Eindejaarsbrief 2008-2009

Welkom

Is het u ook opgevallen, dat je de laatste tijd zo vaak de naam van Spinoza tegenkomt? Een denker met een gezegende naam, want hij heet Baruch (= Benedictus). Een van zijn bekendste boeken is ETHICA; de filosoof hoopte dat hij de mensen kon leren niet alleen juist te denken, maar ook op een goede manier het leven in te richten. Als we aan het eind van het jaar de balans van ons leven weer opmaken, zullen we ons ook afvragen: wat hebben we ervan gemaakt? En wie zal die vraag met ‘het kon niet beter’ kunnen beantwoorden?

Het jaar 2008 zal wel de geschiedenis ingaan als het jaar, waarin het Monster van de Kredietcrisis aan de macht was. Heeft ‘Zienderogen’ daar iets van gemerkt? Gelukkig mag ik zeggen: nee! Onze trouwe vriendenkring – verspreid over ruim 500 adressen – is ons de hemel zij dank heel trouw gebleven. Elke maand werd postbankrekening 10.20.100 goed bedacht. Ik sta er steeds weer versteld van dat zo weinig mensen zo veel geld weten bijeen te brengen.

We hebben een heel vruchtbaar jaar achter de rug, en wel met drie zeer geslaagde missies. Vooral dankzij de specialisten – George de Jong, John Moen, Jan Pluimert en Fred van der Schalie – die nauwelijks te tellen oogmetingen hebben verricht en veel arme mensen aan een goede bril hielpen. In april waren we in Simferopol (De Krim) en in juni in Baca, (Roemenie) werkzaam. We hebben veel armoede en ellende gezien.

Dat geldt eigenlijk ook voor onze derde reis, en wel naar Kaliningrad. Dat was onze eerste kennismaking met de Russische Federatie, voor ons toch wel een openbaring. Prettig was het kennis te maken met de Blindenbond en de organisatie die zich bijzonder inzet voor de rechten van mensen met een handicap. Op dit punt moet nog heel wat gebeuren, maar eveneens op het veel bredere terrein van de mensenrechten (zie ook: Amnesty International Report 2007, blz. 216-220 en www.amnesty.org).

Bijzonder goed zijn we opgevangen door esperantisten, zoals Ludmila en Halina, en niet minder door de verpleegtehuisarts Igor, die vacantie opnam om ons veel te vertellen over zijn land en volk, over geschiedenis en politiek, en vervolgens bij te dragen aan een goed werkprogramma en ons naar de diverse locaties te begeleiden. Wij kregen ook een goed onderdak in zijn tehuis, gelegen aan de Oostzee, in het stadje Pionerskij, ca 40 km van Kaliningrad. We hebben in de eerste twee weken van november honderden bejaarden en invaliden, ook veel kinderen met ernstige handicaps, aan een beter gezicht kunnen helpen. Ontroerend was het toen een autistisch, bijna geen emoties vertonend kind – het had ook nog misvormde benen – met de pasbril op haar neus naar buiten keek en plotseling verrukt uitriep: “IK ZIE, IK ZIE!” Dat betekende meer dan alle dankbrieven die we tijdens dit werkbezoek mochten ontvangen! N.B. Graag sturen wij ze u op aanvraag toe.

De laatste dagen ben ik gaan bladeren door getuigenissen van de hand van Anna Politkovskaja. Als je “POETINS RUSLAND” leest – ‘een genadeloos boek’ (NRC) – ben je diep geschokt. Zoals er ook een schok door de wereld ging, toen Anna, ‘het verloren geweten van Rusland’, op 7 oktober 2006 werd doodgeschoten. Anna schreef: “Ik leef in het heden en schrijf op wat ik ZIE !” Zienderogen heeft mensen met een piepklein pensioentje of loontje, louter bedoeld om je niet te laten sterven van honger, geholpen met beter te ZIEN…

Als je uren aan de grens moet wachten, meemaakt dat alles wordt doorzocht (terwijl je alleen maar de zwaksten en armsten wilt helpen) en met een papier vretende burocratie wordt geconfronteerd, dan denk je soms: is hier het Oude Regiem nog aan de macht? is de Koude Oorlog nog niet afgelopen? Positief is dat we een humanitair (= gratis) visum van het Consulaat kregen. Positief is ook de grandioze gastvrijheid en vriendelijkheid van de vele mensen, die we op onze reis ontmoet en gesproken hebben. Staan zij op 10 december ook even stil bij zestig jaar Universele Verklaring van de Rechten van de Mens?

