Verslag Roemenië (juni 2008)

Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

De tijd vliegt. En zo is het ook weer juli geworden, de maand waarin onze trouwe vriendenkring een brief van ons verwacht. Ik dacht: wellicht is het aardig u eens mee te nemen op een missie, zodat u ditmaal een wat meer uitgebreid reisverslag ontvangt. Tweemaal ben ik dit jaar op stap geweest, nl in april naar de Krim en in juni naar Roemenië. Beide keren met de gedreven opticiens George de Jong en John Moen, die zich ook al eerder voor Zienderogen hebben ingezet, te weten in

Ik laat u vooraf nog weten, dat wij over de eerste helft van 2008 van u aan giften en subsidies E. 25.516,- mochten ontvangen. De boeken van ‘Zienderogen’ over 2007 werden op 27 mei jl. gecontroleerd door Bernadette Pilanen, Cees de Boer en Rob Stellingwerf. Met veel dank aan de penningmeester, Daan Simoons.

Zienderogen gaat nooit op missie zonder officiele uitnodiging van een Blindenbond, want we werken altijd graag onder (mede)verantwoordelijkheid van blindenorganisaties, die voor ons een programma maken. De formule luidt steeds: breng ons naar de armsten van de armen, die het meest gebaat zijn bij onze helpende handen. Dan komen we ook nooit aan het brood van de gevestigde opticiens, die we niet willen beconcurreren! Zo ontvingen wij bij monde van Vasil Diaconu, voorzitter van de in Bacau gevestigde afdeling (filiala) van Asociatia Nevatorilor din Romania, een uitnodiging. Bij aankomst in Bacau lag er reeds een conceptprogramma klaar, tot stand gekomen met hulp van onze (blinde) contactpersoon Livi Ciobainu, een goed esperantist met wie ik reeds jaren in braille correspondeer.

 

Reisverslag

 

14 juni
Vandaag vertrekken George, John en ondergetekende om 4 uur in de nacht uit Jisp in een Landrover, vol geladen met instrumenten, monturen, lees- en zonnebrillen, maar ook ‘met goede moed’. Even voorbij Boedapest overnachten we in een hotelletje. We zijn zo moe, dat enkelen van ons onder het kijken naar het voetballen (EK2008) in slaap vallen.

15 juni
We gaan 9 uur op weg en nemen even de tijd om de prachtige stad Debrecen te bezichtigen. Tegen 17 uur komen we in Cluj Napoca bij de familie Looy aan, waar we al worden opgewacht door de Esperanto sprekende Doina Buzo, die ons ook bij eerdere missies terwille was. Doel van het bezoek is te zien hoe de door ons gesponsorde tweeling Olga en Crina het maakt. Deze twee blinde meisjes werden in 2004 geboren in een op de vuilnisbelt wonende Romafamilie van 10 kinderen. Zienderogen liet een eenvoudig houten miniatuurhuisje voor hen bouwen en zegde toe de ouders in de zorg voor deze ook affectief sterk verwaarloosde tweeling te steunen. In feite zagen zij geen kans deze gehandicapte dochtertjes groot te brengen, zodat zij door tussenkomst van de Kinderbescherming in het gezin van Margriet en Bert (ze hebben zelf ook drie kinderen) liefdevol werden opgenomen. We kenden Olga en Crona niet meer terug. In enkele weken tijds waren zij 4 kilo gegroeid. Wel veel achterstand in hun taal en bewegingsontwikkeling. Ze lijken nog echt op babies, eten nog niet alles, maar schateren en geven al wel geluidjes. We maken kennis met Aurelia (1966), de buurvrouw die overdag voor de kleintjes zorgt. Margriet en Bert wonen al 17 jaar in Roemenië en zetten zich vanuit een evangelische inspiratie in voor ‘de verworpenen der aarde’, triest levend en overlevend op de afvalplekken van Roemenië. Zienderogen heeft een deposito afgesloten voor de zorg van deze kinderen (die straks naar de Kindergarten van de blindenschool kunnen) en onze twee blinde kinderen in Oujda (Marokko), Imane en Oussama. We hebben de familie Looy en Aurelia (die ons verwenden met een heerlijke maaltijd) laten weten, dat wij ons financieel garant blijven stellen. We worden ’s avonds ondergebracht bij Ana, vriendin van Doina (doen ook nog een oogmeting bij haar thuis).

