Zienderogen in de Media – MooiRooi krant

Stichting Zienderogen laat nieuwe wereld open gaan

 Wanneer iemand slecht ziet is het de normaalste zaak van de wereld dat een bril of lenzen wordt aangemeten. In sommige landen is dat niet vanzelfsprekend. Door armoede en gebrek aan kennis en middelen blijven miljoenen mensen verstoken van goed zicht. Ze hebben dezelfde klachten als hier, maar kunnen gewoonweg niet geholpen worden. Dat stoot Erna en Leo Leenders tegen het zere been. Daarom gaan ze twee keer per jaar op pad om zoveel mogelijk mensen te voorzien van een bril. Zij hebben letterlijk en figuurlijk werelden open doen gaan. 

Leo en Erna zijn pas net terug uit Mauritanië. Na Ghana, Roemenië en Albanië is dat alweer het vierde land waar ze hulp hebben geboden. Na een spannende tocht van 450 km door de woestijn kwamen ze aan in Kaedi. Een grote stad dicht tegen de Senegalese grens, in een gebied waar meer dan 300.000 mensen wonen. Onder de vlag van Stichting Zienderogen hebben ze daar samen met twee andere opticiens en een oogarts precies 1713 mensen kunnen helpen. Leo, Erna en hun collega’s kwamen als geroepen. Er is in dat gebied niet één oogarts of opticien te bespeuren. Mensen leven er in een totaal isolement. Vandaar dat de ambassade een oproep heeft gedaan bij Stichting Zienderogen. Dat niet alle mensen geholpen kunnen worden beseffen Leo en Erna heel goed, maar ze proberen altijd weer zoveel mogelijk hulpbehoevenden van dienst te zijn.

Als de Stichting eenmaal een gebied heeft geselecteerd, worden allereerst de monturen er naar toegestuurd. Verschillende leveranciers schenken hun overjarige of ‘verkeerde’ brillen. Een contactpersoon aldaar kondigt aan dat de arts en opticiens een bezoek brengen. Tevens regelt hij onderdak en een accommodatie waar ze kunnen werken. Toen Leo, Erna en de rest van het gezelschap aankwamen stond er al een enorme rij mensen te wachten. Ze konden aan het werk. Leo had als handbagage een peperdure oogmeter bij om de sterktes goed te kunnen bepalen. Een voor een werden de mensen geholpen. Sommige mensen begrepen totaal niet wat er gebeurde. Zo was er een vijftienjarige jongen die helemaal gek werd toen hij een bril kreeg aangemeten. Leo mat een sterkte van -15, hij hield een glas voor en de jongen explodeerde van geluk. Hij kon ineens weer zien! En dat na al die jaren!

Zeven dagen lang hielpen Leo, Erna en hun collega’s zoveel mogelijk slechtzienden. Aan het eind van zo’n hectische dag moesten ze noodgedwongen onder politiebegeleiding naar huis. Mensen die niet geholpen waren, wilden dat alsnog. Ze dachten immers dat de weldoeners nooit meer terug zouden komen. De volgende dag leek het telkens nog drukker. Vooral toen de landelijke media er aandacht aan besteedde en de minister van gezondheid een bezoekje bracht om ze te bedanken. Toen werd het helemaal dweilen met de kraan open. De dankbaarheid van de overheid was niets vergeleken met die van de patiënten zelf. Na een behandeling liepen de emoties vaak hoog op. Mensen begrepen het niet en bedankten de Nederlanders het liefst duizend keer. Voor Leo en Erna gaf dat de grootste voldoening.

Na iedere meting werd er een monteur bijgezocht. Alles werd genoteerd en in Nederland stonden een aantal opticiens vrijwillig klaar om de glazen te slijpen. Onder ander Huiskens Optiek en Pearle uit Sint-Oedenrode. De contactpersoon zorgt er uiteindelijk voor dat iedereen daarna de juiste bril ontvangt en voortaan kijkend door het leven kunnen. Allemaal dankzij Stichting Zienderogen.

Bron: MooiRooikrant, 11 april 2011

[dcwsb inline=”true”]