Zienderogen in de Media – Gazet van Antwerpen

Wilrijkenaar Johan Hoet start met Optiekers zonder Grenzen – Optieker trekt wereld rond met brillen op maat

De Wilrijkse optieker en optometrist Johan Hoet (63) reist volgende maand samen met zijn vrouw naar Hongarije. Het wordt zijn eerste buitenlandse missie voor Optiekers zonder Grenzen, een stichting die hij zelf in het leven riep om op een persoonlijke manier aan ontwikkelingshulp te kunnen doen.

Johan Hoet liet zich inspireren door de Nederlandse stichting Zienderogen, waarmee hij enkele jaren geleden via het internet in contact kwam. Als vrijwilliger reisde hij al mee naar de Kaukasus en Marokko. De medewerkers voeren ter plaatse oogonderzoek uit en leveren meteen of met wat vertraging brillen op maat voor kansarmen in tehuizen en instellingen.

Na het overlijden van de stichter, Jacques Tuinder, van Zienderogen besloot Hoet vorig jaar voor een Vlaams equivalent te zorgen naar het voorbeeld van Artsen zonder Grenzen. Dat werd Optiekers zonder Grenzen. Inmiddels kon hij al een tiental collega’s warm maken voor zijn initiatief.

“Op die manier kan ik aan ontwikkelingshulp doen op mijn beroepsterrein”, zegt Hoet. “Bovendien weten we heel concreet waar onze hulp naartoe gaat. Wij zetten ons helemaal gratis in en nemen alle kosten voor eigen rekening. Wij leveren ook de brillen en de glazen. Gelukkig krijgen wij hulp van firma’s en collega’s die afgeschreven monturen ter beschikking stellen. In mijn optiekzaak verkoop ik kleine spulletjes en regelmatig steken klanten ook wat in de spaarpot. En Schilde, waar ik woon, verleent steun uit de gemeentelijke pot voor ontwikkelingssamenwerking.”

Naar Hongarije gaat het met de mobilhome. In de bagage neemt Hoet een ruime voorraad brillen en meetapparatuur mee. “Daarmee gaan we de vereiste sterkte van de glazen na. Hebben we de juiste bij, dan mag de patiënt onmiddellijk een bril uitkiezen. In andere gevallen noteren we alles en wordt de bril enkele weken later opgestuurd.”

Geen Sinterklaas
De ervaring heeft geleerd dat elke missie best tot in de puntjes voorbereid wordt. “In Marokko maakten we het mee dat het nieuws van onze aanwezigheid als een lopend vuurtje door het dorp ging. Zo stond er ’s avond nog een honderdtal wachtenden aan te schuiven, op een ogenblik dat we al zeventig mensen behandeld hadden. Iedereen wilde wel een gratis bril. Maar het is niet de bedoeling dat we Sinterklaas gaan spelen.”

In november trekt Hoet met een drietal collega’s voor twee weken naar Bangladesh. “Een Nederlandse dame heeft daar een project lopen en riep onze hulp in. Haar stichting werkt samen met een tehuis ter plaatse voor kinderen met een handicap. Zij zal voor opvang, een tolk en goede werkomstandigheden zorgen. Zo zullen we in staat zijn om per dag zeventig tot tachtig kinderen te helpen. Dat is het maximum voor één dag. En dan ben je ’s avonds echt wel bekaf.”

De Optiekers zonder Grenzen kunnen jammer genoeg niet iedereen helpen. “Mensen met cataract en blinden zijn met een bril niet gebaat. Wij kunnen ook geen oogziekten behandelen. Die mensen moeten we dan ontgoochelen. Een optie is dat zij geholpen worden door de oogartsen van Artsen zonder Grenzen. Die leveren ook wel brillen uit hun ruime voorraad, maar niet op maat. Wij zorgen wel voor de juiste sterkte van de glazen omdat we dat heel belangrijk vinden. Daarom leiden we waar het mogelijk is ter plaatse mensen op om oogmetingen te doen.”

“Een ander probleem heb je wanneer mensen niet kunnen lezen of praten. Voor die categorie is er een toestel op de markt, een computergestuurde draagbare autorefractometer die de ogen meet, maar dat kost 10.000 euro. Via stortingen op ons rekeningnummer hopen we dat bedrag toch bijeen te krijgen.”

Luk LUYTEN, Gazet van Antwerpen, 21 mei 2012