Verslag Guinee (april 2014)

Van 6 april tot en met 13 april hebben Robert-Jan Korteland, Robert Bos en Matthijs Buurs zich in de dorpen Batouyah, Laminayah en Coyah ingezet om schoolkinderen en de plaatselijke bevolking optisch te screenen en het Optiekproject van ONG Sarinka te begeleiden, structureren en adviseren.

Wij willen al onze donateurs hartelijk bedanken voor hun gulle gaven. Door u kunnen wij ons werk steeds weer voortzetten!

Speciale dank willen wij uitspreken richting Dutz Eyewear, Marchon Europe, Polaroid Eyewear, Varibel en Apotheek Rhoon voor het beschikbaar stellen van give-aways, dienstverlening en verstrekking van medische en optische hulpmiddelen.

Zondag 6 april 2014: Goedemorgen! Dat is vroeg… Matthijs’ vrouw Bouchra brengt ons vanuit Dordrecht naar een parkeerplaats in Zevenaar. Robert Bos pikt ons op om 04.30 uur. We rijden naar Düsseldorf, parkeren de auto en checken in. Ondanks wat vertraging, zijn we via Parijs naar Afrika afgereisd. We zouden om 18.00 uur lokale tijd landen in Conakry, maar het werd 19.30. Eigenlijk hebben we elke missie wel problemen met onze bagage bij de douane: Denk aan de vele monturen, kant en klare leesbrillen en zonnebrillen die wij in de koffers hebben zitten. Er wordt altijd wel iemand uit de groep apart gezet bij de douane om uitleg te geven over de apparatuur en de koffers waar de testglazen inzitten.

Niets van dat alles door een rappe stunt van Robert-Jan (RJ): Er ontstond wat tumult bij de bagagescanner en de metaaldetectoren. Met wat duw- en trekwerk probeerde RJ zo onopvallend mogelijk alle spullen op de lopende band te zetten. De ogen van alle medewerkers waren op dat moment op het ruziënde groepje Afrikanen gericht. Om zeker te zijn dat er geen gepiep uit de detector zou komen, hebben we telefoons/ riemen e.d. snel in de handbagage gedaan en op de band gezet. Niemand heeft ook maar iets van de inhoud van onze koffers gezien en zo zijn we snel door het poortje gelopen,  waar wij opgewacht werden door het team van ONG Sarinka.

RJ is in 2011 al eens in Coyah geweest (zie verslag missie Guinee 2011, red). Een gedeelte van het team waar hij toen mee werkte, staat ons op te wachten en wij krijgen een warm welkom! Bij het vorige bezoek werd het team opgehaald in een bestelauto die niet geheel bestand was tegen de onverharde wegen in Guinee met hier en daar pech onderweg, dus we waren blij verrast te zien dat we ditmaal werden opgehaald in een 4×4 Jeep. Wat een aanwinst voor ONG Sarinka! Eenmaal onderweg vanuit Conakry naar Coyah valt het meteen op dat een groot gedeelte van de weg is geasfalteerd. Sinds de Chinezen een aantal cementfabrieken hebben opgezet in Guinee schijnen er ook diverse wegen te zijn geasfalteerd. De aanwezigheid van China in Afrika wordt steeds groter. China geeft leningen en hulp, bevordert er de investeringen en scheldt hoge leningen kwijt, maar stelt ook de toevoer van grondstoffen naar China veilig en creëert er afzetmarkten voor Chinese goederen. Dit leidt tot spanningen met andere landen en donororganisaties. In dit geval hadden wij alleen maar profijt van een gedeeltelijk goede weg naar Coyah. Eenmaal aangekomen op het park hebben we de spullen in onze hutten gezet, wat gedronken en zijn van plan vroeg te gaan slapen. Vandaag is er geen stromend water of elektra. Na zo’n lange reis wil je toch even ‘douchen’. We zijn de rivier nog maar even ingegaan… in het donker.

