Verslag Roemenië (oktober 2014)

Loading
Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

In 2009 (verslag) werden we voor het eerst door Stichting Livada uitgenodigd om aan het werk te gaan in kindertehuizen rond Cluj-Napoca. Stichting Livada helpt de kinderen een grondslag te leggen voor een betere toekomst voor henzelf en hun omgeving. Optometrie/orthoptie-studenten Carlien Bijlsma en Emily Tan hebben, in hun herfstvakantie(!) (28 september t/m 6 oktober), samen met Zienderogen voorzitter en -veteraan George de Jong alle kinderen gescreend en waar nodig voorzien van bril-op-maat.

Vroeg op de zondagochtend vertrokken we uit Utrecht. Op Schiphol aangekomen moesten we op zoek naar George. Aan de stickers met de rode kruizen te zien o p de verschillende koffers die hij mee had vonden we elkaar al gauw. Al van te voren werd er gevreesd voor de douane, zouden we er doorheen komen met al onze spullen inclusief cyclopentolaat (oogdruppels)? Na een vlug kopje koffie stapten we in het vliegtuig op weg naar Boekarest. Daar aan gekomen opnieuw door de douane. Allereerst de twee doosjes met onze skiascopen (foto links). Dit vormde een groot raadsel voor de douaniers, wat was dit in hemelsnaam? Vervolgens kwamen de skialatten op de x-ray (foto rechts). “What is this?’, “Gewoon zeggen dat het skialatten zijn! Roept George. ‘Gewoon skialatten, en als ze het dan nog niet snappen ze vertellen dat ze dan nu geleerd hebben dat het skialatten zijn!’ Dus zo gezegd, zo gedaan. Zonder al te veel moeite komt alles (inclusief het door George zorgvuldig terug gelegd schroevendraaiertje van die retinomax die we uiteindelijk toch echt wel nodig hadden) er doorheen. Met een klein propeller vliegtuigje vlogen we richting Cluij. Hier werden we verwelkomt door Emi en Dargos van Livada, waarna we in twee uurtjes richting Tirga Mures reden.

De volgende dagen gingen we vroeg van start. Livada heeft alles tot in de puntjes geregeld. Voorafgaande aan de reis is er een heel programma aangemaakt met strakke tijden en planningen. Een ideale omstandigheid om in te werken omdat je precies weet waar je aan toe bent. Er was werkelijk aan alles gedacht; er waren zelfs bouwlampen gehuurd om de visuskaarten te kunnen voorzien van een spotlight. In een zaaltje in het gemeentehuis starten we de eerste twee dagen met de kinderen uit Orga. Achter de gewone straten van Ogra verschuilt een grote zigeunerswijk, waar ruim 200 kinderen in armoede leven. Zigeuners werken niet, kinderen gaan niet naar school en worden gefinancierd door de staat. Livada heeft een wekelijks programma voor deze kinderen opgesteld in de hoop dat ze zich los kunnen maken uit het dagelijks patroon en waardoor ze nu bij ons op de stoel belanden. De kinderen zien er onverzorgd uit. De meeste hebben zwarte vingertjes van het plukken en pellen van walnoten, welke ze verkopen op straat. Dat deze kinderen niet naar school gaan blijkt al gauw. Veel kinderen kampen met een grote leerachterstand. Ook de hand oog coördinatie is moeizaam. Het matchen van de Landolt C kaart (letterkaart) met het ringetje is voor veel kinderen tussen de 7-10 jaar toch nog lastig. Gelukkig werden we bijgestaan door de mensen van Livada die alles voor ons vertaalden. Veel kinderen hebben een verbazingwekkend goede visus. Maar toch hebben we een aantal kinderen eruit gepikt met een diepe (onbehandelde) amblyopie (lui oog), hoge hypermetropie (hoge plussterkte), een flinke ruknystagmus (wiebelogen) en een forse alternerende esotropie (scheelzien).

