Wat zou Zienderogen zijn zonder de Wilde Ganzen

U bent van ons gewend twee keer per jaar een nieuwsbrief te ontvangen. Die stelt ons in de gelegenheid u weer een beetje bij te praten, want ‘Zienderogen’ houdt er – zelfs na meer dan 40 jaar! – niet van stil te zitten. En momenteel wordt er meer dan ooit een beroep op ons gedaan… Er zit voor ons een drukke periode op. Ik steek dus maar meteen van wal.

In de eerste zes maanden van dit jaar vonden er vier missies plaats. In maart was ik twee weken werkzaam in Transsylvanie (Roemenie) vakkundig geassisteerd door het optometristen-duo George de Jong en John Moen. We waren uitgenodigd door de Blindenbond in Baia Mare. Ons werkterrein, naast slechtziende leden van de Bond en kinderen van de Blindenschool in Cluj-Napoca: gevangenen, dove en slechthorende kinderen, Romafamilies op de vuilnisbelt, e.d. Zoals altijd: de armsten van de armen. Onze toegewijde contactpersoon was Maria Laszlo. Haar heb ik in de loop van de jaren op Esperanto-congressen ontmoet en leren waarderen. Zoals al vaker opgemerkt: met Engels kom je niet zo ver in dit soort landen, zodat de eenvoudige en wel vijf maal zo snel te leren ‘Tweede Taal voor Iedereen’, ontworpen door de oogarts Dr L.L. Zamenhof, nog steeds een ware uitkomst is!

U kunt u wellicht herinneren, dat ik vorig jaar met optometristen in Constanta werkzaam was. Welnu, een van die twee, Jeroen Mulder, vond maar liefst drie jonge collega’s bereid in te gaan op een verzoek van de Raad voor de Kinderbescherming en de Stichting Breath, om een groot aantal kinderen te zien en zo nodig / mogelijk aan een bril te helpen. De namen van de drie overigen, enthousiaste mensen, mag ik u niet onthouden: Pauline Heus, Monique van Veen en Sander Sterk. Zij hebben in april heel goed werk gedaan! Dat was de tweede missie.

De derde missie vond in Bulgarije plaats. Die moet gezien worden in het licht van de stedenband tussen Dordrecht en Varna. Ik vertrok op 25 juni met de actieve voorzitter van het comit in Dordrecht, Cees Visser, en de Dordrechtse opticien Jan Pluimert (hij was het ook die hielp een Optisch Centrum in Barbullush, Albanie op te zetten, en met hem reisde ik al eerder naar Sri Lanka). Het werden tien zware dagen, omdat we soms vele uren maak-ten en dat met temperaturen tot boven de 40 graden… Maar ook daar hebben we vruchtbaar in de gevangenis en op de vuilnisbelt gewerkt. We denken zo vaak: Roemenie en Bulgarije zijn nu bij Europa gekomen, zodat alle armoede en ellende daar wel tot het verleden behoren. Niets is minder waar. Naast alle weelde in vijfsterren hotels langs de Zwarte Zeekust kwamen wij allerwegen nog onbeschrijflijke toestanden tegen. Hartverwarmend was, dat ons team mooie kamers kreeg aangeboden in het internaat van de blindenschool in Varna, zodat we ons vaak omringd wisten door lieve kinderen, die het ons in alle opzichten naar de zin wilden maken. Boeiend was dat wij konden kennis maken met de projecten, genicieerd door de gemeente Dordrecht met als hoofdaccenten: bijzonder onderwijs en gehandicaptenzorg. In de persoon van Cees Visser, die zich erg betrokken voelde bij ons werk, hadden we een uitstekende gids.

