Zienderogen in de Media – Hulp moet tot zelfhulp leiden

HEEMSKERK – Jacques Tuinder uit Heemskerk is oprichter en voorzitter van Stichting Zienderogen. “In 1966 is het allemaal begonnen. Ik kreeg toentertijd een briefje in de brievenbus om voor een rijksdaalder een staar-patiënt in Kenia te adopteren. Ik ‘strikte’ iedereen om een patiënt de adopteren.” Dit werk barstte op een gegeven moment uit zijn voegen waarna de Stichting Zienderogen is ontstaan. De stichting is vandaag de dag nog steeds hard nodig. Drie op de vier mensen in de wereld zijn namelijk onnodig blind…

Stichting Zienderogen zet zich in voor de armste blinden en slechtzienden ter wereld. Per jaar worden drie of vier missies naar landen gemaakt waar de hulp het hardste nodig is. Tijdens een missie gaan een oogarts en een aantal opticiens naar aanleiding van een officiële uitnodiging op pad naar landen als Albanië, Oekraïne, Brazilië, Zuid-Afrika, India, Marokko en vele anderen. “De laatste missie ging naar Mauritanië. Via een relatie van kringloopwinkel De Groene Ezel uit Heemskerk, één van onze grootste sponsors, waren we daar zo maar terecht gekomen. Een straatarm land; nog niet eerder hebben we ogen gemeten in een land, waar bijna niemand kan lezen en schrijven. Onze aandacht werd gevraagd voor een moeder, die weduwe is, met drie blinde kinderen. Dit gezin leeft van het bedelen langs de weg en het schoteltje overgebleven eten van de buren, in een klein dorpje op ongeveer tweehonderd kilometer van de hoofdstad. Wij hebben haar aangeboden om naar de hoofdstad te verhuizen, waar een blindenschool gevestigd is. Wij zorgen dan het eerste jaar voor eten, onderdak en onderwijs voor de kinderen.”

Het geld wat nodig is om gezinnen zoals deze te helpen, komt van ruim vijfhonderd vaste donateurs. Ook dragen rotary’s, kerken, plaatselijke ondernemers en gemeente Heemskerk hun steentje bij. “Daar zijn we erg blij mee. Iedereen denkt aan ons. Gisteren heb ik ook weer tientallen niet verkochte brillen gekregen van opticiens uit de buurt. Dat is namelijk onze ‘tweede tak’ naast het zorgen voor gezinnen; de brillenprojecten.” Per missie geven we honderden mensen, vaak kinderen, een bril. We gaan dan bijvoorbeeld langs kindertehuizen om op te meten. De brillen gaan dan weer mee naar Nederland waar ze volgens het uitgeschreven recept worden gemaakt. We geven alleen mensen een bril die echt arm zijn en geen bril kunnen kopen. We gaan dus niet de concurrentie aan met de plaatselijke opticiens.”

De achterliggende gedachte van Stichting Zienderogen is ook om aan mensen in ontwikkelingslanden kennis over te dragen. “Zo hebben we laatst een operatiemicroscoop gedoneerd aan een oogarts in Marokko. Door deze microscoop kunnen twee mensen tijdens een operatie meekijken, een student bijvoorbeeld. Plaatselijke oogartsen krijgen ook vaak steun of extra opleiding waardoor ze weer meer mensen kunnen helpen. Ook helpen we geregeld blinde zwervers. Je zou zeggen dat dit niets te maken heeft met kennis overdragen, maar deze zwervers worden bijna altijd begeleid door een kind, die op zijn beurt dus niet naar school kan. Als die zwerver weer zijn zicht terugkrijgt, kan het kind naar school.”

Het vele werk wat Jacques, vaak met zijn vrouw Vera, uitvoert doet hem goed. “Je schaadt niemand met het werk wat wij verrichten. Bovendien motiveren de ontelbare warme reacties dit werk enorm. Je wordt daar als een koning ontvangen, mensen omhelzen je en huilen zelfs als je weggaat. Het is ook bijna niet voor te stellen wat het is om je zicht terug te krijgen.”

Bron: rodi.nl, 28 juni 2010