Maandag 7 april 2014: Vandaag vroeg uit de veren. Er was nog steeds geen water en stroom dus voldeed een frisse duik met biologisch afbreekbare zeep in de rivier voor onze hutten weer aan de wens. Met een stokbroodje La Vache qui rit en een kopje oploskoffie of thee achter de kiezen zijn we klaar om alle verplichte bezoekjes af te leggen. Robert Bos wil altijd zo snel mogelijk aan het werk en heeft wat moeite met de verplichte rituele bezoekjes tijdens de missies. Het is onbeleefd om niet in te gaan op de uitnodigingen en het kan nogal wat weerstand creëren als je het niet doet. Ervaring leert ons dat het altijd veel te lang duurt, dus was de afspraak met Sadou (coördinator van het optiekproject aldaar) het zo kort mogelijk te houden.

Bij wie we nou precies waren en om welke reden, was en is nog steeds niet duidelijk. Het eerste bezoek was waarschijnlijk aan de burgermeester en het tweede aan het hoofd van de ministerie van volksgezondheid. Dergelijke bezoekjes zijn redelijk identiek aan elkaar: een strenge blik van een persoon met status op een luxe lederen stoel achter een antiek bureautje en op de achtergrond het getik en af en toe een belletje van een typemachine. Hierna moesten we een tijdje wachten in een benauwde wachtruimte met een aantal Afrikanen. Er werd niet gepraat en na een kwartier was RJ het zat en zei tegen de chauffeur dat we nu naar onze eerste onderzoekslocatie zouden gaan. Hij liep alvast naar buiten en we werden meteen weer naar binnen geroepen. We waren direct ‘aan de beurt’. De derde persoon leek alleen aan RJ te willen vragen of hij haar nog herkende en haar weer aan een nieuwe bril te willen helpen? Dit soort kleine corrupte dingetjes zijn eigenlijk wel grappig om mee te maken.

Na alle formaliteiten gingen wij direct door naar de eerste basisschool (Nonnenschool ‘La Sainte Famille’). Na een paar mooie plaatjes te hebben geschoten van de muurschildering bij de entree, openen de poorten zich die ons toegang verlenen tot het schoolplein. In de verte zien wij al wat kinderen kijken en onrustig worden. We hebben onze camera’s nog niet in de aanslag of de kinderen komen al op ons afgestormd om ons een warm welkom te heten. We werden letterlijk besprongen en geknuffeld. Een enkeling vond het ook wel interessant om aan onze haren te zitten.

Na alles te hebben geïnstalleerd in het bibliotheekgebouw van de school konden wij beginnen met het screenen van de kinderen. We hebben een hele lading Dutz Eyewear snoepjes en Wibra ballonnen mee om aan de kinderen te geven na elk onderzoek. Voor de kinderen die werden gedruppeld hebben wij ook een flinke voorraad zonnebrillen van Polaroid bij ons.

De school sluit haar deuren vandaag om 14:00 uur, dus dit is ook het tijdstip waarop wij de screening afsluiten. Wij hebben vandaag 48 kinderen kunnen screenen. Het valt al snel op dat de kinderen een goede gezichtsscherpte hebben en ook erg beleefd zijn. We maken ook weer kennis met de schamele manier van communiceren in Afrika. Het was wel handig geweest als we geweten hadden dat de school zo vroeg zou sluiten. Nu moeten we improviseren: “Hoe kunnen we de rest van de dag nuttig en productief besteden?”

Sadou had al aangegeven dat hij graag ‘de optiekwinkel’ wil verhuizen naar het Park (Milly Mamoudou). Na de lunch zijn we naar “Maison Sociale” gegaan dat zich op steenworp afstand bevindt van de basisschool. Dit is waar op dat moment de optiekwinkel zich nog bevindt, welke wij diezelfde dag nog zouden verhuizen naar ONG Sarinka. Op dit terrein staat ook het huis van Alice Scholing (oprichter van Stichting Milly Mamoudou). Helaas is Alice nog in Nederland i.v.m. een medische ingreep en volgt zij onze werkzaamheden op (gigantisch grote) afstand.