16 juni 
Staan om 7 uur op en krijgen ham and eggs door Ana voorgezet. Hebben een interessante conversatie. Zij en haar man emigreren in november naar. Om 8.30 uur komt Doina ons ophalen, waarna we de reis vervolgen naar Bacau. Rijden door een schitterend geb Australie ied, genieten van veel natuurschoon en grandioze panorama’s. We komen om 17 uur bij het Centrum van de Blindenbond aan. Even later arriveren onze contactpersoon Livi en voorzitter Vasil. Op de bovenverdieping van het Centrum bevinden zich enkele logeerkamers, waarvan er een aan ons team wordt toegewezen. Douche en toilet zijn aanwezig. Er wordt ons een lunch aangeboden en kijken daarna naar het voetballen. ’s Avonds krijg ik van Vera, mijn echtgenote, een telefoontje met een nare mededeling. Gon, een goede vriendin, is ernstig ziek en heeft nog maar korte tijd te leven.
17 juni 
Ik sta als eerste op en maak mijn beide reisgezellen wakker met een kop thee. “Goede morgen, hier is de cateringservice van de Stichting Zienderogen, hebben jullie goed geslapen?” Flory, die ons elke morgen van een stevig ontbijt voorziet, heeft al voor ons gezorgd. Haar man werkt in Italie en zij schnabbelt er wat bij. Daarna wordt een vergadering belegd, waarin Vasil (voorzitter) en Elena (secretaresse) het voorgenomen programma ontvouwen. Samen met sportinstructeur Gheorge vergezellen zij ons elke dag naar de diverse bestemmingen, waaruit hun sterke betrokkenheid bij onze missie blijkt. We hoeven ons niet te vervelen! Het wordt al meteen duidelijk, dat er twee zware weken voor de deur staan… Na de vergadering gaan we naar een school voor kinderen met leer- en gedragsmoeilijkheden in de stad; ook personeelsleden maken graag gebruik van onze aanwezigheid. Na de aangeboden lunch maken we een wandeling en nestelen ons ’s avonds op een terrasje om getuigen te zijn van een klein land dat Roemenië verslaat.

18 juni.
Na een vroeg ontbijt gaan we naar de stad Comanesti, waar gewerkt wordt in een ‘azilum’, een verpleeg- en verzorgingstehuis, waar broze en breekbare mensen worden ondergebracht, met wie niemand raad weet. Om 8 uur staan we al in de witte jas. We zijn twaalf uur aan het werk. Worden prima geassisteerd door de arts Sylvia en de psychologe Margaretha. Om 19.45 uur stonden er nog talloze mensen op de gang, die we helaas niet meer hebben kunnen helpen. Soms valt er even te lachen. Ik sta altijd bij de leeskaart en toen George op een gegeven moment aan een oude dame vroeg: “Kunt u de bovenste lijn zien”, antwoordde ze: “Ik zie alleen maar een jongedame!” Eten ’s avonds laat met Livi in de stad.

19 juni
Vandaag staat de gevangenis (Penitenciar Bacau) op het programma. Daar zitten ongeveer 1000 gedetineerden hun straf uit in verouderde en verloederde gebouwen. We moeten lang voor de poort wachten (terwijl we verwacht werden). Ook een aantal vrouwen, moeders en echtgenotes, houdt zich met volle boodschappentassen voor de poort op. Gevangenisarts Christian Nazare en zijn assistente Maria verwelkomen ons en bieden hun verontschuldigingen aan. We kunnen ons werk doen in de grote ontspanningszaal en zijn, met een korte onderbreking voor de lunch (in een soort regentenkamer’), van 9 tot 17 uur in touw. Er vinden 130 consultaties plaats. Telkens moeten we roepen ‘Prisoners first’, want ook de personeelsleden willen graag hun ogen laten checken… We vernemen, dat veel gedetineerden een cel moeten delen, dat er nauwelijks onderwijs en arbeid is, er na ontslag geen reclasseringsinstanties actief zijn en dat het recidive percentage hoog is. We kijken vanavond naar Portugal – Duitsland (1-3).

