Verslag Tanzania (april 2013)

Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat Jacques Tuinder een week na zijn laatste missie in Tanzania plotseling kwam te overlijden. Extra bijzonder dus om deze missie een vervolg te geven. We reisden, op uitnodiging van de organisatie BED, met z’n vieren (Bram Bol, Rob Boon, George de Jong en Peter Ribbens) af naar Tanzania in oost Afrika.


Op 13 april vertrokken we ’s avonds om 21.00 uur van Schiphol om na een reis van zo’n 12 uur te landen, met een klein toestel van Precision Air, op het vliegveld van Mwanza in het noorden van Tanzania. We werden opgehaald door een delegatie van vier heren en, na al het papierwerk i.v.m. een zoek geraakte koffer, konden we eindelijk op weg naar onze slaapplaats om de bagage weg brengen en ons zelf even op te frissen. Na de lunch hebben we het kantoor van de organisatie alvast omgebouwd tot oogmeetkamer zodat we morgen gelijk aan de slag kunnen.

7.30 ontbijt, twee bijzonder droge boterhammen, een gekookt ei dat zo hard was dat salmonella absoluut uitgesloten was en iets dat zich nog het meest deed vergelijken met een koude, mislukte oliebol die in de AD test niet hoger zou scoren dan een 1, kortom heerlijk. Met een volle maag gingen we rond 8.00 uur op weg naar Orientation of Guest to Mwanza, waar wij ons moesten voorstellen voordat dat we aan de slag konden. Na een kwartier bleek dat er geen tijd voor ons was en dat goedkeuring ook mogelijk was zonder een persoonlijk gesprek met één of andere hoge pief. Snel weer in de auto op weg naar onze primitief opgebouwde “oogmeetkamer” in een arme wijk van Mwanza waar, zo bleek toen we aankwamen, al behoorlijk wat mensen stonden te wachten. Met steun van vertalers en pointers (vrijwilligers uit de wijk die ons de gehele dag assisteren door met een stokje de letter of Landolt ring aan te wijzen) hebben we die dag 230 mensen kunnen meten. Afgezien van de lunch verliep alles prima en hebben we ’s avonds al onze spullen met een voldaan gevoel weer in kunnen pakken om morgen op een nieuwe locatie weer op te bouwen.

Na het ontbijt, wat verdacht veel leek op dat van de dag ervoor, zouden we rond 8 uur vertrekken naar Sengerema, een plaats ten Noord westen van Mwanza aan de andere zijde van de prachtig baai van het Victoria meer. Het werd echter 10 uur voor onze gehuurde Land Cruiser (klinkt mooier dat het was) eindelijk arriveerde en we via een oversteek met de veerboot zo rond 13.00 aankwamen in Sengerema. Onze hotelkamers bleken ondertussen aan andere verhuurd, waardoor we genoodzaakt werden op zoek te gaan naar een andere slaapplaats. Na enkele teleurstellingen vonden we uiteindelijk een hotelletje dat nog voldoende kamers vrij had. Niet helemaal zoals ze in de “reisfolders” beschreven worden maar er stond een bed. Snel de bagage uitladen en op weg naar de werkplek. Het bleek dat we zo’n 2 uur met onze oude Land Cruiser over slecht begaanbare wegen moesten rijden om rond 15.30 aan te komen in Nyehunge.(qua uitspraak kwam “nieuw hondje” nog het dichts in de buurt) We konden toch nog zo’n 50 mensen meten in 2 uur, daarna werd het te donker en moesten we terug naar het hotel.

De volgende dag opnieuw 2 uur over zandpaden met verschrikkelijke hobbels naar Nyehunge. Voor het gebouw stonden al veel mensen te wachten, snel beginnen dus. Om 5 uur hadden we rond de 230 mensen gemeten en zo nodig voorzien van een nieuwe bril. Ook waren er veel mensen (zo’n 20%) met cataract of andere oogafwijking. Deze mensen werden gelijk genoteerd door een meegereisde medewerkster van het ziekenhuis in Sengerema.

Dag 5 zou uitdraaien op een grote teleurstelling, de Land Cruiser had het begeven en stond in de garage. Wachten dus want er was nergens anders een voertuig te krijgen. Het zou een lange dag worden op slechte plastic stoeltjes met een lunch die al niet veel beter was. Toen de auto uit de garage kwam was het te laat om de rit naar onze werkplek te maken en moesten we beslissen om vandaag niet te gaan.