 Zoals eerder beschreven is Stichting Zienderogen al eerder aan het werk geweest in Coyah. Wij hebben toen een tweetal mensen opgeleid in de beginselen van oogmeting en optiek. Dit wordt nu voortgezet door Sadou. Een belangrijk uitgangspunt voor ONG Sarinka is dat alle activiteiten en projecten moeten leiden tot zelfredzaamheid. Ontwikkelingshulp die structurele afhankelijkheid veroorzaakt, houdt op den duur geen stand. In Coyah is geen optiek. De enige kans om een bril aan te meten en te kopen is naar de hoofdstad Conakry (50 km verderop) te gaan. Deze onderneming is vrijwel onhaalbaar, omdat het te kostbaar is. Het streven is er dan ook op gericht dat het optiekproject zich binnen een aantal jaren zelf kan bedruipen. Alle activiteiten binnen de Stichting moeten op de een of andere manier bijdragen aan lokale werkgelegenheid waarmee mensen een inkomen kunnen verwerven en ontwikkeling op maatschappelijk, economisch, sociaal en cultureel gebied met duurzaamheid als belangrijk uitgangspunt. In overleg met de lokale bevolking zijn er ook een aantal andere projecten gestart: een biologisch tuinbouwproject, een kinderproject, een ecologisch vakantiepark met een multifunctioneel centrum en een telecentrum. Stichting Zienderogen begeleidt hierbij alleen het optiekgedeelte, zonder enig financieel belang. Onze dienstverlening en verschaffing van hulpmiddelen geschiedt allemaal op basis van schenkingen aan de bevolking van Guinee.

Later op de dag zijn wij nog op bezoek geweest bij Madame Nathali. Zij leidt een weeshuis met, inmiddels meer dan 30 kinderen. Ze was blij verrast dat Zienderogen weer in Coyah was en we stelden voor om de volgende dag ook haar kinderen te screenen. Eenmaal weer bij het park aangekomen hebben wij weer stromend water en elektra. We eten een heerlijke vis met wat groente en een soort frites erbij. Dat Guinese biertje smaakt helemaal niet slecht bij dit soort temperaturen. Het koelt wel wat af in de avond, maar het blijft benauwd. Toch slapen we alle drie goed, maar dat is niet vreemd als je kijkt naar de werkzaamheden die binnen korte tijd weer verricht zijn. RJ heeft inmiddels de ‘narigheid van George’ weten te bemachtigen! Dit is een fles met zelfgestookte Guinese Whisky, die voorzitter George in 2011 al op de kop getikt had. Robert en RJ drinken een glaasje. Matthijs zegt blij te zijn dat hij geen alcohol drinkt, als hij de reactie van Robert ziet na het eerste slokje van deze heerlijke whisky…

Dinsdag 8 april 2014: Het is dinsdagochtend, Robert-Jan en Matthijs zijn weer onderweg naar de basisschool, terwijl Robert vandaag op het park blijft om de optiek in te richten, de enorme berg met brillenglazen te sorteren, de machines nakijken en repareren. Het is vroeg warm. Op het schoolplein zien wij al een kreupel jongetje lopen, dat later in onze stoel belandt. Wij constateren een conjunctivale naevus welke een benigne tumor (niet kwaadaardig) lijkt te zijn. Naast een ontwikkelingsachterstand heeft het jongetje wel een goede gezichtsscherpte en kunnen wij verder weinig voor hem betekenen. Dan komen er vier meisjes binnen die klasgenoten blijken te zijn. Alle vier de dames kwamen gisteren niet verder dan de derde regel op de testkaart. Matthijs twijfelde aan de werkelijke prestaties, vanwege het toeval dat ze alle vier niet zo best zagen… Reden dus om ze een tweede keer te zien. Al gauw bleek het zo te zijn dat de meisjes aan het simuleren waren. Waarschijnlijk wilden zij graag een bril hebben. Omdat wij er de eerste dag in waren getuind waren, hebben wij hen alle vier beloond met een mooie zonnebril!

