Olga en Crina (2005-2012)

Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

Vrijwilligers van de Stichting Zienderogen komen op hun missies heel wat tegen. In strafgestichten, op de vuilnisbelten en onder rioolkinderen, die geen ander tehuis hebben dan de straat en de ingewanden van de stad.

In maart 2005 bracht ik met een team een bezoek aan een vuilstortplaats in Cluj-Napoca (Roemenië), waar ik Margriet en Bert Looij ontmoette; ze wijden zich vanuit een evangelische inspiratie aan de verworpenen der aarde. Zij brachten mij naar een ruimte waar dr Stanca, een vriendelijke arts van ver in de zeventig, spreekuur hield. En daar zat een moeder met op iedere arm een kindje. Haar naam: Angelica (1968). Zij is getrouwd met Traian (1975). Samen hebben zij op dit moment negen kinderen, t.w. Remus, de enige jongen (1987) en een hele reeks meisjes: Angelica (1989), Sari (1993), Daniela (1996), Cosmina (1998), Alexandra (2000), Cruata (2001) en tenslotte Olga en Crina (geboren op 27 augustus 2004). Een grote zorg voor dit gezin, dat moet leven van de opbrengst van huisvuil.

Alles wat armen en benen heeft rent achter de vuilniswagens aan om met hun vingers uit al die smeerboel te peuteren wat nog enige waarde heeft. Als het gezin veel geluk heeft, dan zit er op het eind van de dag één euro in de buidel. Circa honderd gezinnen zonder sanitaire voorzieningen, die het met slechts één kraan moesten doen, leven in onderkomens die in Nederland voor varkens zouden worden afgekeurd. Elke keer als Bert aan donaties duizend euro heeft gekregen laat hij een houten miniatuurhuisje bouwen met de mogelijkheid te koken en te stoken, want de winters kunnen koud zijn. Zienderogen heeft meteen dit bedrag gedoneerd, zodat het gezin van de tweeling daar zijn intrek kon nemen.

Ik maakte Margriet en Bert duidelijk, dat onze stichting voor de kinderen zou willen zorgen. Bij de Blindenschool heb ik al over de tweeling gesproken en de lieve directrice Cornelia zegde toe, dat ze vanaf hun derde jaar welkom zijn in de Kindergarten, als… de ouders daarmee instemmen. Toen mijn bereidheid aan de ouders kenbaar werd gemaakt, pakte vader de als rollades ingepakte kindjes uit de handen van zijn vrouw en overhandigde ze mij. Misschien zei hij er “hier!” of “alstublieft!” bij in zijn eigen taal. Ik was daar wel erg verlegen mee. Vanaf de eerste kennismaking hebben we trouw maandelijks een bedrag voor voeding en kleding overgemaakt, maar wat Olga en Crina daarvan kregen?

In april 2007 bracht een Zienderogen-team voor de derde keer een bezoek aan de familie van de tweeling. We werken daar dan steeds een dag om ogen te meten en de bewoners zo nodig en mogelijk aan een bril-op-maat te helpen. Het viel ons op, dat de kindjes niet groeien, niet kruipen en nog niet beginnen te lopen. Twee wezentjes lagen doodstil op het enige bed in het kleine vertrek te vegeteren. We schrokken vreselijk! Beide optometristen keken met de oogspiegel in de beschadigde kijkertjes, maar bespeurden daarin geen licht. Deze kinderen, omdat zij een handicap hebben en ‘tot overmaat van ramp’ ook nog meisjes zijn, zijn ten dode opgeschreven als er geen liefdevolle en verantwoorde zorg tegenover staat. Enige tijd zijn Margriet en Bert al bezig de kinderbescherming voor het lot van deze tweeling te interesseren. Maar ja, Roma zijn allemaal, van groot tot klein, criminelen. En ze leven ook nog ‘bij de konijnen af’. Laten die Zigeuners hun eigen boontjes maar doppen, lijkt de gangbare opinie!

Vorig jaar bleek moeder Angelica in verwachting te zijn van haar tiende kindje. De dochter van zeventien droeg een kindje op haar arm en een onder haar hart. Momenteel leven en slapen er dus 14 grotere en kleinere gezinsleden op een oppervlak van slechts enkele vierkante meters…

Op 4 februari 2008 mailt Margriet, dat zij weer kontakt gezocht heeft met de kinderbescherming. “De ouders waren het er mee eens, want ze willen niet meer voor de tweeling zorgen. Twee weken geleden zijn ze voor een korte opname in het ziekenhuis geweest om te kijken hoe de toestand eigenlijk is. Ze zijn inderdaad zwaar gehandicapt buiten het feit dat ze blind zijn. De kinderen zijn drie en een half, maar in hun lichamelijke ontwikkeling zijn ze babies van zes maanden. Crina kan wel zitten maar met moeite. De kin-deren reageren op geluiden en zijn dus niet doof. Ze herhalen woordjes en vragen steeds naar eten. Olga rolt niet van de rug op de buik. Het is in en in triest. Ook de andere kinderen in huis laten hun blinde zusjes links liggen. Ze zijn altijd ongewassen en liggen in hun eigen plas en poep. Ze worden overdag vaak alleen in de kou achtergelaten, volgens de buren. Ze krijgen alleen melk en suikerwater te drinken. Ze wegen misschien zes kilo. Het kan zo niet langer: er moet ingegrepen worden!”

Margriet heeft een groot aantal tehuizen bezocht, maar overal hoort zij hetzelfde: “Dat kunnen wij met onze staf niet aan; die kinderen moeten naar een gespecialisateerd tehuis!” Rest alleen, verzucht Margriet, het ‘gewone’ opvanghuis van de staat. Dat zit aardig vol en er is veel te weinig personeel voor een goede verzorging.

Margriet en Bert, die drie kinderen hebben, hebben besloten de tweeling onder hun eigen dak op te nemen, maar wie zorgt dan voor ze? Zij kennen een goede en zorgzame vrouw, die jaren in een ‘babyhuis’ gewerkt heeft, dat onlangs zijn deuren sloot. Zij wil graag die taak op zich nemen. Er is een salaris met bijkomende kosten van ca 300 euro p/m mee gemoeid. Zienderogen heeft onmiddelijk een bedrag voor zes maanden verzorging overgemaakt. Hopelijk komt de Kinderbescherming gauw met een accoord. Er is weinig tijd te verliezen!

Olga en Crina zijn inmiddels officiel geadopteerd door de familie Looij. Voor hun 4e verjaardag (27 augustus 2008) stuurden we kadootjes en bezorgden de meisjes (ze zijn flink gegroeid sinds maart van dit jaar!), hun pleegouders en verzorgster Aurelia een fijne dag in een kinderspeeltuin.

Margriet scheef in september 2008: “Ik kan schrijven dat de laatste maand hun ontwikkeling erg snel gaat omdat de meisjes zo nieuwsgierig zijn geworden naar allerlei nieuwe dingen. Ze praten zoveel en beginnen veel meer te begrijpen. De kleuterleidsters waren ook enthousiast over de meisjes. Dat ze nog pampers dragen en geholpen moeten worden met het eten was geen probleem. Ik heb gekozen voor drie ochtenden om te kijken hoe ze reageren! Ik wilde je laten weten dat ook het geld van Zienderogen is binnengekomen. Heel erg bedankt!!”