Met frisse moed begonnen we aan deze nieuwe missiedag. 6 uur op, 6.30 ontbijt. Even van hotel veranderen waardoor we ’s avond het vooruitzicht hadden op een heerlijke douche en toen op weg. Oogmeetspullen onderweg opgepikt en nog een ½ uur doorrijden naar Bupandwa. Er stonden al veel mensen te wachten, opbouwen dus en aan de slag. We hebben die dag 140 mensen kunnen meten en verlieten om 17.00 uur de locatie om morgen hier weer terug te komen. Onderweg was er een deel van de weg onder water gelopen door de vele regen die er vandaag gevallen is. Na een beoordeling van onze chauffeur zijn we door 70 cm diep en zo’n 80 meter lang stuk water gereden. Geen probleem.

Zaterdag. Vandaag opnieuw naar Bupandwa, waar we weer een lange rij mensen voor de deur aantroffen. We zijn vanmorgen extra vroeg vertrokken omdat we tot 14.00 uur gaan werken en daarna is het weekend. 110 mensen hebben kunnen meten en zo nodig kunnen voorzien van optische hulpmiddelen. De lunch hebben we na 14.00 uur op de terugweg genuttigd.

Op zondag hebben we zelf een auto met chauffeur gehuurd voor een prachtige safari door nationaal park de Serengeti.

Maandag voor de laatste keer naar Bupandwa. Het lange reizen over de slechte wegen van Tanzania begint zijn tol aan rug en achterwerk te eisen, maar na ruim 2 ½ uur komen we toch weer op onze bestemming aan. Ook het regenwater geeft steeds meer problemen onderweg waardoor het onzeker wordt of we er wel kunnen komen. Aangekomen gaan we gelijk aan de slag. In de ruim 6 uur die er voor deze dag beschikbaar is hebben we zo’n 190 mensen op gemeten. Vandaag 2 kleine kinderen, één met een uitpuilend oog door een extreem hoge druk en een jongen met naar alle waarschijnlijkheid een tumor achter het oog. Beide zijn met spoed naar het ziekenhuis in Sengerema gegaan. De kosten voor de reis zijn gesponsord door de Stichting Zienderogen

Vandaag naar Kapunzo, een nieuwe bestemming, 10 minuten minder ver dan de vorige. We gaan hier één dag meten om morgen weer terug te gaan naar Mwanza. Afgezien van een snelle lunch hebben we hier zeven uur achter elkaar door gemeten. Aan de kleding van de mensen te oordelen was dit het armste dorp waar we tot nu toe gemeten hebben. Ongeveer 170 oogmetingen hebben we vandaag kunnen doen en een groot aantal daarvan hebben een goede bril uitgezocht. Vermoeid maar voldaan zijn we voor de laatste keer naar het hotel gereden, om daar een heerlijk koud biertje te gaan drinken en daarna heerlijk slapen.

De volgende morgen op audiëntie bij de gouverneur van Sengerema. Verslag uitbrengen van wat we gedaan hebben en wat we allemaal zijn tegengekomen aan oog problemen. Daarna in de Land Cruiser naar Mwanza . Om 11 uur kwamen we aan in ons hotel om gelijk door te rijden naar een dorp net buiten de stad. Onderweg liep onze auto vast aan grond maar met vereende krachten hebben we hem los gekregen. In het dorp was de kerk onze meetruimte alleen was het daar te donker. Dan maar buiten meten onder de Mango tree. In drie uur tijd alle mensen kunnen meten, zo’n 50 in totaal.

De laatste werkdag is aangebroken, 8 uur ‘s morgens weg werd 8.30 maar deze keer was het maar 15 minuten rijden. Boven op een heuveltop met prachtig uitzicht naar beide kanten hebben we de oogmeetruimte ingericht in een half open gebouw wat als kerk gebruikt wordt. 110 mensen hebben we vandaag gemeten wat het totaal op zo’n 1280 metingen brengt. Rond 15.00 was iedereen gemeten en vertrokken we weer richting hotel. Morgen vliegen we naar Nairobi om vandaar terug te vliegen naar Amsterdam.

Peter Ribbens; 30 april 2013