Tegen de middag hebben we inmiddels aardig wat kinderen gescreend. In de middag gaan we vervolgens naar het weeshuis waar een aantal kinderen al op ons wacht. Na het klaarzetten van alle spullen beginnen we enthousiast met het uitdelen van zonnebrillen. In dit land geen modegril, maar een absolute noodzaak. Het is hier droog, stoffig en de meeste kinderen hebben ontzettend rode en geïrriteerde ogen. De hype die in Nederland bestaat met de smartphones is er in Afrika met mobieltjes met prepaid: Iedereen heeft er eentje en loopt er continu mee in de hand. Wij vermoeden dan ook dat alle lokale nieuws verspreidt wordt via het mobiele netwerk. Binnen enkele minuten stroomde het hele weeshuis vol met mensen. Het werd zo druk dat we hadden besloten Robert op te trommelen ter ondersteuning. Aan het eind van de dag hebben wij 121 screenings op de teller, redelijk wat brillen, dus een geslaagde dag. Het weeshuis is vlakbij Park Milly Mamoudou, dus we zijn aan het einde van de dag snel ‘thuis’. We gaan meteen kijken hoever Robert gevorderd is zijn optiekwinkel. Nou, die heeft vandaag niet stilgezeten zeg! Bakken vol brillenglazen, keurig op sterkte gesorteerd staan in een kast. De werkbanken zijn op een logische manier geïnstalleerd, maar geen enkele machine lijkt meer te werken.

Hoe kan dat? In 2011 heeft Stichting Zienderogen een ontmoeting gehad met een Guinese oogarts Bachir, die zijn opleiding in Frankrijk heeft genoten. Hij houdt praktijk in Conakry en verkoopt daar ook brillen. Inmiddels hebben we vernomen dat hij nu ook in Sierra Leone aan de slag wil. Hij heeft Sadou onlangs ook uitgenodigd voor een gesprek waarin hij hem vroeg om voor hem te gaan werken voor een goed salaris. Sadou gelooft in ‘Alice’ projecten’ en voelt zich omarmd door zijn werk bij ONG Sarinka. Hij heeft daarom besloten niet in te gaan op het aanbod van Bachir. De afspraken die George (voorzitter Zienderogen) destijds gemaakt heeft met Bachir werden ook niet nagekomen en wij kregen van tevoren al de opdracht niet meer met hem in gesprek te gaan. Nu blijkt dat Bachir meer op zijn geweten heeft. De slijpmachine die wij destijds gedoneerd hebben aan ONG Sarinka had een tijdje geleden wat kuren en Bachir kende wel een Chinees die dat zou repareren. Hij zou dit wel betalen voor Sadou. In goed vertrouwen heeft hij de machine meegegeven, met het vooruitzicht om snel weer zijn brillen te maken voor zijn klanten, want die heeft de ONG hard nodig! Na een tijdje komt de machine terug met de boodschap dat de printplaat defect is en de machine in Afrika niet gerepareerd kan worden. Vandaag heeft Robert de kap van de machine gehaald en ziet meteen dat de bedrading voor de aansturing van het apparaat doelbewust is doorgeknipt. Toen Sadou het hoorde, reageerde hij ontzet en wilde niets meer met Dr. Bachir te maken hebben. Ook wij weten genoeg en onze twijfels over de zuiverheid van deze dokter werden bevestigd. Naast de altijd schijnende zon is ook dit Afrika. Het is nog licht en we hebben nog voldoende energie om op de rotsen aan de rivier nog een paar doosjes met brillenglazen op sterkte te sorteren. We hebben een hoop lol en voelen het gevoel van ‘trek in voedsel’ opkomen bij het ruiken van het eten dat voor ons bereid wordt door Therèse op het haardvuur.

