Verslag Mauritanië (maart 2010)

Met een groep van 6 personen zijnde: Georg de Jong, John Moen, Tom Bakx, Leo en Erna Leenders en Aliou Tandia.

Mauretanië: 3 miljoen inwoners, daarvan wonen er 1 miljoen in de hoofdstad Nouakchott. Er zijn veel vluchtelingenkampen en sloppenwijken.

Nouakchott: Wat een drukte! Wie is wie en wie komt ons ophalen? Ze lijken allemaal zoveel op elkaar. En iedereen wil onze koffers dragen. Dan ziet Aliou kennissen staan (Aliou woont in Nederland, maar is geboren in Mauretanië) en gaan we handjes schudden en kennis maken. Een leuk en warm welkom! We worden naar buiten geloosd en onze koffers worden in de 3 auto`s geladen.

Vrijdag 5 maart: De wekker gaat om 06.30 uur en om 07.00 uur ontbijten we gezellig samen. Eerst een anti-malaria pilletje (hebben trouwens geen mug gezien!) en op naar onze eerste missie. Het is ongeveer 10 minuutjes rijden en het staat en ligt “zwart” van de mensen. Het is warm, stoffig en iedereen draagt lange jurken (zowel mannen als vrouwen). De jeugd is vaak gekleed in gewone Europese kledij. In het begin is het een beetje hectisch. Alles moet uitgepakt worden: brillen sorteren, apparatuur installeren en kijken of er stroom is!? Iedereen wil helpen, hoeveel mensen er wel niet rondlopen… We laten ze stoelen en tafels aansjouwen, dozen openmaken, goeie lampen in het plafond draaien, mensen uitkiezen die alles noteren, etc. En dan kan het beginnen. Georg en John werken in een kamer en Leo en Erna in een andere kamer. Tom (oogarts) gaat telkens bij iedereen kijken hoe het met de ogen gesteld is.

Soms kunnen we helemaal niets doen en verwijst hij de mensen met onder andere cataract, macula degeneratie, glaucoom, pterygium naar een ziekenhuis. Wat komen er veel oogziektes voor in dit warme, arme, droge en zanderige, stoffige land! Ook de slechte hygië ne is daar debet aan. Bijna iedereen heeft last van “scratched eyes”! Tom heeft het er maar wat druk mee. Maar wij ook: eerst de autorefractormeter, dan uitleggen hoe het werkt, dan de test en dan (indien nodig) het montuur uitzoeken.

Avec le doigt… en haut… en bas… droi… gauche… seulement le cadre… Tjonge… tjonge… Niet iedereen spreekt Frans, dus onze tolk moest wéér iemand anders zoeken die dat dan weer kon vertalen. Maar we hadden resultaat en boekten die eerste dag ruim 200 oogmetingen!

Gewerkt tot ongeveer 19.30 uur en wat een hitte! Buiten stonden nog veel mensen te wachten, maar wij zijn op, Morgen wéér een dag. Even opfrissen en dan met de auto naar een kennis van Aliou die een restaurant heeft. Heerlijk eten: vis (geroosterd op houtskool) tomatensalade, gebakken banaantjes en frites. Wat een verwennerij en (jawel hoor) een lekker koud biertje erbij. Hadden we wel verdiend, vonden we. Maar toen de biertjes “finished” waren, had hij nog wel een flesje wijn voor ons. We hebben veel gelachen en het was echt gezellig. Om 23.00 uur naar bed.

Zaterdag 6 maart: Douchen en haren wassen. Wat een gedoe… onze douche werkt niet… druk te laag… dan maar bukken en onder de kraan. Ontbijt 07.30 uur. Vertrek naar dezelfde lokatie om 9.15 uur. Het stond alweer bomvol met mensen. Politie werd erbij gehaald en die moest de mensen tegenhouden, anders werd de deur eruit geduwd. Eentje eruit… eentje erin. En wij maar meten, passen, uitleggen en het was zo`n 38 graden. Dan komt ook nog een hele televisie-ploeg met camera en verslaggevers. Jawel… we komen op de televisie in Mauretanië Jammer dat we dat in Nederland niet kunnen ontvangen.

