Verslag Mauritanië (maart 2017)

Loading
Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

Op uitnodiging van ONG Actions is een team van Stichting Zienderogen bestaand uit de specialisten Robert Bos, Rob Rijnja, Ellie van der Leij, Marisya Overdijkink en Kim Wijnen aan het werk gegaan voor 10 dagen in het Afrikaanse Mauritanië.

 Op vrijdag 31 maart begon onze missie naar het Afrikaanse Mauritanië. Via een aantal haltes (Schiphol, Brussel, Casablanca) kwamen we aan in de hoofdstad Nouakchott. Hier werden we ontvangen door Aliou (contactpersoon Mauritanië, heeft in NL gewoond), Jacoub (organisatie ONG Actions) en de politie. De politie was nodig om de koffers met brillen door de douane te krijgen, ze zijn hier bang dat we de brillen gaan verkopen. De vorige keer hebben we deze koffers moeten achterlaten en kregen ze gelukkig de volgende dag weer terug.

 De volgende ochtend zijn we eerst uitgenodigd om te komen ontbijten bij Jacoub. Hier ontmoeten we onze vertaler ‘’Mohammed’’ en de chauffeurs die de gehele missie bij ons blijven. Na het heerlijke ontbijt met verse croissantjes vertrekken we met twee jeeps naar de eerste werkplek ‘’Kaedi’’. Na de bijna 5-uur durende autorit door de zuidelijke Sahara komen we aan op onze bestemming. We gaan eerst een kijkje nemen bij het ziekenhuis waar we een ruimte ter beschikking krijgen. We komen eerst aan bij het oude ziekenhuis van de vorige keer, hier was het ‘’een’’ grote bende. Gelukkig komen we er snel achter dat er een nieuw gebouw is en we daar de komende dagen gebruik van mogen maken. Deze hebben we direct kunnen bekijken en al gedeeltelijk ingericht, zodat we de volgende dag snel aan werk kunnen.

Vandaag gaat de missie echt beginnen! Eerst moeten we nog langs de gouverneur om goedkeuring te krijgen dat we in zijn stad dit werk mogen doen. Na een heel gesprek in het frans (waar wij zelf niet zo heel veel van begrepen) en een aantal telefoontjes mogen we met politie begeleiding gaan beginnen met onze missie in het ziekenhuis. Als we aankomen bij het ziekenhuis staat er al een hele rij met mensen te wachten. Eerst snel alles installeren en kunnen dan direct aan het werk. We proberen zo efficiënt mogelijk te werken, zodat we zoveel mogelijk mensen kunnen zien en helpen. De plaatselijke oftalmologie werknemers zijn onze werkwijze niet gewend en willen het liefste op hun eigen (Afrikaanse) manier van werken mee helpen, helaas werkt dat niet op z’n missie. Gelukkig draaien ze snel bij en laten ze het op onze eigen manier doen en helpen sommige een handje mee. Op de eerste werkdag merken we dat de mensen buiten in de rij erg rumoerig en ongeduldig zijn, soms is het erg dringen bij de deur en moet de politie handhaven. Iedereen wil zo graag als eerste aan de buurt komen!

Veel mensen kunnen we helpen, maar lang niet iedereen helaas. Er zijn veel mensen met een slechte visus, dit komt door de vele oogdoeningen zoals cataract, cornea problemen, irritatie aan de ogen. De grootste boosdoeners voor deze problemen zijn de uv-straling, stof, zand, wind en de slechte hygiëne. Soms zijn er al jonge kinderen die een cornea probleem hebben, dan is het hopen dat het andere oog (redelijk) gezond blijft. Tevens is cataract een heel groot probleem, mensen vanaf 30-40 jaar krijgen hier al fors last van. Gelukkig zien we dat veel mensen aan een oog een staaroperatie hebben gehad. Het zicht is nog steeds niet optimaal, maar er komt weer een beetje meer licht binnen. Ook komen we een aantal mensen tegen die onder behandeling zijn bij een oogarts voor de oogdruk, maar ter vergeefs is de oogdruk nog rond de 40mmHg met gebruik van travatan. Het lijkt er soms op dat de kennis en kundigheid soms een beetje ontbreekt hier in Mauritanië.

