zich overal mee. We noemen hem vanaf nu de dokter/chief. We krijgen tussen de middag water met brood (je bent op missie of niet). Uiteindelijk zien we toch nog 147 mensen die eerste dag.

Zaterdag 4 juni
De organisatie hebben we iets veranderd, het gaat veel beter zo. De mensen moeten buiten wachten. Er mogen maar 4 mensen tegelijk naar binnen. De begeleiders moeten steeds met ons meelopen, om alles te vertalen. Ze lopen regelmatig weg om te bellen maar het is wel een gezellige boel. Tot 18.30 uur gewerkt, 170 mensen gezien. We ruimen alles op, morgen komen we hier niet meer terug, het is dan zondag.

Zondag 5 juni
8.00 uur ontbijt. We gaan naar de kerk van de pinkstergemeente. We zitten van 9.00 tot 13.00…!! uur in de kerk. Bijna alles is in het Swahili. Er wordt gezongen en gedanst, wij worden naar voren geroepen en krijgen één voor één de microfoon in onze handen gedrukt om iets te zeggen. Een voorganger uit Oeganda preekt gelukkig in het Engels, halleluja! Helaas heeeel erg hard! Ook zijn vertaler schreeuwt hem na, het lijkt wel een toneelstuk voor slechthorenden. Jacques steekt overduidelijk zijn vingers in zijn oren.

Na de lunch, alweer bij de pizzeria, gaan we zonder Wim (hij blijft thuis om al wat gegevens te verwerken), de Caroli school in Sengerema bezoeken, tenminste dat is het plan. We vertrekken achteraf gezien veel te laat!! We maken een oversteek met het veer over het Victoriameer. De laatste 40 km is een eindeloze hobbelige zandweg. We blijken in Bupandba een weeshuis te gaan bezoeken. Bij aankomst staan er 30 schattige kindjes in het Engels liedjes voor ons te zingen. Hun kleren vallen van ellende uit elkaar, sommige shirtjes hebben alleen een voorkant.

Maandag 6 juni
We gaan naar het ziekenhuis in Mwanza. Er staat een giga aantal mensen te wachten. We vinden een ruimte onder een afdak en richten het gauw in. De mensen gaan enorm dringen en bekvechten om als eerste aan de beurt te zijn. We moeten regelmatig vragen om stilte. Wim is het ook zat en geeft een keer een flinke brul, met een kort resultaat. Ook Saskia en Christien kunnen het niet laten om elkaar af en toe af te snauwen “Regel jij het of ik ?” Gelukkig blijft Jan Albert ten alle tijden rustig, Jacques doet af en toe een hazenslaapje bij de leeskaart. We eten (weer kip met rijst) op de werkvloer en na een half uur gaan we snel verder tot dat het donker wordt. Uiteindelijk hebben we 173 mensen gezien. Op de terugweg bedenken we dat we de inrichting morgen anders gaan doen.

Dinsdag 7 juni
Weer gewekt door Jacques. De mensen staan weer in grote getale te wachten. We hebben een nieuwe opzet, boven gaan we meten met de retinomax en de anamnese opnemen met de chief, beneden visus zonder correctie en zo nodig refractioneren.

Sommige mensen zijn lang van stof, anderen zitten apathisch in de stoel, weer anderen begrijpen het echt niet. Ondertussen leren we een aardig woordje swahili “mazuri ou non mazuri , apo, hapana, agiezaa”. Gelukkig treffen we af en toe ook goedlachse gezellige mensen, sommigen spreken zelf Engels. Mensen blijken van heinde en ver te komen. We stoppen als het gaat schemeren, de snel gekochte lampjes van 100 watt om nog door te kunnen gaan, geven te weinig licht. We komen morgen nog voor een half dagje terug. Vandaag hebben we 110 mensen gezien, waarvan 10 van de blindenschool.

Woensdag 8 juni
De ochtend werken we weer tot 11.30 uur. De organisatie loopt beter en we krijgen koffie om 10.00 uur!! Na de lunch (natuurlijk kip met rijst), gaan we door naar de blindenschool. Eerst weer in het kantoor, voorstellen, tekenen, etc…

We zetten een werkplek op in een leslokaal, het lijkt eerder een soort stal. Het geheel is een schrijnend tafereel. Wij delen gauw ballonen en wat meegenomen kleren uit. De ballonen leveren veel kleur en hilariteit op. Als ze knallen klinkt er een luid gelach. Om 18.00 uur moeten we volgens de regels weg, het wordt donker en de kinderen moeten naar bed. We hadden hier graag wat langer willen blijven om van alle 100 kinderen de ogen te controleren. We hebben immers kinderen gevonden die niet op de blindenschool thuishoorden. Sommigen zagen 80 of 100 procent!!!!!!!!!! Teleurgesteld verlaten we het afgesloten terrein.

Donderdag 9 juni
Het bezoek aan de gevangenis gaat niet door, want het blijkt dat toestemming daarvoor veel langer van te voren had moeten worden geregeld. Onze laatste werkdag zijn we daarom weer in het ziekenhuis. Er staan niet zo veel mensen meer, maar toch genoeg. Rond 11.00 uur zien we dat we er toch een aantal teleur moeten stellen. De mensen vragen of we dit jaar nog terug komen.

Vrijdag 10 juni
Na het ontbijt worden we opgehaald door Jayrous en Nicos om stof te kopen op de markt. We willen zorgen voor nieuwe uniformpjes voor de kinderen van het weeshuis. We zoeken katoen, dat lijkt ons toch prettiger dragen, maar dat kunnen we niet vinden. De tijd dringt, Jacques stelt voor de stof in Nederland, via de kringloopwinkel te regelen.

Dan vertrekken we naar het vliegveld. Wim heeft zich een uurtje vergist waardoor we gelijk mogen instappen. Dat scheelt ons twee uur wachten. In Dar es Salaam moeten we echter 9 uur wachten op de vlucht met de KLM naar Amsterdam. Gelukkig heeft Wim zijn laptop bij zich zodat we al aan dit verslag kunnen beginnen. Om 23.00 uur vertrekken we en 8 uur later landen we op Schiphol.

Zou het ons lukken in 2012 weer een missie voor elkaar te krijgen, het zou fantastisch zijn als we met één of meerdere oogartsen terug kunnen gaan…

Christien Kiewiet de Jonge, 17/07/2011


[dcwsb inline=”true”]