Woensdag 9 april 2014: We beginnen de dag met minder goed nieuws. Er blijkt een medewerker van het park te zijn overleden. Het fijne hiervan wisten wij op dat moment nog niet, later bleek het om een steekpartij te gaan. De medewerker werd aangevallen door een groepje bandieten, die het op zijn telefoon voorzien hadden en is later overleden aan zijn verwondingen. In Guinee wordt de overledene dezelfde dag begraven, dus vandaag hebben wij alleen in de ochtend Sadou en Grande Ousman als helpende hand en zullen wij met een tolk die niet werkzaam is bij ONG Sarinka de middag doorwerken. Wij hebben besloten dat we vandaag binnen de hekken van het afsluitbare ‘Maison Sociale’ willen werken en dat de kinderen in groepen naar ons toe komen. Dit om de veiligheid van ons team waarborgen.  Het is nog erg vroeg in de ochtend en omdat we op weg naar het maison, langs een lokale markt komen, brengen we een kort bezoek aan de lokale markt om onszelf te voorzien van traditionele Afrikaanse kledij en andere souvenirs. 

We komen nog wat vriendelijke militairen tegen waarmee we op de foto zijn gegaan. RJ belooft de foto in Nederland af te drukken en aan Alice mee te geven, in ruil voor een veilige tijd in Coyah. We lachen en maken een prachtige groepsfoto. Als we weer aankomen bij Maison Sociale, zetten we snel alles klaar en komen de kinderen al weer, klas voor klas, bij ons langs voor een screening. Robert Bos is terug naar het park om in de optiekwinkel verder te werken. Gedurende ochtend wordt RJ merkbaar ‘onrustig’ en tijdens de korte lunch begint hij meteen te vertellen wat hem dwarszit: “We zijn nu al drie dagen kinderen aan het screenen, maar het lijkt dat oculaire klachten en symptomen zich pas rond de latere adolescentie ontwikkelen. We hebben nu wel wat brillen kunnen voorschrijven aan kinderen die écht niet zonder zouden kunnen, maar ik vind dit aantal niet opwegen tegen het aantal die oogheelkundig gezond zijn en geen bril nodig hebben. Zou het niet beter zijn om aan het einde van de dag op te breken en alle spullen te installeren op het park?” Zo gezegd, zo gedaan: omdat de kinderen tijdens de screenings zo goed uit de verf kwamen hebben wij dezelfde avond besloten en afgesproken met de directie om alleen de kinderen met ‘zichtbaar’ visuele klachten naar het park te laten komen. Ook volwassenen zijn van harte welkom vanaf morgenochtend 08.00 uur. Zaak is wel dat Sadou en Petit Ousman deze avond nog in het dorp gaan ‘rondbazuinen’ dat ons team nu ook volwassenen gaan screenen. We hebben  totaal 147 patiënten gezien waarmee het totaal op 316 komt en de optiek begint echt al een winkel te worden. Robert heeft vanmiddag een timmerman naar het park laten komen om hem zijn tekening te laten zien, van een soort ‘balie’, waar hij de glasvoorraad in op wil bergen. Er wordt een prijs afgesproken en Robert betaalt zelf een deel vooruit en spreekt af het restant te voldoen bij leveren, over twee dagen om 11 uur ‘s ochtends.  

Donderdag 10 en vrijdag 11 april 2014: Kijk! Er zitten al rijen mensen te wachten in het souterrain en we hebben voor het ontbijt onze spullen klaargezet om meteen aan de slag te kunnen gaan. De gebruikelijke werk-procedure wordt ingezet: In het souterrain worden de mensen ‘ingeschreven’. In dit geval door Grande-Ousman en nemen ze weer plaats met hun formulier. In groepjes van 5 nemen de mensen plaats in onze werkruimte. Eén voor één krijgen de mensen een kort vooronderzoek waarbij gekeken wordt naar de ooggezondheid, de klacht beknopt in kaart gebracht wordt en de sterkte en de oogdruk gemeten wordt. De sterkte wordt met een ‘autorefractor’ gemeten. Zo heeft de optometrist snel een beeld van de situatie en kan hij of zij een vlotte / stabiele oogmeting doen. Als er na deze meting een bril nodig is, gaat deze persoon naar de ruimte waar brillen aangepast worden. Er wordt een montuur aangemeten en uitleg gegeven, dat de brillen allemaal mee terug gaan naar Nederland om de glazen te bestellen en in de bril te slijpen. De brillen worden vaak gemaakt door de mensen die op deze plaats werkzaam waren. Soms worden andere ‘optiekvrienden’ ingeschakeld om te helpen met het slijpen van de glazen. Vervolgens worden al deze brillen weer teruggestuurd naar de plaats van bestemming. Omdat op de ‘werkbriefjes’ alle informatie van de persoon in kwestie staat, wordt hij of zij gebeld en kan de bril afgehaald worden.