20 juni
Gewerkt wordt in het zigeunerdorp Plopana. We worden ontvangen door burgemeester Gheorghe Andries en maatschappelijk werkster Marjana in het gemeentehuis. De mensen komen met paard en wagen, en ook de os is nog niet met pensiX00;oen gestuurd. We werken in een mooie ruimte. 85 arme mensen, onder wie slechtziende leden van de Blindenbond, kunnen we er met een bril van dienst zijn. Onder de patienten bevindt zich ook een vrouw, wier oog in elkaar was geslagen. Ze huilt en lijkt ontroostbaar. Ons werk is vaak heel emotioneel! Na afloop bezoeken we een vol luister, pracht en praal opgetrokken orthodox nonnenklooster, waar in de kerk net een kindje gedoopt wordt. Ons wordt een glaasje met wat lekkers aangeboX00;den. Hebben ook nog een kort gesprekje met een zuster. Er blijkt geen tekort aan roepingen te zijn. Met veel armoede en missiere op ons netvlies vallen we in slaap, terwijl Kroaten en Turken met elkaar een balletje trappen.

21 juni
We gaan vandaag naar het ‘Cultureel Centrum’ in Buhusi. Zoals ook op andere plekken, is hier politiebewaking. Een zaal voor mensen wacht ons op, als we om 8 uur aankomen. Er melden zich ook volkomen blinde mensen, die we natuurlijk niet kunnen helpen. Grote verwachtingen spelen steeds mee! Marjana, die een beetje Engels en Nederlands spreekt, tolkt. Wij kijken die dag naar Nederland – Rusland (met ‘fatale’ afloop…). Van het thuisfront hoor ik, dat de kerkcollecte vandaag bestemd was voor deze missie (opbrengst: E.164.00, met dank aan de KGIJ).

22 juni
Het is zondag, maar een rustdag is er niet bij. Onze aanwezigheid wordt optimaal benut. Dus 6 uur opstaan. We gaan naar Onesti en bij aankomst wachten er, binnen en buiten, al zo’n 100 mensen. We hoeven ons dus vandaag niet te vervelen. We zien mensen, die een bril hebben die met touwtjes, elastiekjes en ijzerdraadjes bij elkaar wordt gehouden. We laten ze dan zelf hun bril af- en opzetten. Stel je voor dat! Gewerkt van 8 tot 18 uur. Andrea, een 17-jarige scholiere, heeft uitstekend getolkt. Vandaag weer mooi weer en prachtige route. We hebben het diner onderweg op een terrasje. Vroeg naar bed na vermoeiende dag.

23 juni
We gaan naar een ‘azilum’ in Bacau, een tehuis voor bejaarden en verpleging behoevenden, een oord waar je niet bepaald vrolijk wordt. Een verpleegkundige vertelt dat ‘het’ geleidelijk iets beter wordt. Alex, de fysiotherapeut, een geestige en gevatte jongeman, tolkt. Hij heeft al veel van de wereld gezien. We werken tot 15 uur, want er wacht een twintigtal mensen bij de Blindenbond in Bacau. Twee patienten kunnen we helpen met een low vision bril. De avondmaaltijd gebruiken we samen met bestuursleden van de Blindenbond in Bucarest. Slechts een van hen spreekt Engels. Er zijn kontakten met Nederland (Bartimeus, Sonneheerdt en Sensis). Zeer warme dag.De beide opticiens hebben vandaag weer keihard gewerkt! Valt niet altijd mee, want er zitten soms veeleisenX00;de, onuitstaanbare en irritante klanten tussen. Dat moeten we allemaal op de koop toenemen!

24 juni
Bezoek aan Moinesti staat op het programma. In die stad woont ‘onze’ Livi, waar hij, toen hij nog zag, politieman was. We werken in een ontmoetingscentrum voor gepensioneerden. De grote zaal zit stampvol! Weer komen er mensen die zelfs geen hand voor ogen zien: “Dokter, zit er echt geen enkel glaasje tussen, waardoor ik wat kan zien?” Werken van 8 tot 16 uur en begeven ons dan naar de woning van Livi, waar zijn vrouw Elena ons op een uitgebreid dinner onthaald. Zij demonstreerde als een ware artiste zeer geavanceerd kinderspeelgoed, dat ons uitnodigde een aantal keren in lachen uit te barsten. Moet ook af en toe kunnen! We sluiten deze dag af met een bezoek aan een terrasje en gaan dan snel plat.