Tom heeft vanmiddag een oog-operatie gedaan: Een meisje had erg veel last van een ontsteking aan de binnenkant van haar onder-ooglid. Met behulp van een goeie zaklamp en steriele doeken en alcohol is de behandeling perfect verlopen. Tom heeft verder geen operaties gedaan ivm de hygiëne! Maar dit was voor ons wel leuk om te zien.

Eventjes tussen de middag eten bij broer van Aliou en werken tot 19.00 uur. ’s Avonds werd er eten gebracht door (alweer) de broer van Aliou en rond 23.00uur gingen we uitgeput naar bed. ’s Nachts koelt het af naar ongeveer 26 graden.

Maandag 8 maart: Ontbijt 08.00 uur. We zouden vandaag naar het zuiden rijden en vertrekken om 09.00 uur. Maar uiteindelijk werd het 10.45 uur. Dan maar even een espresso drinken bij een tegenover liggend cafeetje. Koffers, optiekspullen e.d. in de 2 auto`s laden en op naar Kaedi. Eerst even wat fruit, dadels e.d. kopen bij een kraampje langs de weg. Onderweg diverse keren aangehouden door de gendarmerie (politie). Paspoorten laten zien en wat ons doel was om hier door het land te reizen. Dus lieten we onze brief zien van het ministerie en onze paspoorten. In totaal 19 keer aangehouden op een rit van 400 km! Het vorige jaar werden er 4 Spanjaarden vermist die vanuit het Noorden Nouadhitou naar Nouakchott reisden. Men weet niet bij welke post ze het laatst zijn gesignaleerd, dus vandaar deze controles, zegt men. De Spanjaarden zijn nog steeds niet terecht. We reden dwars door de woestijn. Er is slechts néé weg. Druk is het niet, al moet je soms een vrachtwagen passeren. En dan blijkt de weg toch wel erg smal te zijn. Af en toe ziet men hele kleine dorpjes langs de route, waar men wat koude frisdrank e.d. kan kopen. Het is superheet buiten, zo’n 45 graden; ik kan op mijn slippers bijna niet over het zand lopen. Tijdens de rit moet men soms remmen voor overstekende geiten, ezels en kamelen. Het is één lange weg met wat heuvels en bochten. We hebben geen airco, dus dan maar de ramen open. Om 18.45 uur zijn we in Kaedi. We hebben er 8 uur over gedaan. We hebben hier nauwelijks bereik met onze mobiele telefoon en ’s nachts koelt het bijna niet af. Gauw even onze koffers in ons appartement zetten (ziet er trouwens erg luxe uit). En dan een sandwich eten. Erg lekker. En dan ons lekker koud pilsje. Dit hebben we zelf meegebracht omdat bier hier niet te krijgen is. Trouwens in heel Mauretanië is alcohol moeilijk verkrijgbaar omdat het een Islamitisch land is.

Dinsdag 9 maart: Ontbijt om 08.00 uur, daarna gaan we naar de gouverneur van “direction regionale de l’action sanitaire”. Hij vertelt dat hij erg blij is met onze komst en hoopt dat we veel mensen kunnen helpen. Het is een gebied van 300.000 mensen, waar geen oogartsen en geen opticiens zijn. Dus er is een hoop werk te doen. We gaan te voet naar de ruimte waar we gaan werken. Ontzettend veel mensen zitten al te wachten. We gaan alles weer uitpakken en opstellen. Het is wel warm en ontzettend stoffig, omdat alles tegenover elkaar open staat. We werken met z’n vijfen in één ruimte. Tom ziet veel mensen met cataract en vaak (zelfs na een operatie) is de visus erg slecht. We zien veel Arabieren, die vroeger vaak als slaaf bij de soldaten werkten. Veel armoede.