Je maakt elke missie mee dat er mensen komen die weten dat ze geen bril nodig hebben en denken dat wij ook medicijnen uitdelen en opereren. Dit doen wij niet, maar je onderzoekt deze mensen altijd. Als optometrist / orthoptist zijn wij hiervoor ook opgeleid. Bij deze missie hebben wij van te voren met Alice afgesproken dat wij van iedereen die een verhoogde oogdruk, terugkerende ontstekingen, tumoren, recent ontstane scheelstand van de ogen of een staaroperatie nodig heeft, de gegevens en onderzoeksuitslagen apart zouden houden. In de loop van dit jaar komt Mercy Ships weer naar Guinee, een internationale, medische hulporganisatie die al bijna 35 jaar kansarme mensen in de armste ontwikkelingslanden voorziet van gratis medische zorg en ontwikkelingsprojecten. Deze hulp wordt met een volledig varend ziekenhuisschip aangeboden, de Africa Mercy. Alice heeft goede contacten met deze organisatie en op deze manier kan zij onze patiënten insturen.

Zoals verwacht kwamen vandaag de ‘trieste gevallen’ bij ons in de stoel. Werkelijk witte pupillen (matuur cataract) kwamen met regelmaat voorbij. Wereldwijd is dit nog steeds de meest voorkomende oorzaak van blindheid. Een bril heeft voor deze mensen geen zin meer.

Aan het begin van de ochtend kwam er een jongen van 18 jaar binnen, die dezelfde morgen een ongeluk had gehad met zijn motor. Er was een scherpe tak in zijn oog gekomen, welke gepenetreerd was door zijn hoornvlies. Hij had niet de middelen om naar Conakry te gaan en kwam naar ons toe. Zijn oog was zodanig beschadigd dat opereren geen zin meer zou hebben. Het enige dat wij nu voor hem konden doen was de huid rondom zijn oog en het oog zelf goed schoon houden. Wat zou deze jongen een pijn moeten hebben, maar hij hield zich kranig. We hebben bij de apotheek een breed spectrum antibioticumzalf gekocht (dat kan daar zonder recept van een arts) en van Apotheek Rhoon hadden wij al steriele oogpleisters meegekregen. Met een huidvriendelijk plakband, konden we het oog goed beschermen tegen troep van buitenaf. De jongen hebben we elke dag in de ochtend en aan het begin van de avond naar het park laten komen om de wond te verzorgen. In de loop van de week zagen we de wond helen. Doordat er littekenvorming voor de pupil zal ontstaan, is de jongen blind geworden aan één oog. We hebben hem dit ook uitgelegd. Wat ons al vaker opgevallen is in Afrika is de “Het zij zo reactie”. Enerzijds verbazingwekkend en er ontstaat bij ons een gevoel van: “maakt het je dan niets uit?”, anderzijds kunnen wij er vaak wel van leren als westerlingen. Vandaag hebben we ook een paar kindjes gezien met congenitaal cataract. Dit betekent dat de kindjes met staar geboren zijn. Ze hebben ijswitte pupillen en zijn blind. Een paar van deze kindjes hadden de leeftijd van 6 nog niet bereikt en maken wel kans om na een staaroperatie nog iets te kunnen gaan zien. We hebben ze doorgestuurd naar Mercy Ships.

