Verslag Kenia (februari 2015)

Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

Op zondag 1 februari hebben Rob Boon, Kim Driessen, Megan Klooster en ik (Maikel Vermeer) om half 5 ’s ochtends afgesproken op luchthaven Schiphol. Na een overstap in Zürich, landde ons vliegtuig om 19:15 lokale tijd in Nairobi. Bij het betreden van de terminal werd er van iedere passagier een thermische scan gemaakt, een inefficiënte methode volgens mij, maar het creëert in ieder geval een gevoel van veiligheid. Zelf was ik bang dat het alarm af zou gaan; ik had niet stiekem ebola hemorragische koorts, maar wel heel wat moeite met acclimatiseren, vanwege de drie lagen winterkleding die ik nog droeg. Buiten werden we begroet door Vivian, David en Eeric, ieder van een andere partij, die ons werk en verblijf in Oloonkolin mogelijk maakten.

De eerste dag van de missie zijn we van Nairobi naar Oloonkolin gereisd, waar wij verbleven in het Kerindon community resource centre. De tweede dag hebben we ons geïntroduceerd en zijn we ‘s middags op uitnodiging bij de familie van David op bezoek gegaan. Onze apparatuur was ter plaatse, dus zijn we gelijk gestart met het screenen van de gehele familie. Net voor vertrek werd opa met de motor afgezet. “Hij is in het verleden geopereerd aan staar, maar is er niet beter van gaan zien” zo werd ons verteld. Na een korte blik werd ons duidelijk waarom, de eigen ooglens was verwijderd, maar er is nooit iets terug voor in de plaats gekomen. Een bril van +12 is nodig zodat opa weer in de verte kan kijken. Gelukkig kunnen wij hem hieraan helpen.

Wij keken alle vier uit naar de eerste werkdag, waarop we het heft in eigen hand konden nemen. Wij arriveerden vroeg bij het gloednieuwe community center, een vloer met een dak erboven in de middle of nowhere, muren, meubilair en mensen om te screenen ontbraken. “Hakuna matata” (Swahili voor alles komt goed) werd er door verschillende mensen geroepen, waarna ze weg liepen zonder iets te zeggen en een uur later terug kwamen met een stoel of tafel. Deze manier van leven moet ontspannend zijn, wij Nederlanders raakten er gefrustreerd en hopeloos van. Het was een uitdaging de werkplaats werkbaar te maken, in een omgeving waar het dichtstbijzijnde stukje plakband 5 kilometer verderop ligt. Maar zoals voorspeld kwam alles goed! Na 3 dagen hadden we al 590 mensen gezien, waarvan een groot deel schoolkinderen waren.

De volgende locatie was Ntlele, waar we gebruik konden maken van een soort kliniek. Geschokt waren we, toen we zagen dat de gehele vloer met keutels bedekt was. Gebrek aan hygiëne is nogal een dingetje in Kenia. Het was inmiddels zaterdag. Dankzij de goede voorbereiding van het lokale team, kwamen de schoolkinderen ons op hun vrije dag opzoeken. Het begon op te vallen dat er maar weinig myope kinderen waren en als toch, dan maar met een relatief lage sterkte. Wat de kinderen niet goed konden was convergeren. Opmerkelijk om te zien hoe verschillende levensstijlen van mensen de ogen kunnen beïnvloeden.

Maandag vertrokken we naar Emarti, waar we op de heenweg getuigen waren van een aframmeling van een schoolklas, die buiten voor de school in een grote rij op de grond lagen. Dat zijn helaas de minder mooie dingen, die je tijdens zo’n verder prachtige reis ook te zien krijgt. De kinderen die anders altijd lachten, voor ons zongen en dansten begonnen massaal te brullen bij het verschijnen van Megan in haar witte doktersjas. Een beetje doordat Megan blank is, maar vooral omdat ze dachten dat ze spuiten zouden krijgen, bleek achteraf.

De laatste twee dagen hebben we in Kirindon aan huis gewerkt, wat een welverdiende rust gaf. Even hadden we hoop de laatste dag onze 2000ste screening te doen. Het zijn er uiteindelijk 1878 geworden. Een geweldig aantal, waarvoor iedereen gedurende acht dagen hard heeft gewerkt. Ook onze drie tolken, waarvan we later deze dag afscheid hebben genomen. We hebben in Oloonkolin een hoop lees- en zonnebrillen achtergelaten. Maar ook kennis over ooggezondheid en de bijbehorende noodzaak van fatsoenlijke ooghygiëne. Zoveel onwetende mensen die zich hebben gemeld met droge prikkende ogen, wat simpelweg door al het zand, fijnstof, de wind en zonlicht veroorzaakt wordt. Voor de mensen waarbij we tijdens het screenen (behandelbare) oogziekten zagen, is er gelukkig nazorg. We hebben alle gevallen van mature staar gerapporteerd, maar ook een meisje met een gezwel direct door laten verwijzen.

Tijdens de reis was er ook ruimte voor een safari, de details daarvan horen in een ander reisverslag thuis, maar ik wil even laten weten dat we op één dag the big 5 hebben gezien. Op 14 februari, Valentijnsdag, wat groot gevierd wordt in Nairobi, vertrokken wij ’s avonds laat richting het vliegveld. Daar hebben wij afscheid genomen van David en Kemboi, onze verdraaid goede chauffeur, maar vreselijk slechte safarigids. Wij zijn van mening dat we het een geslaagde reis mogen noemen, met geweldige indrukken en mooie momenten. Bedankt stichting Zienderogen!

Links naar rechts; Vivian, David, Wilson (tolk), dokter Duncan, Rob, Megan, Maikel, Kim, Daniel (tolk) en selfie koning Emanuel (tolk)

Het volledige verslag, geschreven door Megan, is hier te lezen.

Maikel Vermeer, 14 maart 2015