Verslag Roemenië (april 2012)

Deelnemers Stichting Zienderogen: Ellen Blom, Leo Copini en Samantha Trumpie.
Deelnemers Stichting Roma: Wil & Klaas Zeeman, Ad Burger, Leo Krijgsman en Guido van Iperen.

Zaterdag 21 april was het dan zo ver, onze missie naar Roemenie zou gaan beginnen. Op donderdag 19 april vertrok een afgeladen auto al richting Targu Mures, welke vol zat met apparatuur, instrumenten en brillen. Lekker zonder bagage konden we in Dortmund op het vliegtuig stappen om vervolgens na 2 uur en 2000km verder in Roemenie aan te komen. Het was meteen al een bijzonder land, piepkleine gekleurde huisjes, ontelbare elektriciteitskabels en we kwamen zelfs al een karoetsj tegen. ’s Avonds maakte we kennis met de gehele groep en kregen we een inspirerend verhaal te horen van een van de locals in Roemenie. Hij vertelde dat hulp hard nodig is en dat we zowel kinderen als volwassenen zouden gaan zien. Na de eerste dag konden we eigenlijk al niet wachten om te mogen beginnen, helaas zou onze eerste meetdag pas gaan beginnen op maandag. Nog even wachten dus.

Op zondag een hele mooie dag gehad, we gingen op bezoek bij het nieuwste project van Stichting Roma, namelijk een Roma dorpje in het plaatjes Glodeni. Daar aangekomen bleek maar weer dat onze hulp zo hard nodig is. Kinderen daar gaan haast niet naar school, leven zonder stromend water en alle dingen die wij in Nederland als zo vanzelfsprekend achten. In het dorpje kwamen direct alle kindjes naar buiten, vol vreugde en gezelligheid. Ze vonden het geweldig dat we er waren, wilde maar al te graag op de foto en genoten van al onze aandacht. Geen enkel kindje liep met een bril, wat ons direct heel nieuwsgierig maakte naar de toestand van de ogen, maar donderdag zouden we hier weer terugkomen.

Maandag, onze eerste meetdag. We hebben ongeveer 80 kinderen gezien van 3 tot 14 jaar in een schooltje in het dorpje Tarnaveni. Natuurlijk heel erg spannend en nog wat onwennig, Ellen, Leo en ik moesten nog even wat op elkaar in gespeeld raken, maar dat ging als snel beter. Deze kinderen zagen er bijzonder goed uit, maar dat komt grotendeels door de goede zorg van schooloprichter Henk en zijn team. Wat een bijzondere ervaring, alle kinderen waren zo lief en goed meewerkend.

Ook onze 2e meetdag vond plaats op een schooltje en dit keer in het dorpje Cotus. Al wat meer ingespeeld op elkaar, kon vandaag het tempo wat opgeschroefd worden. Na ongeveer 50 kinderen, hadden we alle kinderen gehad in het schooltje. We deden nog een rondje door het dorp en kwamen erachter dat niet iedereen wist dat we er waren. Met als resultaat dat we onze visuskaart aan een hek, kofferbak open en refractioneren maar. Echt een unieke ervaring, met heel veel gelukkige mensen!

Op woensdag bezochten we verreweg de mooiste locatie, een prachtig gebouwde kerk in het Romaanse dorpje Reghin/Apolina. Binnen een mum van tijd stond de hele kerk vol en moest er aardig doorgemeten worden. We hebben zo veel mensen kunnen helpen deze dag, mensen waren zo gelukkig en vlogen je meteen om de hals. Deze dag vestigde we een record van ruim 140 oogmetingen en dat was echt hard doorwerken, maar zo dankbaar! We hebben ook een man kunnen helpen die op 1 meter afstand nog geen vingers kon tellen. Wat bleek; de man had een sterkte van rechts -22.00dpt en links -27.00dpt, er ging ineens een wereld voor hem open. Hij was dol en dol gelukkig, hier doe je het allemaal voor!

Donderdag gingen we weer terug naar daar waar het deze week allemaal begon, Glodeni. Vergeleken met de goede locatie van gister, was het echt behelpen deze dag. We hebben in een piepklein kerkje onze brillen uitgestald, visuskaarten opgehangen en zijn direct gaan meten, want er stond al een hele rij. De kindjes in dit dorpje zagen er echt het slechtste uit van allemaal. Je kon heel duidelijk zien dat de kindjes onder verschrikkelijke omstandigheden leven, maar nog onbegrijpelijker is dat de kinderen er zo gelukkig uit zagen. Ze speelden buiten, glimlachten en waren ontzettend lief. Ook de tanden van deze kinderen waren verschrikkelijk, sommige kinderen met net een volwassen gebit miste al tanden of hadden zwart verkleurde tanden. Zo naar om te zien! In Glodeni was het echt niet normaal druk, mensen begonnen buiten te trekken, duwen en ruzie te maken omdat ze zo graag gemeten wilden worden. Van ’s ochtends 9 uur tot ’s avonds half 10 heeft het helemaal vol gestaan met kinderen en volwassenen, varierend van 7 maanden tot 85 jaar. Na een dag van bijna 12 uur ogen meten, bereikte we ons absolute record, namelijk 230 metingen! Het was zo fijn om al deze mensen te helpen!

Vrijdag was helaas alweer onze laatste dag, het is zo snel gegaan! Maar ook vandaag mochten we weer hard aan de slag in het dorpje Cornesti waar we weer ruim 140 oogmetingen deden en waar ook de meeste brillen uit gekomen zijn. De metingen vonden deze laatste dag voornamelijk plaats bij volwassenen, wat hebben we ze allemaal gelukkig kunnen maken!

Terugkijkend op deze geweldige week, kan ik alleen maar zeggen dat het een hele bijzondere en fantastische ervaring is geweest die ik in woorden bijna niet kan uitdrukken. Het was een ervaring die je moet beleven. Onbegrijpelijk dat er zo dicht bij Nederland zo veel armoede kan zijn. Je kunt het jezelf toch niet meer voorstellen dat er mensen zijn die leven zonder stromend water, wonen in kleine hutjes die gebouwd zijn van datgene wat voorhanden was en met hun paard en wagen rijden over wegen vol gaten. Maar de kinderen zien er zo blij en gelukkig uit, ze zijn vrolijk en heel erg dankbaar. In mijn hart hebben ze een plekje veroverd, deze mooie ervaring had ik niet willen missen. Hopelijk kunnen straks steeds meer kindjes onbezorgd naar school en krijgen ze een toekomst. En wat is nou een mooiere gedachten, dan te weten dat de door ons aangemeten brillen daar misschien wel aan bijgedragen hebben.

Samantha Trumpie, Stichting Zienderogen

Klik hier voor alle foto’s gemaakt door Ellen Blom
[dcwsb inline=”true”]