Verslag Myanmar (juli 2017)

‘Op dit moment zoeken we naar 3 missiegangers die met Thaise stichting Lanna Ta Dee aan het werk willen gaan in Birma.’

Een citaat uit de mail die eind april in onze mailbox kwam. Ik denk dat ik niet de enige was die dacht: Birma… Is dat nou hetzelfde als Myanmar? En waar ligt dat eigenlijk? Dat ligt toch ergens daar in Azië? Is dat wel veilig? Laat staan dat ik bijvoorbeeld de hoofdstad van het land wist. Voor iedereen die dit lees en hetzelfde denkt, ik ga u helpen. Myanmar is het oude Birma, van origine een Britse kolonie. In 1988 was er een opstand in Birma en na het neerslaan van deze opstand wilde het regime af van alle verwijzingen naar het koloniale tijdperk. Toen is de naam veranderd van Birma naar Myanmar. Myanmar ligt inderdaad in Azië, ten westen  van Thailand. En ja, gelukkig is het land op de plekken die wij hebben bezocht veilig. Sinds 2015 heeft het land namelijk een democratische regering (hiervoor heerste er een militaire dictatuur) en is het land langzaamaan toegankelijker geworden voor toerisme. En voor de mensen die na dit stukje toch ook nog even de hoofdstad willen weten, dat is Naypyidaw. Maar niet getreurd als u dit niet wist, het is namelijk een ‘spookstad’. Een bijzonder verhaal op zichzelf, dus voor de geïnteresseerden: google het maar eens!

De 3 missiegangers voor de missie naar Myanmar zijn Rob Rijnja, Marisya Overdijkink en Rens Clement (de ‘ik’ in het eerste stukje). In Myanmar waren we onderdeel van een groot team dat mogelijk werd gemaakt door sponsoring en vrijwilligers van de Thaise stichting Lanna Ta Dee, Bangkok Airways, Essilor Vision Foundation, Topcon, Pieter Wiercx Relaxed Vision Center en natuurlijk Stichting Zienderogen.

We zijn van Amsterdam, via Bangkok en Chiang Mai, afgereisd naar Mandalay. Mandalay ligt midden in Myanmar en is de op een na grootste stad van het land. Tijdens de vlucht van Chiang Mai naar Mandalay, die overigens werd gemaakt met e

en klein en uiterst zomers geverfd propellervliegtuigje (zie foto), hebben we al kennis gemaakt met een aantal andere vrijwilligers. De vlucht naar en aankomst in Mandalay verliep soepel en alle apparatuur en brillen kwamen zonder problemen de grens over.

We werden vanaf het vliegveld per bus naar ons hotel vervoerd. De volgende dag zou onze missie dan echt gaan beginnen!

Donderdag 6 juli was onze eerste ‘werkdag’ als vrijwilligers voor Stichting Zienderogen. De eerste dag hebben we het Mandalay Eye Hospital bezocht, niet ver van ons hotel. Het ziekenhuis ligt in het midden van de drukke stad. Zo druk als de stad is, zo druk is het ziekenhuis: overal mensen! We worden ontvangen en schudden handjes met andere vrijwilligers, vertalers en de professor van de oogheelkunde aldaar. We werden naar onze ruimte geleid en we hadden geluk: een ruimte met airco! Het maakte misschien niet altijd veel verschil maar iedere graad minder dan de 33 graden buiten was welkom! Allereest hebben we onze ruimte ingericht en onze materialen uitgepakt. Daarna hebben we de saaie mintgroene muren opgevrolijkt met een poster van Lanna Ta Dee en een paar visuskaarten.

Alle spullen waren uitgepakt en we waren klaar voor onze eerste ‘patiënt’. Bij iedereen werd vooraf de visus gemeten en een automatische refractie gedaan. Wanneer deze onder de ‘grenswaarde’ was werden ze naar ons gestuurd. Aan ons de taak om een oogmeting te doen en te beoordelen of een bril voldoende helpt of dat de oogarts er verder naar moest kijken. We werden geholpen door enkele vrijwilligers van Essilor Vision Foundation en Bangkok Airways. De sfeer was goed en hoewel het begin even wennen was, verliep de samenwerking uitstekend. Wat ons opviel aan de mensen was dat ze erg rustig waren. Er zaten misschien wel 20 Myanmarezen in dezelfde ruimte te wachten als waar gemeten werd en toch was het totaal niet rumoerig. We hebben met z’n allen 391 personen gescreend. Een mooi resultaat voor de eerste dag!

