Ambassadeur

Sommige mensen zien Abraham wat later…

Het aardige van het actievoeren is mijns inziens, dat je telkens voor verrassingen komt te staan. Er valt dan niet altijd te lachen, maar van tijd tot tijd betekent zo’n verrassing een splinternieuw hoofdstuk in het geschiedboek van de actievoerder, zeg maar ‘een historische gebeurtenis van betekenis’!

Zienderogen is eigenlijk geboren uit iemand, die nooit van z’n leven een organisatie heeft willen opzetten. Maar in de loop van de tijd groeien dingen, en lang niet altijd gaat het om ‘wildgroei’. Onze bescheiden vrijwilligersclub had enige jaren geleden nog geen logo, thans zijn er meerdere in omloop. We hebben nooit poenig drukwerk gehad, laat staan een ‘magazine’, waarin alle ellende die je uit de media al meerdere malen vernomen hebt, nog weer eens achter elkaar gezet ziet, rijkelijk van foto’s voorzien, tranen genererende foto’s, die naar je broekzak of een uit te schrijven girootje verwijzen. Wij hebben geen Comite van Aanbeveling, waarin enkele bekende Nederlanders zitten. Ik ken een kleine stichting met zo’n waslijst van dure namen, en ik heb de voorzitter eens gevraagd, wat je moet doen om op die lijst te mogen prijken. “Je toestemming geven”, zei hij. “Maar die rijke lui zullen toch minstens duizend euro per jaar moeten doneren voor het goede doel waar ze helemaal achter staan?” repliceerde ik. “Nee, er heeft nog nooit iemand van dat stel een donatie overgemaakt, maar ze staan wel vierkant en rond achter het goede doel!”. Een zin om even over na te deken, denk ik dan. Mijn interpretatie is: ze bevelen dus kennelijk iets aan wat ze zelf niet doen.

Ik ga nog even door. We hebben geen CFB-keurmerk, omdat 100% naar het goede doel gaat. Tot op de dag van vandaag heb ik nog niemand gevonden die dat keurmerk voor ons wil betalen. We hebben ook geen vrouwen en mannen in dienst die het land rondbellen met de vraag: ‘Kent u misschien de Stichting Zienderogen?’ of ‘Kunt u maandelijks wat overmaken?’ of: ‘Wilt u uw gift tot een mooi rond bedrag omsmeden?’ Wij hebben geen vrijwilligers die in het kader van de bestrijding van blind- en slechtziendheid in Verweggistan in een slee rondrijden en in vijfsterrenhotels logeren. Wij zijn graag bereid ook genoegen te nemen met ‘laaghangend fruit’, te weten de stuivers en dubbeltjes. Van ons bent u gewend onze boodschap op reeds eenzijdig bedrukt papier te ontvangen in een enveloppe die we nog een tweede leven gunnen (N.B. dat deed Albert Schweitzer ook!). Met andere woorden: er gaat geen cent over de balk. Goed, wij hebben een duidelijke boodschap uit te dragen: ‘met uw gave gaan we heel zorgvuldig om’.

Een al wat langer verschijnsel is, dat je niet meer langs de weg kunt timmeren zonder een ambassadeur of ambassadrice. Mannen en vrouwen, die hun sporen verdiend hebben als kunstenaar of als sportvrouw van het jaar staan daarvoor in de rij. Je moet een mooi voorkomen hebben en het vertrouwen genieten van een groot publiek. Je moet er echt voor gaan! Je schrijft hartverwarmende brieven aan donateurs en tekent die met je eigen naam.

Dus, Zienderogen had tot voor kort geen ambassadeur. Ik heb er nooit om gevraagd of aan gedacht. En nu is er zo maar iemand uit de hemel gevallen, die zegt: ‘ik wil jullie ambassadeur wel zijn’. Een heel bekende Nederlander, in elk geval in de wereld van de optiek. Bram Bol is een ambteloos burger, die gepokt en gemazeld is in de kunst van het opticiensvak, een echte ambachtsman. Interessant is, dat de woorden ambassade en ambacht en ambt tot dezelfde familie behoren.Een gedreven man met een wijd vertakt netwerk en overal relaties. En zijn eerste grote daad – want zijn woorden benne klein – is onze stichting te introduceren op de Optiekbeurs, die dit jaar op 21 en 22 september in de Evenementenhal in Gorinchem plaats vindt. We hebbben daar een prachtige kraam bij de voordeur, en wanneer u er heen gaat, dan zult u de heer Bram Bol zien staan als kraamheer. Als hij zegt ‘ik ben Bram’, dan is het dus onze ambassadeur. Een man met een ‘diplomatieke’ zending; hij is onze gezant, zonder dat iemand hem met een soort volmacht gezonden heeft. Hij is een boodschapper en weet goed wat onze boodschap is: elk mens wil graag zien of scherp zien! U begrijpt, dat ik trots ben, dat Zienderogen een ministaatje geworden is met een eigen internuntius. Wie had dat ooit gedacht? Schrijver dezes in elk geval niet, toen hij in november 1966 gebruikers van de Taal van de Hoop opriep om hoop te geven aan mensen die hopen op licht.

Op 1 november a.s. vertrekt er een missie van ‘Zienderogen’ naar Kaliningrad. We zullen dan een visum nodig hebben. Het zou dus fijn zijn als de teamleden Jan Pluimert, Fred van de Schalie en ondergetekende bij onze nieuwe Ambassade in Vinkeveen een humanitair (lees: gratis) visum zouden kunnen aanvragen…

De Zienderogenvoorzitter zou in januari 1983 Abraham gezien hebben. Nou, mooi niet. Hij heeft nog vijf en twintig jaar moeten wachten om voor de tweede keer, maar dan zichtbaar en springlevend, Bram Bol tegen het lijf te lopen, een man, die we om een boodschap kunnen sturen. Het bestuur van onze stichting is zeer verguld met de nieuwe Buitengewoon Gezant! Bram, we halen je met vreugde binnen en wensen je veel plezier en succes voor de komende tijd.

Jacques Tuinder , 20 september 2008