In deze brief maak ik er nog melding van, dat het aantal financieel door ons geadopteerde kinderen dit jaar met zes gestegen is. Reeds enkele jaren steunen wij het gezin van de familie Habboudi in Oujda (Marokko) met hun vijf kinderen, waarvan twee blind: Imane en Oussama. Zij doen goed hun best op de blindenschool getuige de rapporten waarvan wij een fotocopie kregen. In maart is de blinde tweeling uit Roemenie in het pleeggezin van de nederlandse familie Margriet en Bert Looy opgenomen. In enkele maanden tijds zijn de ernstig verwaarloosde meisjes flink gegroeid. ‘Zienderogen’ heeft zich garant gesteld voor de verzorging van Olga en Crina, die in augustus 4 jaar werden. Aurelia past op hen overdag, als Margriet en Bert zich inzetten voor de Roma-families op de vuilnisbelten. De tweeling gaat inmiddels al enkele dagdelen naar de Kindergarten van de Blindenschool in Cluj-Napoca (op deze school hebben wij al driemaal slechtziende en dove kinderen aan een bril geholpen).

Onlangs zijn er nog vier blinde kinderen bij gekomen, en wel uit Congo. In dat land heeft zich heel wat afgespeeld. En nog steeds! Het zijn ook verstoten kinderen, opgenomen in een pleeggezin in Kinshasa. Het schoolgeld voor dit viertal komt dit jaar en de komende jaren geheel voor onze rekening. We hebben over hen contact met Bernadette, een medewerkster van een in die stad actieve NGO, en met aldaar werkende belgische missionarissen (Redemptoristen zetten zich voor de allerarmsten in).

Een leuk nieuwtje. Sinds kort heeft ‘Zienderogen’ een ambassadeur. En niet zo maar een ambassadeur, maar iemand die zeer thuis is en bijzonder gewaardeerd wordt in de wereld van de optiek. Hij heeft ons geintroduceerd op de Optiekbeurs in Gorinchem (september jl), hetgeen leidde tot een niet aflatende stroom van hulp in de vorm van donaties en ‘spullen’ (monturen, glas, apparatuur, e.d.). Ook kwam enkele malen het zeer welkome aanbod te helpen bij het inslijpen van glazen. En de naam van deze aardige ambassadeur? Zijn naam is klein, maar zijn daden benne… Precies, Bram Bol! We zijn je zeer dankbaar, Bram, en voelen ons erg vereerd dat je je naam wilt verbinden aan een club van vrijwilligers die zich al zolang inzetten in de strijd tegen de onnodige blind- en slechtziendheid!

Bijzonder was onze laatste missie, omdat de directie van Peijnenburg B.V. ons een grote lading ontbijtkoeken ter beschikking stelde. Zo hebben we in tehuizen, ver buiten onze grenzen, rijkelijk kunnen uitdelen van wat onze koninklijke koekmakers op de markt brengen. Aan de grens hebben we wel moeten uitleggen wat het verband is tussen ontbijtkoek en optiek. Wij loven graag een prijsje uit onder begunstigers die dit overtuigend zouden kunnen aantonen (actie sluit eind januari 2009). Schrijf ons!

Tenslotte laat ik u nog weten, dat er voor het volgende jaar al twee missies op de agenda staan, t.w. naar Lviv (met de Henri Nouwenstichting) en naar Stavropol, daartoe uitgenodigd door Viktor Podoljan, met wie ik reeds meer dan 20 jaar correspondeer. Uw steun blijft dus nodig!

Ja, de dagen komen om de balans op te maken. We behoeven daarbij volstrekt niet aan Spinoza te denken. Het is misschien veel moeilijker onszelf goed onder handen te nemen… Wat een zegen is het, zienderogenden, als we kunnen zien, en als we over de grenzen kunnen zien, als we diegenen zien die ook verlangen naar een beetje licht. Tientallen mensen in Rusland hebben we gezien met katarakt. En wie zal hen zien en hoe wegen te vinden om hen te bereiken?

Het is altijd mooi met een kerstgedachte te eindigen. Wellicht vindt u die verpakt terug in deze brief. Graag wens ik u goede feestdagen, dagen vol licht en warmte, al vertoeven wij in een wereld waarin we er nog steeds niet in slagen vredig en vreugdevol met elkaar het leven te delen. Mede namens het bestuur van Zienderogen, onze vrijwilligers v/m en mijn echtgenote Vera, wens ik u een gelukkig, gezond, voorpoedig en vredig 2009, en groet u allerhartelijkst met een welgemeend TOT ZIENS!

Jacques Tuinder.-