Om ’s avonds even te ontspannen zijn we met z’n drieën een wandeling gaan maken door Mandalay. De stad heeft alles wat je van een Aziatische stad verwacht: veel mensen, veel auto’s, vooral veel brommers, chaotisch verkeer, zwerfhonden, eten langs de weg en overal is wel iets te zien. Over zien gesproken, wij bleven ook niet onopgemerkt. Met ons westers uiterlijk voelden we ons een lopende bezienswaardigheid. We merkten dat de mensen heel vriendelijk zijn en graag gedag zeggen. Wat voor veel Myanmarezen een struikelblok is, is de taal. Ze spreken nauwelijks tot geen Engels. En als ze dat dan wel doen willen ze ook maar al te graag een praatje maken. En dat gaat al snel over… voetbal natuurlijk, want onze Nederlandse voetballers zijn in alle uithoeken van de wereld bekend. We lopen langs een gebouw waar we een glimp opvangen van een schoolklasje. Voorzichtig lopen we een paar meter terug en gluren naar binnen. De docent wenkt ons dat we naar binnen kunnen komen en opeens staan we in het midden van een schoolklas. De docent gaf les in onder andere Engels en liet ons trots een Engels werkschriftje zien van een van haar leerlingen. We maken een praatje met haar en maken nog een foto met de klas. De docent bedankte ons hartelijk voor ons bezoek en met een vrolijk gevoel liepen we terug naar ons hotel.

Dag 2 van onze missie breekt aan en we gaan wederom naar het Mandalay Eye Hospital. Er stonden weer veel mensen te wachten om geholpen te worden. We hebben deze tweede dag 378 Myanmarezen gescreend en waar nodig voorzien van een (lees-) bril. Aan het eind van de dag hebben we alle spullen weer moeten inpakken. De volgende dag zouden we naar het Myittananda Hospital gaan.

Op dag 3 gaat onze wekker om 5.00 en om 5.30 zitten we aan de ontbijttafel.  We moeten namelijk 2,5 uur rijden naar onze bestemming: Myittananda Hospital.

We komen letterlijk in ‘the middle of nowhere’ terecht. We rijden een aardig nieuw complex op waar zelfs nog gebouwd wordt. Blijkbaar ligt dit nabij het dorp van een ‘grote monnik’ die na een tijd van afwezigheid terug is gekeerd naar zijn geboortedorp om daar vervolgens van een deel van zijn geld een ziekenhuis te bouwen. Een ziekenhuis is niet helemaal het juiste woord, er was namelijk geen apparatuur noch dokter te bekennen.

Of dat later nog zou komen of niet was ons niet duidelijk. We werden ontvangen door een vriendelijk monnik en konden eerst genieten van een lekker (tweede) ontbijt. Vervolgens zijn we naar onze ‘locatie’ gebracht en we kwamen terecht in een nieuw maar leeg gebouw. Hier hebben we onze materialen weer uitgepakt en de wederom mintgroene muren behangen met onze Lanna Ta Dee poster en onze visuskaarten. Alles was goed geregeld, er waren mensen die vooraf bij iedereen de bloeddruk en de oogdruk meetten. Sommige patiënten hebben wel een uur moeten reizen om daar te komen. We hebbe

n iedereen die daar was kunnen helpen. De oogarts van het Mandalay Eye Hospital was zelfs mee om ons te ondersteunen. In totaal zijn er die dag 273 mensen gescreend.

Zondag 9 juli was een vrije dag. We kregen de kans om bij te komen van 3 dagen hard werken en om de stad te zien. We hebben met een groep vrijwilligers een aantal tempels bezocht en het grote paleis. Na een dagje de toerist te hebben uitgehangen stond alweer dag 4 van de missie voor de deur.

Op dag 4 hebben we Wachet (de “oude” stad) bezocht. We werden bijzonder ontvangen. Er stond een compleet welkomstcomité klaar en we kregen een verse bloemenkrans om. In dit ziekenhuis hadden we i

ets minder plek om ons ding te doen maar we hadden wel beschikking over een spleetlamp! Dit ziekenhuis hebben we slechts een dag bezocht en we hebben er ongeveer 273 mensen gescreend.

Dag 5 en 6 waren onze laatste 2 dagen van de missie. Deze dagen hebben we een bezoek gebracht aan een basisschool: Paungdaw Oo Missionary school. Een school met maar liefst +/- 10.000 leerlingen! Het was meer een klein dorp dan een school. Het was prachtig om te zien: 100’den kinderen, sommige van hen monnik,  gewikkeld in een rood, oranje of roze gewaad, sommige van hen in bijna popachtige uniformpjes. Zoals verwacht hebben kinderen gemiddeld gezien betere ogen dan volwassenen en ook is pathologie zeldzamer. We hebben enorm veel kinderen kunnen screenen maar weinig van hen hadden

echt een bril nodig. Dat wil niet zeggen dat we het rustig hadden want er waren veel docenten ook wel benieuwd of ze een bril konden gebruiken. Maar liefst 948 kinderen zijn gescreend in deze twee dagen.

Tijdens onze missie in Myanmar hebben we enorm veel Myanmarezen kunnen helpen: ruim 2300 zijn er in totaal gescreend waarvan we 668 een bril hebben kunnen gegeven. Daarnaast was het voor ons (Rob, Marisya en Rens) een mooie ervaring. We hebben veel bijzondere dingen voorbij zien komen: van een albino kindje tot forse diabetische retinopathie en van trauma’s tot onbehandeld glaucoom. Het is duidelijk dat de oogzorg in Myanmar bij lange na niet in buurt komt van wat wij gewend zijn. Maar op deze manier hebben we toch een prachtige bijdrage geleverd aan de oogzorg in dit mooie land.

Rens Clement, 11 augustus 2017