Na 3 dagen in bijna 40 graden te hebben gewerkt hebben we ongeveer 750 mensen gezien. De directeur van het ziekenhuis nodigt ons uit als dankbaarheid om een avondmaal te komen nuttigen. Iedereen die heeft meegeholpen de afgelopen dagen zit bij elkaar in een grote kring op de grond, zoals dat hier hoort. Nadat we allemaal onze handen hebben gewassen op de Mauritaanse manier, kan het avondmaal beginnen. Er wordt gezamenlijk van alle schalen met vlees, groente, brood en spaghetti gegeten, maar wel met een eigen bordje. Voordat we weer terug rijden naar de kustplaats Nouakchott brengen we eerst nog een bezoek aan de stad Kaedi zelf. We bezoeken een schooltje, zodat Rob wat spulletjes zoals schriftjes en speelgoed kan afgeven. Helaas hebben de kinderen deze week vrij en is er op dit moment weinig leven in de brouwerij. Verder hebben we onze ogen uit kunnen kijken op de plaatselijke markt en de wasserette bij de rivier. Daarna beginnen we weer aan de 5-uur durende autorit naar Nouakchott, waar we ook weer 3 dagen onze handen uit de mouwen mogen steken.

We zien dat in de hoofdstad Nouakchott het leven er heel anders aan toe gaat, meer ‘’soort van’’ winkels, stenen huizen en auto’s. Wel is hier het verschil tussen arm en rijk iets duidelijker te zien. We beginnen weer met frisse moet aan de tweede sessie van onze missie. Hier staan ook weer rijen met mensen voor de deur om te wachten op onze hulp. Ook hier hebben we weer onze enthousiaste vertaler Mohammed mee en nog een nieuwe vertaler ‘’Bah’’ die er ook erg veel zin in heeft. Hier aan de kust is het iets aangenamer werken qua temperatuur, het is hier 30 graden i.p.v. 40 graden. Ook hier zien we weer veel oogproblemen, veel cataract, cornea pathologie, hoge oogdrukken en zelfs iemand met albinisme(die geen zonnebril draagt). We zijn er met z’n alle weer flink tegenaan gegaan, en hebben weer ongeveer 750 mensen gezien in de 3 dagen dat we hier hebben gewerkt.
Via de organisatie ONG zijn we uitgenodigd om bij de minister van gezondheid langs te komen. Samen met Yacoub en Yakhare van ONG actions zitten we samen met de minister rond de tafel. Hij is geïnteresseerd in wat we doen tijdens onze missie en tegen wat voor problemen we aan lopen. We vertellen hem dat de zon en stof een groot probleem is i.v.m. de ontstekingen en cataract. Verder moeten de mensen goed hygiënisch de ogen schoon houden en een zonnebril dragen is belangrijk. Hij vertelt ons dat ze proberen de zorg te verbeteren. Na het korte gesprek bedanken we de minister dat we onze missie in Mauritanië mogen uitvoeren, zodat we ook hier weer een klein kaarsje kunnen laten branden. De minister is ons hier dan ook erg dankbaar voor. De laatste dag hebben we een vrije dag, we gaan naar het strand! Het is ineens een heel andere wereld, zo rustig en kalm buiten de stad. Na een heerlijke lunch en een speciale ‘’zienderogen taart’’ te hebben genuttigd gaan we nog een bezoekje brengen aan de visafslag van Mauritanië. Hier komen dagelijks honderden kilo’s vis binnen die vanuit de zee met een klein houten bootje het strand op komen. Onwaarschijnlijk dat ze dit zo kunnen doen met de hand, het lijkt levensgevaarlijk te zijn. Op deze vrije dag moet toch nog even gewerkt worden, alle brillen op sterkte moeten nog worden ingeboekt worden. Samen met z’n vijven hebben we het er zo doorheen gewerkt. En kunnen we vandaag op tijd naar bed, want de volgende ochtend worden we om 4.15 alweer opgehaald om onze reis weer richting huis te maken.

In totaal hebben we ongeveer 1.500 mensen gezien, 260 brillen op sterkte en heel veel kant-en-klare leesbrillen weg gegeven. We kunnen terug kijken op een zeer geslaagde missie, dankzij alle mensen die hier aan hebben mee gewerkt. Maar zeker ook de gastvrijheid en hartelijkheid van de mensen in Mauritanië zelf. Ook al hebben ze het zelf niet zo breed, je krijgt altijd wat te eten en natuurlijk een kopje verse munt-thee. Al met al hebben we met z’n allen een bijzondere, leerzame en gezellige missie meegemaakt die we niet snel zullen vergeten!!

  

  

Deel deze pagina: Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Buffer this pagePrint this pageEmail this to someone