De dagen die volgden hebben we gemeten in Casa Rene. Een soort ‘clubhuis’ waar de kinderen uit de verschillende huizen naar toe gebracht werden en wij ze screenden. Deze kinderen zijn ondergebracht bij pleegouders en deze kinderen hadden een veel betere hygiëne dan de kinderen in Ogra. De kinderen zijn over het algemeen klein in vergelijking met de Nederlandse kinderen. Zowel geestelijk als lichamelijk. Ook hier zagen de meeste kinderen gewoon goed maar ondanks dat hebben we er toch nog een aantal hypermetropen en astigmaten uit gehaald. Daarnaast waren er verschillende kinderen met strabismus, waardoor de vraag kwam of een eventueel operatie mogelijk was. Deze hebben wij ons advies meegegeven. We hebben ook erg gelachen om de namen van de Amsterdamse plaatjes kaart (APK, foto links); de klok werd een keer dat ding dat me altijd wakker maakt om naar school te gaan en de kat werd Hello Kitty genoemd. In de loop van de week werd het ook steeds makkelijker voor ons omdat we al snel de Roemeense woorden van de APK wisten en ook voor de refractie. Hierdoor kregen we zelf weer wat meer invloed op de antwoorden en vraagstelling en begrepen we ook beter hun antwoorden. Want dat blijkt wel lastig te zijn om jouw vragen uit handen te moeten geven.

Onder Casa Rene bevindt zich het nieuwe huis genaamd ‘Casa Juliana’, een opvanghuis wat net is geopend en waar kinderen worden opgevangen voordat ze ondergebracht worden in pleeggezinnen. De allereerste bewoner is een plaatje! De 3 jarige Ilinka windt iedereen om haar vinger met haar gulle lachje, waarmee ze de hele dag op haar gezicht loopt. Ook haar hebben we gescreend.

Op de laatste dag hebben we na de laatste kinderen gezien te hebben tijd gehad om mee te gaan naar de twee laatste grote projecten van Livada Orphan Care. Allereerst hebben we het baby hospital bezocht waar gezonde kinderen worden opgevangen welke te vondeling zijn gelegd. Livada zorgt ervoor dat deze kinderen zich redelijk kunnen ontwikkelen en worden opgenomen in huizen als Casa Juliana alvorens ze worden geplaatst in een pleeggezin. Daarna zijn we naar de LOC huizen gegaan, dit zijn twee weeshuizen waar nu 13 kinderen van ongeveer 15 tot 20 jaar wonen, waar we voor het eten een potje hebben gevoetbald met de kinderen die wilden. Erg leuk en de meeste deden fanatiek mee. De kinderen die daar wonen zijn als kleine kinderen opgenomen en mogen hier blijven wonen tot ze er klaar voor zijn om zichzelf van kosten en onderhoud te voorzien. Er wordt waanzinnig goed en vooral met liefde voor deze kinderen gezorgd, en dat merk je in de omgang. De kinderen zijn heel open en heel nieuwsgierig naar ons. Een bijzonder gezellige avond!

Wat een indrukwekkende ervaring en wat hebben we mooie dingen maar ook minder leuke dingen gezien. Een verrijking, dat is hoe je de afgelopen week wel kunt noemen! Wat een diep respect hebben we voor alle medewerkers van Livada die hun hele hart en ziel in deze stichting stoppen met een prachtig resultaat. Wat is het fijn om daar een klein onderdeel van mogen te zijn. We willen de stichting Zienderogen bedanken dat wij mochten deelnemen aan dit mooie avontuur en met name George voor het overbrengen van zijn kennis en jarenlange ervaring in de oogzorg. Een gebeurtenis die de rest van ons leven zal bijblijven!

Carlien Bijlsma & Emily Tan, 12 oktober 2014

 

Deel deze pagina: Share on Facebook119Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Buffer this pagePrint this pageEmail this to someone