We hebben ook weer veel mensen gezien die zeggen geopereerd te zijn, maar eigenlijk bij een medicijnman een ouderwetse staarsteek hebben gehad. Vaak krijgen deze mensen in dezelfde week nog een netvliesloslating en zijn ze blind. De lens zie je vaak met de oogspiegel nog hangen achter het lenszakje. Ook hier kunnen wij niets mee natuurlijk. Als je kijkt naar de kwaliteit van de operaties in Nederland, dan zou het zo mooi zijn als onze Nederlandse artsen hun kennis en kundigheid zouden kunnen delen in dit soort gebieden. Ervaring leert dat je dan tegen andere problematiek aanloopt, met name de faciliteiten, hygiène en OK-mogelijkheden die ziekenhuizen te bieden hebben in dit soort landen. Vaak kun je dus simpelweg niet opereren zoals wij dat in Nederland kunnen. Dan is het fijn dat er een Mercy-Ship is! Op 10 april hebben we 127 mensen kunnen onderzoeken en op 11 april hebben we 132 mensen kunnen helpen.

Zaterdag 12 april 2014: onverwacht de laatste werkdag
Eigenlijk zouden we nog een dag extra werken, maar we kregen vanuit Nederland bericht dat Airfrance een mail gestuurd had dat de vlucht naar Nederland een dag eerder zou vertrekken. Zonder opgaaf van reden en hopend op begrip? Dat is een ontzettende tegenvaller! We denken dat ze 2 vluchten in één gepland hebben, omdat er te weinig van en naar Conakry gevlogen wordt door het Ebola virus. Hoe dan ook, vandaag is de laatste dag en morgenmiddag vertrekt ons vliegtuig terug naar Nederland. We hebben aangegeven dat we tot 17.00 uur werken en dan gaan starten met opruimen en schoonmaken van onze spullen. Dit neemt ook altijd flink tijd in beslag. Ook met het ordenen van de bagage en het handig inpakken van de brillen die mee terug gaan is veel tijd gemoeid. Natuurlijk komen er aan het eind van de dag nog wat mensen extra bij die niet wisten dat we vandaag de laatste dag zou zijn dat we aanwezig waren. We hebben iedereen geholpen, maar rond 18.00 uur zijn we gestopt en gingen de deuren dicht. Vandaag zijn er weer 163 ogenparen onderzocht en in totaal hebben we deze week 738 personen gemeten in Guinee.

We zijn nog wel een tijdje bezig geweest met opruimen en na een dag hard werken wilde Robert toch nog een mallenmaker repareren met ‘het mondstukje’ van een ballon. Deze ballon moest dienen als een soort V-snaar voor het apparaat. We zijn ontzettend lang bezig geweest, maar uiteindelijk kregen we het voor elkaar en hadden we in ieder geval één machine in werking. Maar ja, wat moet je met een mal als je geen machine hebt die het glas in de vorm van de mal kan slijpen? Dat is dan weer een mooie opdracht voor ons om in Nederland te gaan lobbyen / bedelen voor een goede slijpmachine voor Guinee…

Deze avond hebben we wat langer aan tafel gezeten en hebben we met alle medewerkers van ONG Sarinka een kleine bijeenkomst gehad en de toekomst van de optiek en oogzorg in Guinee besproken. Er werden ideeën en ervaringen gedeeld en wederzijdse dank uitgesproken voor deze waardevolle missie.