25 juni
We moeten al om 5 uur op. Het wordt een drukke dag, maar eerst moet een afstand van ruim 100 km afgelegd worden. Doel van de reis is Podu Turcului, waar we werken in een dienstencentrum voor ouderen. Een zeer arme regio. Telkens stoppen er wagens met één of twee paarden voor de deur en worden oude vrouwen en mannen omlaag gehesen. Mensen wonen daar in optrekjes van klei en stroo. Zeer warme dag. We treffen een menigte aan, ‘die niemand tellen kan’. Het wordt vandaag een en al vechten en schreeuwen! Iedereen wil aan de beurt komen. Om 14 uur hebben we al 67 oogmetingen gedaaan, maar we moeten echt weg want mensen in het azilum van Turcului wachten. De opstand die uitbrak toen we opbraken is hartverX00;scheurend en niet te filmen. Het verpleegtehuis is nieuw gebouwd, gesponsord voor E. 350.000,– door Zwitsers. We worden verwelkomd door de directeur, Vasile Grecu. We zien allemaal opgebrande en uitgebluste, krom gegroeide en apatische mensen, die een beroep op ons doen. Tonen geen of weinig emoties. Dat bemoeilijkt onze taak, maar we kunnen toch 34 mensen met een bril van dienst zijn, ook enkele personeelsleden, die weinig of niets verdienen en toch ook graag goed willen zien. Van 7 tot 19 uur gewerkt en zijn de uitputting nabij. Hartverwarmend is dat af en toe een teamlid wordt omarmd of gezoend. Afgemat zoeken we snel de kooi op!

26 juni
Om 5.30 uur gaat de wekker. Zoals elke morgen heeft Froly voor een vorstelijk ontbijt gezorgd. Er zijn altijd wel engeltjes, die ons tijdens missies verwennend omringen; zij vormen ‘het gouden randje’! Gaan vandaag naar Tg. Ocna, waar we, in een partijgebouw, verwelkomd worden door de burgemeester (Primar), mevrouw Floarea Ivanof. Zij spreekt geen woord ‘buiten de deur’ maar wel zeer waarderend over ons werk en biedt ons een excursie naar de zoutmijn (Salina; 700 m. onder de grond, waar zich een sanatorium, orthodoxe kerk, restaurant, winkeltjes, kinderspeelplekken en dergelijke bevinden: zeer de moeite waard) en een lunch aan. We doen een 100-tal consultaties. Er voegt zich een man bij ons, die door de menigte wordt weggehoond: “Jij hoeft hier niet te komen, Je kunt zelf wel een bril betalen!” Om 18.30 uur zijn we ‘thuis’. Gauw eten, want er wachten ca 40 slechtziende leden van de Bond op ons. Om 21.30 kunnen we uit de witte jas stappen. Ons moeie hoofd voert ons snel naar bed! Zeer warme dag. Andrea en haar moeder Isabelle hebben grandioos geassisteerd!

27 juni 
Staan vroeg op. George heeft slecht geslapen. Voelt zich goed ziek. Het is hem allemaal te veel geworden. De ellende, de warmte, de werkdruk, de onmacht, de mensenmassa’s… Doen van 7 tot 10 uur nog een dertigtal oogmetingen voor slechtziende leden van de bond. Voor de laatste keer klinkt het af en toe: “Sorry, ik kan niets voor u doen!” Pakken dan in en nemen afscheid van de mensen, met wie we zo nauw en intensief hebben samengewerkt. Vasil spreekt ons dankbaar toe en overhandigt een dankbrief en een verlanglijstje (brailleunit, papier, schrijfborden, computers, brailleschrijfmachines, enz.). Om 10.30 uur nemen we afscheid van onze gastheer, alsook van Livi, Elena, Froly, Andreea, Isabelle, Gheorgie (chauffeur) en Stefan (bewaker). Rijden een flink eind in de richting van ons landje en zoeken een hotelletje om even op adem te komen.

28 juni
Laat in de avond komen we in Jisp aan en verspreiden ons over Castricum en Heemskerk. Ik heb deze twee weken als de zwaarste missie in de bijna 42-jarige geschiedenis van Zienderogen ervaren. Lof, hulde en dank komen George en John toe! Ze hebben alles gegeven voor de allerarmsten!

Jacques Tuinder, voorzitter van de Stichting Zienderogen

Vrijwilligers en bestuur van de Stichting Zienderogen danken u voor uw goede steun en wensen u een ontspannen zomerreces. Veel dank voor de subsidie die wij mochten ontvangen van de Landelijke Stichting voor Blinden en Slechtzienden! Dank ook aan de studenten van de Opleiding in Zwolle en alle opticiens die brillen voor De Krim maakten! En zoals altijd: graag tot ziens!

[dcwsb inline=”true”]