Nieuwsbrief september 2010

Welkom

Laat ik u verklappen, dat er in Heemskerk een niet zo klein wondertje is gebeurd. In juni was ik vrij ernstig ziek, zelfs zo beroerd dat ik beslist niet kon deelnemen aan de opticiensmissie naar Marokko (die overigens toch goed verlopen is, ongetwijfeld dankzij Laurent Nouwen, die mij perfekt verving!). Klik hier voor het verslag van Johan Hoet.

En op 2 september kon ik met een team, Lou, Nico en Jeroen, naar de Democratische Republiek Congo vliegen, en wel op uitnodiging van de Blindenschool Bartimeus.

In 1966 begon ik in Kenya met de Aktie E3, dat wil zeggen: Gebruikers van de “Taal van de HOOP” (Esperanto) geven HOOP aan mensen die vurig HOPEN dat wij oog voor hen hebben. Daarna volgden Malawi, Kameroen, Tanzania, Madagascar, Marokko en Zuid-Afrika. En nu zijn wij nog steeds zeer sterk op Afrika gericht. Eerder, in 1986, bezocht ik Ghana in verband met een jubileum van Optical Works New Look van Zef Cramers in Dzelukope. Het is onmogelijk een Zienderogen-missie in enkele woorden samen te vatten. Congo is het armste land, dat ik ooit bezocht heb. Er is een schrijnend tekort aan oogartsen en opticiens. De infrastructuur is heel slecht, de werkloosheid groot, de lonen laag en het prijspeil naar verhouding hoog. Het waren goede mensen die ons begeleidden, Jean Bosco en Gaston. Het is ook de missie geworden met de meeste officiele bezoeken, ceremonies en toespraken. Erkentelijkheid zijn we verschuldigd aan het Ministerie van Gezondheidszorg, die ons twaalf dagen lang een ruime auto met chauffeur ter beschikking stelde.

We hebben heel wat kilometers afgelegd. Werkten ook in een stad met 200.000 inwoners, 150 km ten oosten van Kinshasa, waar er geen oogarts en geen opticien was. Honderden mensen verdrongen zich, in de hoop in aanmerking te komen voor een oogmeting. Geen enkel woord (diagnose) heeft zo vaak geklonken als: cataract, staar. Vervelend was, als in de namiddag de stroom uitviel, zodat we de werkzaamheden moesten beeindigen, triest voor mensen die uren geduldig maar tevergeefs hadden zitten wachten!

Een aardig detail is, dat we op twee plaatsen werden ondergebracht in het gastenverblijf van de Redemptoristen, omdat ik zelf bij de ‘zonen van Alfonsus’ in Wittem heb gestudeerd (1955 – 1958). In Kinshasa ontmoetten we ook de Congolese Provinciaal, die vertelde goede banden met Nederland te hebben.

In Mbanza-Ngungu, waar we werkten in een klein medisch centrum, troffen we een zo goed als blinde jongen van 10 jaar, die we niet van dienst konden zijn. We hebben hem en het gezin in een klein dorpje bezocht om hem aan te bieden op onze kosten blindenonderwijs te volgen in Kinshasa. Daar hebben we een zeer arme school (Bartimeus) bezocht met 72 leerlingen, waar de onderwijzers een dollar per dag verdienen. Al eerder hadden wij vijf blinde oorlogswezen voor onze rekening genomen. Maar er is in de stad ook een instituut voor mensen met alle mogelijke handicaps, dat gesponsord wordt door het Lilianefonds. Daar verblijven ca dertig blinden in alle leeftijdscategorieen.

Ik ben Lou, Nico en Jeroen zeer dankbaar voor hun grandioze inzet. Zij hebben uitstekend gewerkt onder vaak moeilijke omstandigheden. Ze hebben gezien, dat er nog voor vele jaren wat te doen valt… Opmerkelijk is het grote aantal mensen dat wel een leesbril kon gebruiken. Er moeten nog 213 kant-en-klaar brillen worden opgestuurd.

Niet op de laatste plaats dank ik de zestig begunstigers, die in de periode van 6 augustus t/m 8 september maar liefst 6.553 euro bij elkaar gebracht hebben. ()n van de teamgenoten wist een sponsor te vinden, die deze missie met 3.000 euro steunde. Geweldig! De vliegtickets naar Congo waren niet goedkoop! Klik hier voor het fotoverslag van Jeroen.

De laatste missie van dit jaar zal zijn naar Kaliningrad (de eerste week van november). Ik dank ook Cor Dekker (bouwkundige), onze secretaris, die met zijn zoon Edwin de stichting vertegenwoordigde bij de heropening van de Blinden- en Slechtziendenschool in Tirana op 6 september. Onze bijdrage was E. 75.000.-

Zo ben ik erg dankbaar voor de herkregen gezondheid en voor een geslaagde missie in Congo, een land waar 60 miljoen arme mensen moeten leven zonder ook maar enig perspectief en toekomst. Zonder goede vooruitzichten. Dankzij u konden daaraan een beetje bijdragen Lou, Nico, Jeroen en ondergetekende,

Jacques Tuinder

die u natuurlijk weer allerhartelijkst groet met het gebruikelijke ‘Tot Ziens!’