Zondag 13 april 2014: Tot ziens Afrika
De wekker gaat vroeg vandaag, onze laatste dag in Guinee is aangebroken en we hebben nog veel op de planning staan. Deze missie wilden wij afsluiten door enkele lokale bezienswaardigheden te bezoeken. Sadou had ons aangeboden een excursie te maken naar het topje van de berg tegenover onze hut. Tijdens een stevig ontbijt bereiden wij ons al mentaal voor op de klim. We zorgen voor voldoende water in onze rugzak en gaan van start door het riviertje over te steken. Rond dit tijdstip van het jaar staat het water laag dus het was een droge oversteek. We beklimmen de berg via een pad dat tijdens het regenseizoen de rivier van water voorziet. Het is vroeg in de ochtend maar het is al vrij warm en het is een steile klim. Wanneer we naar boven kijken zien we dat onze begeleiders flink doorlopen op hun slippers. Hoe doen ze dat toch? Halverwege heeft Robert helaas toch moeten afhaken in verband met een blessure. Samen uit, samen thuis dachten wij, maar Robert verbood ons met hem mee terug te gaan. Hij ging terug met één van onze Afrikaanse vrienden. Eenmaal aangekomen op de top genoten wij van een prachtig uitzicht over een groot deel van Coyah. Aan de voet van de berg zien wij het kronkelende riviertje tegenover onze hut dat vanuit dit perspectief meer wegheeft van een ononderbroken ballpointstreep. De top van de berg is vrij vlak en uitgestrekt. Wij treffen hier een iets andere flora aan dan beneden. Op het park en langs de wegen kom je veel mangobomen tegen. Hier komen wij ananasbomen en andere gewassen tegen. Iets verder stuiten we op een droge rivierbedding waar wij wat zand uit grissen als souvenir voor Robert’s vrouw Marja. Wij waren uiteindelijk snel weer beneden op het terrein van Milly Mamoudou waardoor wij in de gelegenheid waren om nog een ander uitstapje te maken. Sadou wist nog wel een mooi meertje dat niet al te ver was. Met een volle auto rijden wij richting het meertje waar wij heerlijk hebben gepicknickt. Vlak naast het meertje bevindt zich wat men de ‘rode rivier’ noemt. Het schijnt hier erg gevaarlijk te zijn doordat het er krioelt van kaaimannen en slangen. Het meertje en de rivier worden van elkaar gescheiden door een zandweggetje. Bovenstaande werd ons pas verteld toen wij al een aantal meters op dit zandweggetje hadden gelopen. “Sadou, wij bevinden ons vlak naast de rode rivier, is dit wel veilig?” Waarop hij ons geruststelde met de boodschap dat het op deze weg alleen gevaarlijk is na zonsondergang.  Van huisuit en op scholen worden kinderen van jongs af aan al gewaarschuwd voor deze rivier, toch vallen er jaarlijks veel doden. Het schijnt dat veel mensen hier toch na zonsondergang komen voor de vangst van dergelijke dieren. De eerste dag dat je in Guinee aankomt en de weg op gaat valt meteen de manier van vervoeren op. Auto’s en bussen zitten vol tot aan het dak maar ook op het dak. Met goederen, maar ook met mensen. Wij waren met zijn achten terwijl de 4×4 maar plek bood voor 5 personen. Drie personen zaten dus in de laadbak. Op de terugweg besloten Robert-Jan en Matthijs dat we deze missie niet konden afsluiten zonder dit ook te hebben uitgeprobeerd. Tevergeefs probeert Robert-Jan nog wat ‘selfies’ te maken maar door de kuilen in het zandweggetje en de rondvliegende takken zijn deze helaas niet scherp geworden. 

Het is inmiddels 16:00 en tijd om richting het vliegveld te vertrekken. Er is vertraging dus we hebben onderweg nog tijd om kunstwerken te bewonderen. Eerder deze week was op het park al een lokale kunstenaar langsgekomen op zijn brommer om wat werk te laten zien dus wij waren eigenlijk al geslaagd.

Eenmaal op het vliegveld aangekomen blijkt er nog extra vertraging te zijn. Wanneer wij op onze vliegtickets kijken zien wij tot onze verbazing dat wij niet via Parijs naar Düsseldorf gaan, maar dat wij tussen Parijs en Düsseldorf nog in Amsterdam moeten overstappen. Robert-Jan wilt zijn telefoon opladen maar kan nergens een stopcontact vinden, dan maar vragen in het restaurantje. Even later komt Robert na een korte wandeling terug met een voorstel: “Ik heb een idee, het kost alleen wel 15 euro per persoon..” Vervolgens neemt hij ons mee naar de VIP lounge waar je voor 15 euro per persoon onbeperkt kan eten en drinken en gebruik kunt maken van luxe lederen banken of stoelen.  En niet te vergeten, een stopcontact om alles weer op te laden.

Na een reis van totaal bijna 27 uur komen wij eindelijk thuis aan in ons kikkerlandje.

En telkens weer… als je thuiskomt na een missie, kun je niets anders doen dan concluderen: Het zorgstelsel in Nederland is zo gek nog niet…vergeleken met andere landen, sommige zelfs heel dichtbij!

Robert-Jan Korteland, 28 april 2014