Rond 11 uur krijgen we te horen dat we naar de gouverneur moeten komen. Omdat er zoveel mensen buiten staan te wachten en we nog zoveel moeten doen, lijkt het ons verstandig om met z’n 2en te gaan. Tom en John gaan naar hem toe. Als ze terug komen, horen we dat we meteen moeten stoppen, anders wordt het erg gevaarlijk voor ons en hebben we geen garantie voor onze veiligheid. Waarom? Omdat de gouverneur alleen toestemming heeft gegeven om in het ziekenhuis te werken en niet hier op een andere lokatie. Tjonge, tjonge moeten we weer alles inpakken en versjouwen. En dat terwijl er zoveel mensen geholpen moeten worden. In eerste instantie denken we gewoon door te kunnen gaan, maar na enkele waarschuwingen zijn we toch maar gestopt om 14.00 uur. We maken een ontdekkingstocht door de stad. Het ligt op de grens met Senegal.

Woensdag 10 maart: Ontbijt, weer buiten om 07.30 uur. Aliou krijgt een telefoontje dat er al ontzettend veel mensen bij het ziekenhuis staan te wachten vanaf 07.00uur. Zijn benieuwd hoe het vandaag allemaal gaat lopen. We hebben twee kamers met airco: een kamer is lekker koel en goed georganiseerd, maar de andere kamer is minder koel en erg hectisch. Af en toe moet er flink ingegrepen worden. Iedereen staat te dringen en schreeuwen. Blijkbaar kunnen veel mensen helemaal niet lezen, dus vragen we maar of ze nog op hun mobiel kunnen kijken ivm leesproblemen. Zelfs de oudjes hebben een mobieltje. We doen veel metingen: 150 per koppel.

Donderdag 11 maart: Laatste dag van de oogmetingen hier in Kaedi. Om 8.30 uur naar het ziekenhuis. Het staat barstensvol. Niet te geloven! Het is de laatste dag en iedereen wil heel erg graag een oogmeting hebben. Onze eerste klant lag buiten in een hoekje te slapen. Arabier van 66 jaar. Hij ziet niets en we kunnen hem ook niet helpen; enorme staar. Wat een armoede.

Wat een toestanden buiten; Iedereen staat te schreeuwen. Als het zo doorgaat en ze de mensen niet stil krijgen, dan dreigen we te stoppen. Zo kunnen we niet werken. Dat helpt; langzaam is de rust een beetje wedergekeerd. Om 18.15uur helpen we een vrouwtje wat al vanaf 05.30uur had zitten wachten. Ze was doof en hoorde haar nummer niet afroepen. We helpen haar aan een leesbril van +2.00 en als dank krijgen we a very big smile.

Zaterdag 13 maart: Ontbijt 08.30uur en daarna kwam de techisch oogheelkundig assistent (Dhr N’Gaide), aan wie we een pasdoos en topsterkte-meter kado doen. Hij is hier zeer blij mee en hoopt het veel te kunnen gebruiken. Daarna brengen we een bezoek aan het oogheelkundig centrum. Dit ziet er perfect uit en men opereert hier elke dag zo’n 20 mensen gratis. Men heeft 2 chirurgen in dienst. Tom denkt erover om in de toekomst mensen uit Kaedi hier naar toe te halen en dan in dit centrum te opereren.

Om ongeveer 21.30 rijden we met 3 auto’s naar het vliegveld. Bij inchecken op het vliegveld hebben we een overgewicht van 4 kilo. 2 kg is toegestaan, dus we hebben het over 500 gram per persoon! “We have worked free for the people of Mauretanië and now you asked us to pay for this 2 kg? No way. Never!” Uiteindelijk betalen we niet en hebben we maar amper tijd om ons vliegtuig te halen. Vertrek 23.45uur; goede vluchten.

De komende tijd zal in het teken staan van het bestellen en maken van vele brillen-op-maat. De mensen wachten met smacht op hun nieuwe bril. Het was een geweldige, vruchtbare en onvergetelijke missie!

Leo en Erna Leenders

[dcwsb inline=”true”]