Over clusterbommen en telefoonterreur

Kindersterfte loopt terug, als onze bommen minder zuur worden…

Voor de trouwe lezers van ons Bulletin behoeft het wel niet toegelicht en ondertiteld te worden, dat ik geen uitgesproken liefhebber van clusterbommen ben. Die dingen gonzen de ganse dag al door mijn hoofd. Vanmorgen vroeg begon het, op de speelgoedafdeling van de kringloopwinkel, waar een doos met realistisch oorlogstuig werd binnengebracht. Veel gekochte en derhalve baten opleverende kinderspeeltjes, dachten de slimme fabrikanten. Maar we willen natuurlijk geen hergebruik.

De gehele middag had ik hard nodig om een massa leermiddelen voor blindenscholen in een vijftal landen in te pakken en verzendklaar te maken. Ik ben nog maar net begonnen, of de telefoon rinkelt. Weer die vervelende terrorist, denk ik. Een mevrouw belt namens Goede Doel A, dat ik al meerdere jaren steun. Zij wil graag kwijt, dat ze erg blij is met die steun. Daar niet van. Maar ze is er achter gekomen, dat ik maandelijks E. 11.34 overmaak. En of mevrouw/meneer Tuinder van dat gekke, grillerige bedrag geen mooi rond getal zou kunnen respectievelijk willen maken? “Geen probleem mevrouw, u krijgt uw zin: we maken er een tientje van!” En wat denkt u? Weer niet goed! Je kunt het sommige mensen ook nooit naar de zin maken, hoe goed je het ook bedoelt, ik bedoel: met de goede doelen.

We worden wat gepest met die tomeloze telefoonterreur! De hele middag moet ik telkens weer van het werk af. Rond een uurtje of vijf was ik al drie keer van Energiebedrijf veranderd, want je wilt opschieten en ook nog de mensen die bellen een plezier doen, niet waar? Ik weet alleen niet, wat de laatste kleur van de afgesproken stroom is, maar het zal wel in de buurt van groen liggen.

Gaat weer die terrorist. Een vriendelijke mannenstem ditmaal. “Bent u meneer Tuinder?” Hoe is het mogelijk, dat iemand dat zo maar kan raden. “Mag ik een ogenblikje van uw tijd, meneer Tuinder?”. Nou vooruit dan maar, maar ik neem me koppig voor nu niet meer op een ander Energiebedrijf over te stappen. Nou, dat hoefde ook niet, want de vraag was: of ik wel eens van de NOVIB had gehoord. Ik kon het niet ontkennen. En of het me wat deed dat er iedere seconde zoveel kinderen onnodig sterven. Nou, ik ben er in getraind om het wereldlief- en leed af te lezen op de schaal van een dorpsgemeenschap, maar kan het ook terugbrengen tot een zestigste deel van een minuut. Ik ben steengoed in statistieken en grafieken. Die lees en onthoud ik als de beste. Elke seconde dit… en elke seconde dat. Ik dacht: nou, meneer, sta dan je tijd niet te verkletsen en dure telefoonminuten te verspillen, maar ga aan het werk! Ban bijvoorbeeld de clusterbom uit! Zeg de mensen op te houden met wapens en landmijnen uit te denken, te vervaardigen, te vervolmaken en ze ook nog te gebruiken, dat er elke seconde… “Meneer, we geven aan veel goede doelen, maar passeren ‘de grote jongens’; die komen toch wel aan hun pegels. En omdat er elke seconde zoveel mensen onnodig hun gezichtsvermogen verliezen en zoveel kinderen onnodig verstoken zijn van blindenonderwijs, hebben deze doelen bij ons een hoge prioriteit.” Mijn verhaal hielp niets. Heel mooi wat uw stichting allemaal doet! Die vriendelijke meneer slaagde er in vriendelijk te blijven: het is per slot van rekening zijn boterham. Als er niet elke seconde…, dan was er geen NOVIB en dan had hij geen werk! Hij ging maar door me over te halen dan toch in elk geval (…) al was het maar (…).

Ik sloot af met: “Meneer, beperk uw telefoonkosten; voor elke tik heeft u weer een handje rijst! En dan kan ik ook weer verder…” En onder mijn werk zat ik maar met die clustermunitie in m’n maag. Ja, wanneer komt er nou eens eindelijk een algeheel verbod op die narigheid? Heel wrang is, dat ze ook wel ‘moederbommen’ worden genoemd, omdat ze een groot aantal baby’s genereren. Uit onderzoek is gebleken dat in 23 landen ruim 13 duizend mensen door die rotdingen zijn gedood of zwaar verminkt geraakt, van wie 98% burgers. Je kunt tegenwoordig in oorlogstijd maar beter geen burger zijn, is een mogelijke, zij het absurde conclusie. Momenteel hebben 75 landen zo’n vier miljoenen van die ondingen opgeslagen. Nederland zegt: ach, sommige van die bommen zijn minder gevaarlijk voor burgers.. Dat is een hele troost, want we moeten onderscheid maken tussen precisiemunitie en submunitie. Niet het linke type CBU-87 en het onaanvaardbaar veel leed toebrengende type M-261, maar BLU-97. Zo leer je nog eens wat, als je je krantje en de vredesvakliteratuur bijhoudt! Er is een type dat geen zelfvernietigings- of zelfneutraliseringsmechanisme bevat, en de submunitie erin oogt als knalgele blikjes, waardoor veel kinderen onontplofte exemplaren zien als speelgoed dat ze met hun handjes oppakken. Als ik het goed begrijp, sterven die kinderen al niet meer van de honger. Scheelt een stuk werk voor de NOVIB. Kan die meneer, die me belde, zich sterk gaan maken voor het uitbannen van de meest venijnige moederbommen.

Ik ben vanmiddag niet klaar gekomen met wat ik me voorgenomen had. Maar hoopgevend is, dat de ontwikkeling snel voortschrijdt. “Over enkele jaren sturen we lasergestuurde granaten om doelen nauwkeuriger te kunnen bevuren.” – “Zonder submunitie”, meldt Defensie. We kunnen dus rustig gaan slapen. Wij als burgers en de kinderen als kinderen. De heer Middelkoop heeft een en ander goed onder controle.

Jacques Tuinder