Vierde missie Zienderogen geslaagd!

Dezer dagen keerde ik terug uit de Kaukasus, vergezeld van de optometristen Johan Hoet en Jeroen Mulder. Twee weken (van 5 – 20 oktober) waren wij er, op uitnodiging van de Blindenbond, werkzaam om kinderen en mensen met een smalle beurs van een bril-op-maat te voorzien. Er vonden meer dan 800 consultaties plaats. Zoals tijdens vorige missies werd ook hier bij operabele patienten weer veel staar geconstateerd. Vaak was er van glaucoom sprake. Er werden vrij veel hoge sterkes gemeten.

Alhoewel het Ministerie van Buitenlandse Zaken nog steeds een ‘negatief reisadvies’ afgeeft, bleek het allerrustigst op alle plaatsen in de regio Stavropol, waar ons team werkte.

Dankzij het organisatietalent van de perfect Esperanto sprekende heer Anatolij Masenko, de (blinde) contactpersoon van Zienderogen, die 43 jaar als leraar aan de blindenschool in Kislovodsk verbonden was, lag er een voortreffelijk programma (voor lange werkdagen) klaar, waarin – op de zondagen – ook ruimte was voor onvergetelijke excursies naar bergen en bronnen! Ook de in Mineralsnye Vodi (= Mineraalwater) wonende Viktor Podoljan, die we wel op Esperanto-congressen ontmoetten, was vaak aanwezig om een slaapplaats of andere diensten aan te bieden.

Op twee slechtziendenscholen, in Kislovodsk en Georgievsk, konden tal van leerlingen en onderwijsgevenden aan een bril worden geholpen. Veel werk was er te doen op het goed aangeschreven College in deze regio, waar meer dan 200 studenten met een visuele handicap, komend uit de gehele Russische Federatie, op een (para)medisch beroep worden voorbereid, met name als masseur. Ook in een verzorgingstehuis voor ouderen was het team zeer welkom. Overal kregen we lof te horen en een dankbrief in handen.

Toen de directeur van de blindenschool in Lipeck – in de stad was er een conferentie, waaraan hij deelnam – de goed geschoolde en gemotiveerde oogmeetkundigen aan het werk zag, reikte hij zijn visitekaartje en een folder van zijn blindeninstituut uit, met het verzoek: “Willen jullie ook niet bij ons komen werken? We halen jullie graag in Moskou van de luchthaven en garanderen onderdak met algehele verzorging…”

Nu wij voor de tweede maal in de Russische Federatie werkzaam waren (vorig jaar bezochten we de enclave Kaliningrad) vragen wij ons af, of hier soms in zekere zin niet van een ontwikkelingsland mag worden gesproken. Onrustbarend is de corruptie, vooral van de politie. Agenten staan massaal op straat om er wat bij te verdienen; ze hebben altijd huilende kinderen thuis die honger lijden of er is geen geld om een schoonmoeder te begraven! Als ze een automobilist op de bon willen gooien kan hij kiezen tussen met of zonder bonnetje. Dat laatste is per saldo voordeliger, maar dan komt het gestorte bedrag niet in de schatkist… Ook op de luchthaven Min-Vodi was de dienstdoende beambte, die op een weegschaal uit grootmoeders tijd de bagage weegt, bij overwicht bereid genoegen te nemen met een roebeltje minder in het handje.

Getroffen zijn we door de hartelijkheid en gastvrijheid van de mensen. Nergens hebben we iets waar genomen dat een rechtvaardiging zou kunnen zijn voor de goed bedoelde raad er niet heen te gaan. De regio telt vele tientallen sanatoria, die duizenden en duizenden mensen van heinde en ver trekken om er genezing en rust te vinden. Het is ons een raadsel waarom we ooit tientallen jaren werden gedwongen ‘bang voor de Russen’ te zijn!

Sinds ‘Zienderogen in de persoon van de heer Bram Bol een ambassadeur heeft, is er een wachtlijst van opticiens ontstaan, die zich graag voor ‘de goede zaak’ willen inzetten. Er er worden uitnodigingen verwacht of zijn onderweg uit Congo, Eritrea, Letland, Marokko, Mauretanie, Roemenie, Rusland en Sri Lanka!

Tenslotte: niet in de laatste plaats oprechte dank aan Johan en Jeroen, die zich grandioos hebben ingezet! En niet te vergeten onze gouden contactpersonen, gulle excursiesponsors en altijd klaar staande tolken in de Kaukasus!

Jacques Tuinder

Ps voor de eerste foto’s kunt u kijken op het persoonlijk weblog van Jeroen