En tenslotte de vierde missie. Zoals bekend, heeft ‘Zienderogen’ al heel lang een band met Tadzjikistan, een land dat ik tweemaal met het opticiens-echtpaar Lydia en Jerre Ursem bezocht, en een land waar we de komende jaren veel ‘werk in uitvoering krijgen’. Het aardige van onze wijze van werken is, dat mensen die zich eenmaal hebben ingezet, dat ook vaker blijven doen. Zodoende vertrokken op 4 juli George de Jong en John Moen naar Dushanbe om een aantal zaken voor te bereiden. Op de eerste plaats te kijken naar het verzoek van Prof. Zuhra, hoofd van de oogheelkundige faculteit en van de oogkliniek in Dushanbe: wij zouden zo graag een Unit voor Oogmeetkunde in ons ziekenhuis hebben, zodat we de arme mensen (die niet zelden jaren met een recept op zak lopen) aan een bril kunnen helpen. George en John hebben ook een bezoek aan de stad Kurghonteppa – in het zuiden van Tadzjikistan – gebracht, waar tientallen blinden, die veelal ook al geen werk hebben, op een erbarmelijke wijze zijn gehuisvest. Zelf heeft de Blindenbond het plan gemaakt een appartementencomplex te bouwen, waarmee 21 gezinnen of alleenstaanden onder dak kunnen worden gebracht. Aan ons wordt een aandeel van circa 300.000 euro gevraagd. (alle info, tekeningen en berekeningen zenden wij op aanvraag graag toe).

Ook werd een bezoek aan de blindenschool in Gissar gebracht. De directrice Ludmilla droomt al jaren van uitbreiding van de school, en met name voor meer mogelijkheden voor beroepsonderwijs. Ook daarvoor wordt een beroep op Zienderogen gedaan. Voor deze projecten zullen wij bij de Wilde Ganzen en het NCDO aankloppen. Op 12 juli is het duo na een vruchtbare reis door Tadzjikistan weer veilig op Schiphol geland. Zij proberen sponsors te vinden voor naaimachines, weefgetouwen en computers, maar vooral: braillepapier, brailleprinters, schrijfborden en prikpennen, kortom leermiddelen voor kinderen met een visuele beperking. Veel dank zijn we verschuldigd aan onze onvermoeibare contactpersoon, de mondjesmaat Engels en stukken beter Esperanto sprekende Saidnabi Saidilhomzoda (chirurg).

Maar we zijn er nog niet. U weet, dat Zienderogen vorig jaar werd onderscheiden door de Albanese president voor de steun gedurende 12 jaar gegeven aan de Blinden- en slechtziendenschool in Tirana. En wat is de vurige wens van de directrice, die zich voor 100% voor haar kinderen inzet? Reihan Shkreta, die ik voorheen al had leren kennen als onderwijsgevende aan de aangrenzende school voor leerlingen met een auditieve beperking (zo moet je dat tegenwoordig zeggen!), is naast een prima directrice ook een actief bestuurslid van de vakbond en schrijfster van kinderboeken. Ja, wat wil zij graag? Uitbreiding van de school met een zestal leslokalen, zodat in de toekomst vervolg- en beroepsonderwijs mogelijk wordt. Het gaat om eem project van circa 145.000 euro. Op uw verzoek zenden wij u tekeningen en berekeningen gaarne toe! We proberen voor dit project de – met SPARTA verbonden – Stichting Breath in Capelle a/d IJssel te interesseren. Breath-mensen kwamen op ons pad in Roemenie, maar zij willen ons ook in Georgie introduceren, waar de Blindenschool in de hoofdstad straks bij ons met een verlanglijstje langs komt.

Hartelijk danken wij allen, die ons het afgelopen halfjaar weer gesteund hebben. Op de eerste plaats al onze trouwe donateurs v/m. Zij brachten in die periode maar liefst 16.200 euro bij elkaar. Vervolgens de optische industrie en tal van plaatselijke opticiens (er moesten meer dan 800 brillen gemaakt worden!), de gemeente Heemskerk, diverse kringloopwinkels, waaronder die van Heemskerk (waar ondergetekende sinds mensenheugenis als vrijwilliger werkzaam is), kerken en kloosters en serviveclubs. Mensen namen afscheid van hun werk en vroegen als geschenk: een bijdrage voor onze activiteiten. Mensen vierden hun verjaardag en dachten nu eens niet aan een kadootje voor zichzelf. Drukkerijen danken we voor het ter beschikking ge-stelde braillepapier. Daar is op veel plaatsen dringend behoefte aan!!

In de hoop, het vertrouwen en de verwachting dat u ons ook in de naaste toekomst in staat blijft stellen door te gaan, tekent met warme vacantie-groeten, ook namens mijn vrouw Vera en de beide bestuursleden Cor Dekker en Daan Simoons (en graag weer: TOT ZIENS!),

Jacques Tuinder